La messe dominicale, au centre de la vie de l’Église

« Le chrétien y puise force, confiance, courage et espérance »

Pourquoi aller à la messe le dimanche ? », interroge le pape François. 

Catéchèse du pape François sur le dimanche

Cher frères et sœurs, bonjour !

Reprenant notre chemin de catéchèses sur la messe, aujourd’hui nous nous demandons : pourquoi aller à la messe le dimanche ?

La célébration dominicale de l’Eucharistie est au centre de la vie de l’Église (cf. Catéchisme de l’Église catholique, n.2177). Nous, les chrétiens, nous allons à la messe le dimanche pour rencontrer le Seigneur ressuscité ou, mieux, pour nous laisser rencontrer par lui, écouter sa parole, nous nourrir à son repas et ainsi devenir l’Église, c’est-à-dire son Corps mystique vivant dans le monde.

Dès la première heure, les disciples de Jésus l’ont compris, eux qui ont célébré la rencontre eucharistique avec le Seigneur le jour de la semaine que les juifs appelaient « le premier de la semaine » et les Romains « jour du soleil » parce que, ce jour-là, Jésus était ressuscité des morts et était apparu aux disciples, parlant avec eux, mangeant avec eux et leur donnant l’Esprit Saint (cf. Mt 28,1 ; Mc16,9.14 ; Lc 24,1.13 : Jn 20,1.19), comme nous l’avons entendu dans la lecture biblique. La grande effusion de l’Esprit à la Pentecôte s’est aussi produite un dimanche, le cinquantième jour après la résurrection de Jésus. Pour ces raisons, le dimanche est un jour saint pour nous, sanctifié par la célébration eucharistique, présence vivante du Seigneur parmi nous et pour nous. C’est donc la messe qui fait que le dimanche est chrétien ! Le dimanche chrétien tourne autour de la messe. Quel est, pour un chrétien, un dimanche où il manque la rencontre avec le Seigneur ?

Il y a des communautés chrétiennes qui, malheureusement, ne peuvent pas participer à la messe tous les dimanches et elles aussi, toutefois, sont appelées en ce jour saint à se recueillir dans la prière au nom du Seigneur, écoutant la Parole de Dieu et gardant un vif désir de l’Eucharistie.

Certaines sociétés sécularisées ont perdu le sens chrétien du dimanche éclairé par l’Eucharistie. C’est dommage, cela ! Dans ces contextes, il est nécessaire de raviver cette conscience, pour retrouver la signification de la fête, la signification de la joie, de la communauté paroissiale, de la solidarité, du repos qui restaure l’âme et le corps (cf. Catéchisme de l’Église catholique, nn. 2177-2188). L’Eucharistie est pour nous la maîtresse de toutes ces valeurs, dimanche après dimanche. C’est pourquoi le Concile Vatican II a voulu redire que « le dimanche est le jour de fête primordial, qui doit être proposé et inculqué à la piété des fidèles, de sorte qu’il devienne aussi un jour de joie et d’abstention du travail » (Const. Sacrosanctum Concilium, 106).

L’abstention dominicale du travail n’existait pas dans les premiers siècles : c’est un apport spécifique du christianisme. Par tradition biblique, les juifs se reposent le samedi alors que, dans la société romaine, il n’était pas prévu un jour de la semaine d’abstention des travaux serviles. C’est le sens chrétien de notre vie comme fils et non comme esclaves, animé par l’Eucharistie, qui fait du dimanche – presque universellement – le jour du repos.

Sans le Christ, nous sommes condamnés à être dominés par la fatigue du quotidien, avec ses préoccupations, et par la peur du lendemain. La rencontre dominicale avec le Seigneur nous donne la force de vivre l’aujourd’hui avec confiance et courage et d’avancer avec espérance. C’est pourquoi nous, les chrétiens, nous allons rencontrer le Seigneur le dimanche, dans la célébration eucharistique.

La communion eucharistique avec Jésus, ressuscité et vivant pour l’éternité, anticipe le dimanche sans couchant, quand il n’y aura plus ni fatigue ni douleur ni larmes, mais seulement la joie de vivre pleinement et pour toujours avec le Christ. La messe du dimanche nous parle aussi de ce bienheureux repos, nous enseignant, au fur et à mesure de la semaine, à nous confier dans les mains du Père qui est aux cieux.

Que pouvons-nous répondre à ceux qui disent que cela ne sert à rien d’aller à la messe, même le dimanche, parce que l’important est de vivre bien et d’aimer son prochain ? C’est vrai que la qualité de la vie chrétienne se mesure à la capacité d’aimer, comme l’a dit Jésus : « À ceci, tous reconnaîtront que vous êtes mes disciples : si vous avez de l’amour les uns pour les autres. » (Jn 13,35) ; mais comment pouvons-nous pratiquer l’Évangile sans puiser l’énergie nécessaire pour le faire, un dimanche après l’autre, à la source inépuisable de l’Eucharistie ? Nous n’allons pas à la messe pour donner quelque chose à Dieu, mais pour recevoir de lui ce dont nous avons vraiment besoin. La prière de l’Église, qui s’adresse ainsi à Dieu, le rappelle : « Tu n’as pas besoin de notre louange, mais par un don de ton amour tu nous appelle à te rendre grâce ; nos hymnes de bénédiction n’accroissent pas ta grandeur mais nous obtiennent la grâce qui nous sauve » (Missel romain, préface commune IV).

En conclusion, pourquoi aller à la messe le dimanche ? Il ne suffit pas de répondre que c’est un précepte de l’Église ; cela aide à en conserver la valeur, mais tout seul, cela ne suffit pas. Nous, les chrétiens, nous avons besoin de participer à la messe dominicale parce que c’est seulement avec la grâce de Jésus, avec sa présence vivante en nous et parmi nous, que nous pouvons mettre en pratique son commandement, et ainsi être ses témoins crédibles.

LE DANGER DE LA FETE D'HALLOWEEN

Nous vivons dans un monde où beaucoup de traditions et coutumes se perpétuent sans la moindre vérification de leurs origines et/ou de leurs sources. Savez-vous que le mot "Halloween" vient de l'altération des mots "All Hallows Eve" qui veut dire "le Soir de Tous les Saints",autrement dit "la fête de la Toussaint".

"Hallow"est la forme primitive de "Holy" qui en anglais veut dire "Saint"

Savez-vous aussi que Halloween est une fête païenne, non-Biblique, qui est très dangereuse.

Savez-vous ce que signifie trick or Treat, qui veut dire "De bonbons, ou l'on jette un mauvais sort" C'est ce que disent les enfants au soir d'Halloween en frappant aux portes.

Savez-vous aussi que c'est un piège tendu par le diable?

Halloween est une fête païenne célebrée le soir de la veille du 31 Octobre de chaque année. C'est une fête très très dangereuse! Les sorciers et les pervers ont toujours l'habitude de décorer leurs maisons pour attirer les enfants et leur jouer de très sales tours!

Chaque année de nombreux enfants disparaissent le soir d'Halloween...pour la plus grande joie du diable.

Pendant la célébration de cette fête, les uns se déguisent en vampire, d'autres en Zombis, en sorciers, en Citrouilles, en monstres, en Dracula, en Squelette, en Pirates, en famille Adam, en Frankenstein,...

Ne laissez plus jamais nos enfants participer à une telle fête.

Il est vraiment triste de voir beaucoup des parents, des éducateurs, des professeurs, enseignants, et même certains soit disant"Chrétiens" soutiennent et/ou se laissent entrainer dans cet piège de Satan.

Les libraires, dans l'esprit mercantile, proposent une large palette de littérature allant des romans noirs jusqu'aux guides pour l'organisation de soirées 'd'halloween".

Les commerçants se frottent les mains, car il trouvent que c'est un temps de réaliser un grand chiffre d'affaire par la vente des Costumes, des masques, des réliques et différents objets à caractère sacré.

 

                  Les Pièges de l'Adversaire

 

Halloween tire son origine dans la tradition des "druides celtes". Le nom lui-même est dérivé de "Tous-Saint" Ce terme paraît au depart comme étant une fête chrétienne, or il y a un piège qui est tendu par le diable; car celui qui organise et/ou participe à cette fête d'Halloween s'expose à des influences occultes qui ne sont autres que les envoûtements, les possessions démoniaques, etc...

Beaucoup des gens qui ont été délivrés, racontent que leur problème avaient commencés dans la soirée de la fête d'Halloween.

HALLOWEEN QUE PENSER DU DANGER DE CETTE FESTIVITE ?

1. Cette cérémonie est elle dangereuse ?

Pour beaucoup, ce n'est qu'une cérémonie folklorique avec des citrouilles ou les enfants se déguisent, un moment de détente, un jeu et des costumes. Le déguisement amuse les enfants. Son coté actif et visuel leur plait. Mais sous ses airs "bon enfant", cette cérémonie est dangereuse, elle présente bien des dangers. Elle risque de nous faire perdre le sens de la célébration chrétienne de la Toussaint. De plus, il est dangereux pour les enfants de banaliser le monde occulte et ses hideux personnages et de les initier au monde des ténèbres. Les défunts et leurs fantômes viennent avec le démon nous menacer de la mort.

2. Réaction de l'Église

Les croyants, essentiellement les chrétiens, catholiques, protestants et orthodoxes, contre-attaquent, surtout à partir de l'année 2000. Mgr Hippolyte Simon, évêque de Clermont-Ferrand et vice-président de la Conférence épiscopale et  Mgr André Vingt-Trois manifestent leur opposition, la réaction de l'Eglise. Diverses initiatives ont été prises pour faire pièce à cette célébration païenne et remettre en valeur La Toussaint. Des jeunes catholiques ont pris l'initiative de témoigner de leur espérance chrétienne en faisant une fête à la date d'Halloween le 31 octobre. Ils ont appelé "Holywins".

 

Była satanistka: Halloween to święto Szatana, to noc „czarnych mszy” i ofiar składanych nie tylko ze zwierząt…

Była satanistka Deborah Lipsky twierdzi, że Halloween to ważne święto dla czcicieli szatana. Jest to bowiem drwina z uroczystości Wszystkich Świętych. Dodaje także, że nawet niewinny strój naszych dzieci przebierających się za aniołki chodzące od domu do domu i zbierające słodycze, w gruncie rzeczy naraża je na poważne demoniczne działanie.
Lipsky doświadczyła ogromnego cierpienia jako dziecko. Była osobą autystyczną, co tylko frustrowało nauczycieli i narażało ją na ciągłe szykany i ośmieszanie ze strony rówieśników. Stale towarzyszyły jej negatywne emocje. Odczuwała samotność i wściekłość.
Za wszystkie upokorzenia chciała się zemścić. To ją pchnęło w kierunku okultyzmuW końcu ogromna nienawiść, którą nosiła w sobie została skierowana przeciwko Kościołowi, który winiła za swój ból. Pomimo odczuwania na początku satysfakcji wynikającej z czynienia zła, w końcu przekonała się, że „broń” za pomocą której walczyła z „wrogiem”, zwróciła się przeciwko niej samej. Zaczęła być dręczona przez demony, które wzywała, by nawiedzały innych.Po wielu latach zmagania się z demonicznymi wpływami Lipsky powróciła na łono Kościoła. Było to w r. 2009. Teraz pomaga innym odkryć piękno katolicyzmu. Robi to, po części, poprzez publikacje książkowe, płyty CD, odczyty itp.
W wywiadzie, który przeprowadziła z nią Trent Beattie, a który ukazał się w National Catholic Register, 
Lipsky potwierdziła, że Halloween to wielkie święto dla czcicieli szatana, którzy mogą dać upust drwinom z Kościoła i jego świętych. W tym dniu wzywa się demony i potępieńców, a ludźmi szargają ogromne namiętności.

Nawet niewinny strój w Halloween może narażać na działanie demoniczne

Lipsky na pytanie, czy uważa, że chrześcijanie powinni obchodzić święto Halloween odpowiedziała: „Niektórzy ludzie myślą, że tak długo, jak ich dzieci przebierają się za baseballistów albo aniołki, to mogą uczestniczyć w zabawie trick-or-treating (zbierania słodyczy). Nie zgadzam się z tym, ponieważ Halloween opiera się na wyśmiewaniu Boga i jego Świętych. Nawet jeśli masz niewinny strój i niemal wszystko wokół ciebie wydaje się być niewinne, jesteś narażony nie tyle na negatywne, co wręcz demoniczne działanie. Tak więc nie warto uczestniczyć w tej zabawie, w której nagrodę stanowią cukierki. Lepszym rozwiązaniem jest całkowite zignorowanie Halloween i skupienie się na uroczystości Wszystkich Świętych. Należy zaangażować się w działalność chrześcijańską, odmawianie Różańca w rodzinie lub czytanie żywotów świętych”.

 

Jésus ne veut pas que ses disciples "récitent" un rôle. Il veut qu'ils "soient" l'espérance - Benoit XVI, le 2 avril 2009

 Il est difficile en vérité de témoigner du Christ. Jean-Paul  n'accepta aucun compromis lorsqu'il s'agissait de proclamer et de défendre la Vérité du Christ; il ne se lassa jamais de diffuser son amour. Du début de son pontificat jusqu'au 2 avril 2005, il n'eut pas peur de proclamer, à tous et toujours que seul Jésus est le Sauveur et le véritable Libérateur de l'homme et de tout l'homme.
     Combien de vocations au sacerdoce et à la vie consacrée, combien de jeunes familles décidées à vivre l'idéal évangélique et à tendre vers la sainteté sont liées au témoignage et à la prédication de mon vénéré prédécesseur! Combien de jeunes filles et garçons se sont convertis ou ont persévéré sur leur chemin chrétien grâce à sa prière, son encouragement, à son soutien et à son exemple!
     C'est vrai! Jean-Paul II réussissait à transmettre une forte charge d'espérance, fondée sur la foi en Jésus Christ, qui est "le même hier et aujourd'hui, il le sera à jamais" (He 13, 8), comme le dit la devise du grand Jubilé de l'An 2000. En tant que père affectueux et éducateur attentif, il indiquait des points de référence sûrs et solides, indispensables pour tous, en particulier pour la jeunesse. Et à l'heure de l'agonie et de la mort, cette nouvelle génération voulut lui montrer qu'elle avait compris ses enseignements, en se recueillant silencieusement en prière place Saint-Pierre et dans tant d'autres lieux du monde. Les jeunes ressentaient que sa disparition constituait une perte:  "leur" Pape, qu'ils considéraient comme "leur père" dans la foi, était en train de mourir. Ils ressentaient dans le même temps qu'il leur laissait en héritage son courage et la cohérence de son témoignage. N'avait-il pas souligné à plusieurs reprises le besoin d'une adhésion radicale à l'Evangile, en exhortant les adultes et les jeunes à prendre au sérieux cette responsabilité éducative commune? …En grandissant, les jeunes ont besoin d'adultes capables de leur proposer des principes et des valeurs; ils ressentent le besoin de personnes qui sachent enseigner à travers leur vie, avant même que par leurs paroles, à se consacrer à des idéaux élevés.
     Mais où puiser la lumière et la sagesse pour accomplir cette mission, qui nous concerne tous dans l'Eglise et dans la société? Il ne suffit pas, bien sûr, de faire appel aux ressources humaines; il faut aussi se fier en premier lieu à l'aide divine. "Le Seigneur est fidèle pour toujours : Dieu n'abandonne jamais ceux qui lui sont fidèles. ...Saint Paul dit :  "Nous avons mis notre espérance dans le Dieu vivant" (4, 10). L'apôtre parle au nom de la communauté chrétienne, au nom de ceux qui ont cru dans le Christ et qui sont différents de ceux "qui n'ont pas d'espérance" (1 Ts 4, 13), précisément parce qu'au contraire, ils espèrent, c'est-à-dire qu'ils ont confiance en l'avenir, une confiance non pas fondée sur des idées ou des prévisions humaines, mais bien sur Dieu, le "Dieu vivant".
     Chers jeunes, on ne peut pas vivre sans espérer. L'expérience montre que chaque chose, et notre vie elle-même, sont menacées, peuvent s'écrouler pour un motif qui nous est propre ou étranger, à tout moment. C'est normal:  tout ce qui est humain, et donc même l'espérance, n'a aucun fondement en soi, mais a besoin d'un "roc" auquel s'accrocher. Voilà pourquoi Paul écrit que les chrétiens sont appelés à fonder l'espérance humaine sur le "Dieu vivant". Ce n'est qu'en Lui qu'elle devient sûre et fiable. Plus encore, Dieu seul qui en Jésus Christ, nous a révélé la plénitude de son amour, peut être notre espérance solide. En effet, En Lui, notre espérance, nous avons été sauvés (cf. Rm 8, 24).
     Toutefois, faites attention:  dans des moments comme celui-ci, étant donné le contexte culturel et social dans lequel nous vivons, le risque de réduire l'espérance chrétienne à une idéologie, à un slogan de groupe, à un habillage extérieur, pourrait être plus fort. Rien de plus contraire au message de Jésus! Il ne veut pas que ses disciples "récitent" un rôle, pas même celui de l'espérance. Il veut qu'ils "soient" l'espérance, et ils ne peuvent l'être que si ils restent unis à Lui! Il veut que chacun de vous, chers jeunes amis, soit une petite source d'espérance pour son prochain, et que vous deveniez tous ensemble une oasis d'espérance pour la société au sein de laquelle vous êtes insérés. Or, cela n'est possible qu'à une condition:  que vous viviez de Lui et en Lui, à travers la prière et les sacrements, comme je vous l'ai écrit dans le Message de cette année. Si les paroles du Christ demeurent en nous, nous pouvons diffuser la flamme de l'amour qu'Il a allumée sur terre; nous pouvons porter haut la flamme de la foi et de l'espérance, avec laquelle nous avançons vers Lui, tandis que nous attendons son retour glorieux à la fin des temps. C'est la flamme que le Pape Jean-Paul II nous a laissée en héritage. Il me l'a remise, en tant que son successeur; et ce soir, je la remets idéalement, une fois de plus, de façon spéciale à vous, jeunes de Rome, afin que vous continuiez à être des sentinelles du matin, veilleurs vigilants et joyeux en cette aube du troisième millénaire. Répondez généreusement à l'appel du Christ! En particulier, au cours de l'année sacerdotale qui commencera le 19 juin prochain, soyez disponibles, si Jésus vous appelle, à le suivre sur la voie du sacerdoce et de la vie consacrée.

Benoit XVI, le 2 avril 2009 – Homélie de la Messe du IVème anniversaire de la mort de Jean Paul II

Chers membres du CCPF, chers ami(e)s,

Chers membres du CCPF, chers ami(e)s,

 1/ La réunion nationale du “Comité consultatif de la Polonia” des 13 et 14 mai derniers

S’est bien tenue à La Ricamarie, salle les Clapeuses (laveuses de charbon !)

Où nous avons été accueillis par les présidents Laurent Chissos – Souvenir Franco Polonais, à l’occasion de l’AG de cette association nationale,

Et Jean Rabesco, président de l’asso culturelle Franco Polonaise.

M. l’abbé Zdzislaw Poczatek a célébré la messe en la chapelle Notre Dame de l’Annonciation de la paroisse polonaise de La Ricamarie-Beaulieu.

La présence de l’ancien consul général de Lyon, M. Dariusz Wisniewski, actuel chargé d’Affaires de Pologne ad intérim, a conféré un grand intérêt à la réunion.

Il en a profité pour décorer Laurent Chissos de la Croix d’Or du Mérite polonais.

                                                      Polonia / Centenaire de l'indépendance de la Pologne.

Outre les affaires de la Polonia on été abordées les manifestations commémoratives du centenaire de l'indépendance polonaise des 11 et 12 novembre 2018.

Manifestations nationales à Paris: Arc-de-Triomphe – Notre dame de Paris, etc. mais aussi en province.

2/ Célébrations de l’Indépendance de la Pologne en 2018 dans le Sud-Ouest

Dans la perspective de ces célébrations en 2018  j’ai été désigne délégué du Souvenir Franco Polonais pour le Sud Ouest.

Un événement régional est envisagé, sur la grande base aérienne 721 de Rochefort St Agnant, avec les autorités civiles, religieuses et les aviateurs français et polonais,

Comme en 2000, lorsqu'a été inauguré le monument aux pilotes polonais, (voir les PJ)

La prochaine réunion nationale, abordant l’organisation nationale du Centenaire de l’Indépendance polonaise, est prévue le 2 juillet à La Ricamarie- St Etienne

Avec toutes mes amitiés,

Thaddée Grzesiak

Membre du “Comité consultatif de la Polonia” dans le Sud-Ouest

   Ouvert à tous !

Notre Dame de Częstochowa et Fête Nationale Polonaise – la Constitution de 3 Mai 1791

7 MAI 2017 – COMMEMORATION  DE LA CONSTITUTION POLONAISE

En ce 7 mai, l’ensemble de la communauté polonaise était en fête pour célébrer l’anniversaire de la constitution polonaise,  première constitution européenne, déclarée le 3 mai 1791 ! Une messe solennelle a été célébrée à l’église Saint Joseph de Beaulieu / Roche-la-Molière par le Père Z. POCZATEK, curé de la paroisse polonaise La Ricamarie / Roche-la-Molière afin de fêter cet événement ainsi que pour honorer la vierge de CZESTOCHOWA, sainte patronne de la POLOGNE, qui est fêtée ce même jour. Aux côtés du drapeau polonais, les associations franco-polonaises étaient représentées par leur bannière : HARMONIA – SOUVENIR FRANCO-POLONAIS – SOLIDARNOSC…

Les enfants avaient  revêtu les costumes traditionnels polonais et contribué à l’animation de la messe, à laquelle a également participé la chorale « Générations Polonaises ».

La journée s’est terminée de façon très conviviale, autour d’un repas émaillé de chansons populaires polonaises… et françaises !

Mme Christane Wyrwa


UROCZYSTOSC  3go MAJA

W niedziele 7 go maja w kosciele Swietego Jozefa w Beaulieu / Roche-la-Molière odbyla sie uroczysta Msza Swieta z okazji konstytucji 3go maja i Matki Bozej Krolowej Polski, odprawiona przez Ksiedza Zdzislawa POCZATEK.

Po procesyjnym wejsciu : krzyza, ministrantow, dzieci ubrani w strojach ludowych, sztandarow i ich reprezentacji : Harmonia, Solidarnosc, Souvenir Franco-polonais, Anciens Combattants i Kaplana, rozpoczela sie Msza Swieta.

Na powitanie, Pan S. ZOLTASZEK okreslil nam historie Konstytucji 3 go maja, pierwsza w Europie a druga w calym swiecie. Na czesc Najswietzej Maryji Krolowej Polski zabrzmiala piesn  « Dzwonki na Ave Maria ».

Uroczysty charakter liturgii Mszy Sw. podkreslil swoim spiewem chor parafialny « Polskie pokolenia »

Pod koniec Mszy Swietej odmôwiono litanie do Matki Bozej; modlac sie  i proszac o dobre wybory dzis w naszym kraju, o pokoj i wiare.

Na zakończenie; wyjscie z kosciola odbylo sie procesyjnie a do tego towazyszyla piesn « Madonno, czarna Madonno » po polsku i po francusku.

Po Mszy Swietej, spotkanie w restauracji na wspolny dobry obiad. Przeszlo 40 osob sie zebrala w spanialej, wesolej atmosferze.

Pani Daniele Deville

Mot de remerciement pour ASSEMBLEE GENERALE DU 02 Mars 2017 POLSKIE POKOLENIA (GENERATIONS POLONAISES)

Une chorale (votre Chorale Générations Polonaises) qui fonctionne selon les critères de l’Eglise (de notre  paroisse Polonaise ) est une chance pour une assemblée.

      Dans la vie générale de la paroisse, la chorale est souvent faite de personnes attentives aux réalités du monde ou qui le sont devenues à force de chanter. Elles apportent à chaque notre  célébration « les joies et les espoirs ».

     Un simple et rapide petit mot pour vous faire partager ma joie de nous retrouver pour chaque célébration, manifestations ou répétition . La chorale existe depuis 2013 et 2014 officiellement  et donc cela fait un peu plus de 3 ans que notre expérience commune a commencé.

     Je ne l'ai pas oublié nos réunion (café, gâteaux ; répétition pour le dimanche)  chaque vendredi après-midi – ici dans cette salle

     Je suis très heureux de vous retrouver, anciens et nouveaux, à cette occasion pour « ASSEMBLEE GENERALE » et j’en profite pour exprimer ma profonde reconnaissance à toutes celles et ceux qui ont contribué depuis le début jusqu’à aujourd’hui, à l’existence et à la vie de la chorale.

       Elle est le lieu d’une vraie expérience de vie et les témoignages de chacun m’y ont souvent surpris par leur force exprimée, par leur richesse de vie.

        Ce qui nous a rassemblé est bien entendu la joie de chanter, la beauté, parfois discutée, des chants à deux – trois  voix, la découverte commune de la richesse des célébrations auxquelles nous avons participé.

        Mais c’est aussi, (Je pense) pour beaucoup, le chemin parcouru individuellement vers une meilleure connaissance de soi, de sa voix, son engagement et de sa foi. Chacune ou chacun pourrait chanter !

        Le chant liturgique a ceci d’unique qu’il met la beauté du chant au service de l’action liturgique. Il permet à chacun dans nos paroissiens  de vivre plus et de vivre mieux la prière et la rencontre avec Dieu et les autres.

       Je vous remercie de votre présence et de ce que vous faites pour la Paroisse Polonaise.                         

                                                                 Père Zdzisław

 

 

 

La missionnaire coopérante catholique polonaise Helena Agnieszka Kmiec, 26 ans, a été retrouvée assassinée le 24 janvier à Pacata, près de Cochabamba en Bolivie. Elle était arrivée au tout début du mois de janvier en Colombie, pour travailler dans le cadre des œuvres des Missionnaires volontaires salvatoriens, congrégation à laquelle elle appartenait, dirigée par les prêtres polonais de la Société du Divin Sauveur (Salvatoriens). Elle avait prévu de rester travailler pour l’œuvre en Colombie …

Polska misjonarka Helena Kmieć została zamordowana 24 stycznia  2017 w Boliwii. "Chciała dzielić się miłością, pomagać dzieciom".

Była radosna, pomoc innym uważała za swoje powołanie - tak wspominają zamordowaną w Boliwii wolontariuszkę Helenę Kmieć ci, którzy ją znali. Zginęła w nocy z 24 na 25 stycznia ugodzona nożem podczas napadu na ochronkę dla dzieci w miejscowości Cochabamba. W niedzielę 19 lutego w Libiążu (woj. małopolskie) odbył się pogrzeb 26-latki.

Pożegnanie Heleny rozpoczęło się w sobotę wieczorem w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Trzebini, gdzie została odprawiona msza św. Później przy trumnie czuwali członkowie Wolontariatu Misyjnego "Salvator", z którym przez pięć lat była związana. Rodzina, przyjaciele i członkowie wolontariatu poprosili o modlitwę i o to, by zamiast kwiatów i zniczy złożyć ofiarę na dzieci, którymi Helena opiekowała się w Boliwii.

Niedzielnej mszy świętej w Libiążu poprzedzającej pogrzeb przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz, w koncelebrze bp. Jana Zająca oraz innych duchownych. Kazanie wygłosił kustosz sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach ks. prałat Franciszek Ślusarczyk. Uroczystość miała charakter państwowy. Premier Beatę Szydło reprezentowała szefowa Kancelarii Premiera Beata Kempa.

Prezydent Andrzej Duda odznaczył pośmiertnie Helenę Kmieć Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi w działalności charytatywnej i społecznej oraz za zaangażowanie w pomoc potrzebującym.

Helena Kmieć urodziła się w Krakowie w 1991 r. 9 lutego skończyłaby 26 lat. Była absolwentką szkół Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców w Libiążu: podstawówki, gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego. Na ostatnie dwa lata nauki zdobyła stypendium do prestiżowej Leweston School w Sherborne w Wielkiej Brytanii, gdzie zadała maturę. Równolegle realizowała indywidualny tok nauczania w swoim liceum, które ukończyła w 2009 r. Na Politechnice Śląskiej studiowała technologię i inżynierię chemiczną w języku angielskim. Po obronieniu dyplomu magistra inżyniera w 2014 r. rozpoczęła pracę jako stewardessa w liniach lotniczych.

W wywiadzie, którego udzieliła z okazji 25-lecia szkół Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców w Libiążu, Helena podkreśliła, że choć zawód ten nie jest związany z kierunkiem studiów, które skończyła, to jest połączeniem jej pasji: podróżowania, odkrywania świata, poznawania nowych kultur, języków i pracy z ludźmi. Pracowała z "dziećmi ulicy" Od 2012 roku działała w Wolontariacie Misyjnym "Salvator". Dwukrotnie organizowała półkolonie dla dzieci przy parafiach księży salwatorianów: w Galgahévíz na Węgrzech i w rumuńskiej Timisoarze. W 2013 roku pojechała na misję do Zambii, gdzie przez dwa miesiące pracowała z dziećmi ulicy, ucząc je czytania, pisania, angielskiego i matematyki oraz towarzysząc im w codziennym życiu w ośrodku Salvation Home w Lusace i w centrum młodzieżowym Kulanga Bana Farm w Chamulimbie.

 

- Mogę bez jakiejkolwiek przesady powiedzieć, że to niesamowite doświadczenie zmieniło mnie jako osobę i moje życie. Widząc, jak zupełnie to życie w biednych krajach Afryki różni się od naszego europejskiego luksusu, wróciłam stamtąd, mając zupełnie inne spojrzenie na świat. Nauczyłam się bardziej doceniać to, co mam, dziękować Bogu za to, czego mi nie brakuje na co dzień, cieszyć się nawet małymi rzeczami – mówiła w wywiadzie.

"Była bardzo łagodna"

Ks. Mirosław Stanek, dyrektor Wolontariatu Misyjnego "Salvator" podkreśla, że Helena wszędzie, gdzie się pojawiała potrafiła wokół siebie rozsiewać radość i dobro. - Nasza działalność w Wolontariacie Misyjnym to dawanie świadectwa o zwykłej, ludzkiej dobroci i o wierze – mówił ks. Stanek. - Helena nie była osobą przebojową, narzucającą się swoim zachowaniem, żądającą uwagi. Była bardzo łagodna. Tę uwagę skupiała mimowolnie, w naturalny sposób, po prostu przyciągała do siebie ludzi – wspominał.

 

W lipcu 2016 r. była koordynatorką Światowych Dni Młodzieży w parafii p.w. Świętej Barbary w Libiążu. 8 stycznia 2017 roku wyjechała jako wolontariuszka misyjna w Boliwii z zamiarem półrocznej pomocy Siostrom Służebniczkom Dębickim w prowadzonej przez nie ochronce dla dzieci w Cochabamba.

« Vous êtes le temple de Dieu»

Ouvrez votre cœur à la Parole de Dieu toujours pleine d’espérance pour nous tous. Nous avons la joie de Le rencontrer à la messe dans les  Églises de notre paroisse : de St Genest Lerpt, La Côte Durieux, de St-Victor- Sur -Loire, St- Joseph de Beaulieu, à la  Chapelle Notre Dame de Pitié à St Genest Lerpt, ainsi qu’à la Chapelle du Bréat de Condamines.

Nous venons de célébrer la fête de la Présentation de Jésus au temple. C’est la fête de l’offrande, car Jésus, présenté au temple, est offert pour le service divin, et Il doit être consacré à Dieu. Jésus est donc emmené au temple par Joseph et Marie pour être placé au service du Père pour notre salut. L’enfant est présenté au Seigneur « selon ce qui est écrit dans la loi ». Marie et Joseph observent donc ce rite. Jésus devient la lumière du monde.

 Mais la Présentation, c’est aussi la fête de la rencontre avec Siméon et Anne.

Siméon est un homme pieux et religieux, empli d’espérance et de l’Esprit Saint. Il est conduit au temple au bon moment pour avoir la joie de pouvoir prendre dans ses bras le Messie, de pouvoir bénir Dieu, Lui rendre grâce pour cet évènement qu’est cette rencontre unique.

Anne devenue veuve, âgée de 84 ans,  a vécu une longue attente dans la prière.«Elle ne s’éloignait pas du temple, servant le Seigneur jour et nuit dans le jeûne et la prière.. »A la suite d’Anne et Siméon, nous sommes invités à reconnaître dans l’humble quotidien de nos vies les témoignages de la présence du Christ, et à proclamer Ses louanges.

La Présentation, c’est la « fête de la Sainte Rencontre », comme on dit dans l’Orient chrétien. Car il s’agit bien, dans la maison de la Rencontre qu’est le Temple, d’une rencontre : celle de l’Ancienne Alliance avec la Nouvelle, celle du Peuple avec son Dieu. L’expérience de la rencontre symbolise d’ailleurs bien celle de la vie spirituelle.

Quelles sont les possibilités de rencontres avec le Seigneur ?

Il y a la liturgie qui nous fait revivre au long de l’année, les étapes de la vie du Jésus. C’est une rencontre de l’assemblée avec son Dieu dans l’Eglise.

Il y a les sacrements : le baptême qui fait de nous des enfants de Dieu. La confession qui restaure notre baptême…

Il y a l’Eucharistie par laquelle Jésus vient à notre rencontre. « Celui qui mange ma chair et boit mon sang demeure en Moi et Moi en lui », dit saint Jean.

La prière est une rencontre du Seigneur avec ce qu’elle comporte de désir, de présence mutuelle, d’émerveillement et de gratitude.

Saint Paul applique le thème du temple à chaque chrétien. Il est comme une petite Eglise, infiniment aimée, respectée, dans laquelle le Christ se plait à habiter. Par ses fidèles, l’Eglise locale comme l’Eglise universelle, est au service de cette construction de chacun dans la foi.

St. Pierre écrit aux chrétiens qu’ils sont les « pierres vivantes » de l’Eglise, et St. Paul déclare aux Corinthiens qu’ils sont « la maison que Dieu construit » et il ajoute : « Vous êtes le temple de Dieu. »

On utilise le même mot, « Eglise », pour désigner le peuple de Dieu et le bâtiment qui lui permet de se rassembler.

 L’église, c’est la maison de Dieu, parce qu’elle est, d’abord, la maison du peuple de Dieu, la maison de la Rencontre avec la présence de Dieu. Ceci est également la raison pour laquelle chaque église est un bâtiment très important .

Depuis le lancement de projet rénovation de l’Eglise de Beaulieu, des associations, des professionnels et des particuliers ont déjà mis "la main à la poche", et nous les en remercions vivement.

De même, des évènements ont été et seront programmés prochainement par des associations au bénéfice de cette rénovation.

C'est pourquoi nous vous demandons de vous intégrer à cette démarche participative pour permettre à notre église de continuer à exister et à marquer notre vie quotidienne. Qui à Beaulieu n'est en effet pas entré dans cette église à l'occasion d'évènements familiaux, de cérémonies ou autres, catholiques ou profanes, dans le courant de sa vie ?

Nous avons bien raison de nous occuper avec soin de nos lieux de culte, c’est un signe de vie… Mais n’oublions pas l’essentiel, qui est le cœur de l’homme, car chacun a pour vocation de devenir la «Demeure de Dieu parmi les hommes».

Je nous souhaite à tous que les églises deviennent « la porte qui donne accès à Dieu ».

 

                                 Père Zdzislaw  et Christane

LETTREAPOSTOLIQUE Misericordia et Misera

DU SAINT-PÈRE
FRANÇOIS

EN CONCLUSION
DU JUBILÉ EXTRAORDINAIRE DE LA MISÉRICORDE

 

François
à ceux qui liront cette Lettre Apostolique
miséricorde et paix

 

 

Misericordia et misera sont les deux termes qu’utilise Saint Augustin pour raconter la rencontre entre Jésus et la femme adultère (cf. Jn 8, 1-11). Il ne pouvait trouver expression plus belle et plus juste pour faire comprendre le mystère de l’amour de Dieu quand il vient à la rencontre du pécheur : « Il ne resta que la misérable pécheresse en face de la bonté miséricordieuse»[1]. Que de pitié et de justice divine dans ce récit ! Son enseignement éclaire la conclusion du Jubilé extraordinaire de la Miséricorde et nous indique la route que nous sommes appelés à suivre à l’avenir.

1. Cette page d’Évangile peut être considérée à bon droit comme une icône de ce que nous avons célébré durant l’Année Sainte, un temps riche de miséricorde, laquelle demande à être encore célébrée et vécue dans nos communautés. De fait, la miséricorde ne peut être une parenthèse dans la vie de l’Église, mais elle en constitue l’existence même, qui rend manifeste et tangible la vérité profonde de l’Évangile. Tout se révèle dans la miséricorde ; tout se résout dans l’amour miséricordieux du Père.

Une femme et Jésus se sont rencontrés. Elle, adultère, et, selon la Loi, passible de lapidation. Lui, par sa prédication et le don total de lui-même, qui le conduira jusqu’à la Croix, a replacé la loi mosaïque dans son intention originelle. Au centre, il n’y a pas la loi ni la justice de la loi, mais l’amour de Dieu qui sait lire dans le cœur de chacun, pour en saisir le désir le plus caché, et qui doit avoir le primat sur tout. Dans ce récit évangélique, cependant, on ne rencontre pas le péché et le jugement de manière abstraite, mais une pécheresse et le Sauveur. Jésus a regardé cette femme dans les yeux et il a lu dans son cœur : il y a trouvé le désir d’être comprise, pardonnée, et libérée. La misère du péché a été recouverte par la miséricorde de l’amour. Il n’y a chez Jésus aucun jugement qui ne soit marqué par la pitié et la compassion pour la condition de la pécheresse. À ceux qui voulaient la juger et la condamner à mort, Jésus répond par un long silence, pour laisser la voix de Dieu se faire entendre dans les consciences, tant celle de la femme que celles de ses accusateurs. Ceux-ci laissent les pierres tomber de leurs mains et s’en vont un par un (cf. Jn 8, 9). À la suite de ce silence, Jésus dit : « Femme, où sont-ils donc ? Personne ne t’a condamnée ? …Moi non plus, je ne te condamne pas. Va, et désormais ne pèche plus » (vv. 10-11). De cette manière, il l’aide à se tourner vers l’avenir avec espérance et à être prête à se remettre en route. Désormais, si elle le désire, elle pourra « vivre dans l’amour » (cf. Ep 5, 2). Revêtue de la miséricorde, même si la condition de faiblesse du péché demeure, elle sera comme recouverte par l’amour qui permet de regarder plus loin et de vivre autrement.

2. Jésus l’avait d’ailleurs déjà enseigné avec clarté, lorsqu’invité à partager le repas chez un pharisien, une femme connue de tous comme une pécheresse s’était approchée de lui (cf. Lc 7, 36-50). Elle avait répandu du parfum sur les pieds de Jésus, les avait arrosés de ses larmes et essuyés avec ses cheveux (cf. v. 37-38). À la réaction scandalisée du pharisien, Jésus répondit : « Ses péchés, ses nombreux péchés, sont pardonnés, puisqu’elle a montré beaucoup d’amour. Mais celui à qui on pardonne peu montre peu d’amour » (v. 47).

Le pardon est le signe le plus visible de l’amour du Père, que Jésus a voulu révéler dans toute sa vie. Il n’y a aucune page de l’Évangile où cet impératif de l’amour qui va jusqu’au pardon ne soit présent. Même au moment ultime de son existence terrestre, alors qu’il est cloué sur la croix, Jésus a des paroles de pardon : « Père, pardonne-leur : ils ne savent pas ce qu’ils font. » (Lc 23,34).

Rien de ce qu’un pécheur qui se repent place devant la miséricorde de Dieu ne peut demeurer sans l’étreinte de son pardon. C’est pourquoi aucun d’entre nous ne peut poser de conditions à la miséricorde. Elle demeure sans cesse un acte gratuit du Père céleste, un amour inconditionnel et immérité. Nous ne pouvons donc pas courir le risque de nous opposer à l’entière liberté de l’amour par lequel Dieu entre dans la vie de chacun.

La miséricorde est cette action concrète de l’amour qui, en pardonnant, transforme et change la vie. C’est ainsi que se manifeste son mystère divin. Dieu est miséricordieux (cf. Ex 34, 6) ; sa miséricorde demeure pour l’éternité (cf. Ps 136) ; de génération en génération, elle embrasse toute personne qui met en lui sa confiance, la transforme en lui donnant sa propre vie.

3. Que de joie a ainsi jailli du cœur de ces deux femmes, l’adultère et la pécheresse ! Le pardon les a fait se sentir enfin libres et heureuses comme jamais auparavant. Les larmes de la honte et de la douleur se sont transformées en sourire de celle qui se sait aimée. La miséricorde suscite la joie, car le cœur s’ouvre à l’espérance d’une vie nouvelle. La joie du pardon est indicible, mais elle transparait en nous chaque fois que nous en faisons l’expérience. L’amour avec lequel Dieu vient à notre rencontre en est l’origine, brisant le cercle d’égoïsme qui nous entoure, pour faire de nous, à notre tour, des instruments de miséricorde.

Comme sont riches de sens également pour nous les paroles anciennes qui guidaient les premiers chrétiens : « Revêts-toi donc de la joie qui plaît toujours à Dieu et qu'il accueille favorablement : fais-en tes délices. Tout homme joyeux fait le bien, pense le bien et méprise la tristesse […] Ils vivront pour Dieu, ceux qui rejetteront loin d'eux la tristesse et se revêtiront de la seule joie »[2]. Faire l’expérience de la miséricorde donne de la joie. Ne laissons pas nos afflictions et nos préoccupations l’éloigner de nous. Qu’elle demeure bien enracinée dans notre cœur et nous fasse toujours considérer notre vie quotidienne avec sérénité.

Dans une culture souvent dominée par la technique, les formes de tristesse et de solitude où tombent tant de personnes et aussi tant de jeunes, semblent se multiplier. L’avenir semble être l’otage de l’incertitude qui ne permet pas la stabilité. C’est ainsi qu’apparaissent souvent des sentiments de mélancolie, de tristesse et d’ennui, qui peu à peu peuvent conduire au désespoir. Nous avons besoin de témoins d’espérance et de véritable joie, pour chasser les chimères qui promettent un bonheur facile fait de paradis artificiels. Le vide profond ressenti par beaucoup peut être comblé par l’espérance que nous portons dans le cœur et par la joie qui en découle. Nous avons tant besoin de reconnaître la joie qui se révèle dans un cœur touché par la miséricorde. Tirons donc profit de ces paroles de l’Apôtre : « Soyez toujours dans la joie du Seigneur » (Ph 4,4 ; cf. 1 Th 5,16).

4. Nous avons célébré une Année intense durant laquelle la grâce de la miséricorde nous a été donnée en abondance. Tel un vent impétueux et salutaire, la bonté et la miséricorde du Seigneur se sont répandues sur le monde entier. Et face à ce regard aimant de Dieu, qui s’est posé sur chacun de nous de façon prolongée, nous ne pouvons pas rester indifférents car il change la vie.

En premier lieu, nous ressentons le besoin de remercier le Seigneur et de lui dire : « Tu as aimé, Seigneur, cette terre […] tu as ôté le péché de ton peuple, tu as couvert toute sa faute » (Ps 84,2-3). C’est ainsi : Dieu a piétiné nos fautes et il a jeté nos péchés au fond de la mer (cf. Mi 7,19) ; il ne s’en souvient plus, il les a jetés derrière lui (cf. Is 38,17) ; aussi loin qu’est l’Orient de l’Occident, il met loin de lui nos péchés (cf. Ps 102,12).

Au cours de cette Année Sainte, l’Église a su se mettre à l’écoute, et elle a fait l’intense expérience de la présence et de la proximité du Père qui, par l’Esprit Saint, lui a rendu plus manifeste le don et la mission de Jésus Christ concernant le pardon. Le Seigneur nous a vraiment rendu visite une nouvelle fois. Nous avons senti son souffle de vie se répandre sur l’Église, et une fois encore, ses paroles ont indiqué la mission : « Recevez l’Esprit Saint. À qui vous remettrez ses péchés, ils seront remis ; à qui vous maintiendrez ses péchés, ils seront maintenus. » (Jn 20,22-23).

5. À l’heure où s’achève ce Jubilé, il est temps de regarder en avant et de comprendre comment continuer avec fidélité, joie et enthousiasme, à faire l’expérience de la richesse de la miséricorde divine. Nos communautés pourront rester vivantes et dynamiques dans la mission de nouvelle évangélisation dans la mesure où la « conversion pastorale » que nous sommes appelés à vivre[3] sera imprégnée chaque jour de la force rénovatrice de la miséricorde. Ne mettons pas de limites à son action ; n’attristons pas l’Esprit qui indique toujours des chemins nouveaux pour annoncer à tous l’Évangile du salut.

Nous sommes d’abord appelés à célébrer la miséricorde. Que de richesses se dégagent de la prière de l’Église quand elle invoque Dieu comme Père miséricordieux ! Dans la liturgie, la miséricorde n’est pas seulement évoquée maintes fois : elle est réellement reçue et vécue. Du début à la fin de la célébration eucharistique, la miséricorde est évoquée plusieurs fois dans le dialogue entre l’assemblée priante et le cœur du Père qui se réjouit quand il peut répandre son amour miséricordieux. Après la demande de pardon initiale, par l’invocation « Seigneur, prends pitié », nous sommes immédiatement rassurés : « Que Dieu tout puissant nous fasse miséricorde, qu’il nous pardonne nos péchés et nous conduise à la vie éternelle ». La communauté, dans cette confiance, se rassemble en présence du Seigneur, tout spécialement le saint jour de la résurrection. Beaucoup d’oraisons - collectes - rappellent le grand don de la miséricorde. Pendant le Carême par exemple, nous prions ainsi : « Tu es la source de toute bonté, Seigneur, et toute miséricorde vient de toi ; tu nous as dit comment guérir du péché par le jeûne, la prière et le partage ; écoute l’aveu de notre faiblesse : nous avons conscience de nos fautes, patiemment, relève-nous avec amour ».[4] Nous entrons ensuite dans la grande prière eucharistique par la préface qui proclame : « Ton amour pour le monde est si grand que tu nous as envoyé un sauveur. Tu l’as voulu semblable aux hommes en toute chose à l’exception du péché, afin d’aimer en nous ce que tu aimais en lui ».[5] La quatrième prière eucharistique, quant à elle, est une hymne à la miséricorde de Dieu : « Dans ta miséricorde, tu es venu en aide à tous les hommes pour qu’ils te cherchent et puissent te trouver ». « Sur nous tous nous implorons ta bonté »[6], telle est la supplique du prêtre dans la prière eucharistique pour implorer la participation à la vie éternelle. Après le Notre Père, le prêtre prolonge la prière, invoquant la paix et la libération du péché « par ta miséricorde ». Et avant le signe de paix, échangé comme expression de fraternité et d’amour réciproque à la lumière du pardon reçu, il prie de nouveau : « Ne regarde pas nos péchés mais la foi de ton Église ».[7] Par ces paroles,  nous demandons avec une humble confiance le don de l’unité et de la paix pour notre sainte Mère l’Église. La célébration de la miséricorde divine atteint son sommet dans le Sacrifice eucharistique, mémorial du mystère pascal du Christ, d’où vient le salut pour tout homme, pour l’histoire et le monde entier. En bref, chaque moment de la célébration eucharistique fait référence à la miséricorde de Dieu.

La miséricorde nous est offerte en abondance dans toute la vie sacramentelle. Il n’est pas anodin que l’Église ait voulu évoquer explicitement la miséricorde dans la formule des deux sacrements dits « de guérison », à savoir la Réconciliation et le Sacrement des malades. La formule d’absolution dit : « Que Dieu, notre Père, vous montre sa miséricorde. Par la mort et la résurrection de son Fils, il a réconcilié le monde avec lui, et il a envoyé l’Esprit Saint pour la rémission des péchés, par le ministère de l’Église, qu’il vous donne le pardon et la paix ».[8] Dans l’Onction des malades, on dit : « Par cette Onction sainte, que le Seigneur, en sa grande bonté, vous réconforte par la grâce de l’Esprit Saint ».[9] Dans la prière de l’Église, l’appel à la miséricorde n’est donc pas seulement parénétique, il est hautement performatif, ce qui signifie qu’elle nous est accordée lorsque nous l’invoquons avec foi ; quand nous la confessons comme vivante et réelle, elle nous transforme vraiment. C’est là un des contenus fondamentaux de notre foi que nous devons conserver dans toute son originalité : avant la révélation du péché, nous avons celle de l’amour par lequel Dieu a créé le monde et les êtres humains. L’amour est le premier acte par lequel Dieu se fait connaître et vient à notre rencontre. Tenons donc ouvert notre cœur à la confiance d’être aimés de Dieu. Son amour nous précède toujours, nous accompagne et demeure à nos côtés malgré notre péché.

6. Dans ce contexte, l’écoute de la Parole de Dieu a une importance particulière. Chaque dimanche, la Parole de Dieu est proclamée dans la communauté chrétienne pour que le Jour du Seigneur soit éclairé par la lumière qui émane du mystère pascal.[10] Dans la célébration eucharistique, c’est comme si l’on assistait à un vrai dialogue entre Dieu et son peuple. De fait, dans la proclamation des lectures bibliques, on parcourt à nouveau l’histoire de notre salut à travers l’annonce qui est faite de l’incessante œuvre de miséricorde. Dieu nous parle encore aujourd’hui comme à des amis ; il s’« entretient » avec nous[11] pour nous accompagner et nous montrer le chemin de la vie. Sa parole se fait interprète de nos demandes et de nos préoccupations et réponse féconde pour que nous fassions l’expérience concrète de sa proximité. L’homélie est d’une grande importance, là où « la vérité accompagne la beauté et le bien »,[12] pour faire vibrer le cœur des croyants face à la grandeur de la miséricorde ! Je recommande beaucoup la préparation de l’homélie et le soin de la prédication. Elle sera d’autant plus féconde que le prêtre aura fait l’expérience en lui-même de la bonté miséricordieuse du Seigneur. Transmettre la certitude que Dieu nous aime n’est pas un exercice rhétorique, mais la condition de crédibilité de son sacerdoce. Vivre la miséricorde est donc la voie royale pour en faire une véritable annonce de consolation et de conversion dans la vie pastorale. L’homélie, tout comme la catéchèse, ont besoin d’être sans cesse irriguées par ce cœur battant de la vie chrétienne.

7. La Bible est le grand récit qui raconte les merveilles de la miséricorde de Dieu. Chaque page est baignée par l’amour du Père qui, depuis la création, a voulu imprimer dans l’univers les signes de son amour. L’Esprit Saint, à travers les paroles des prophètes et les écrits sapientiaux, a modelé l’histoire d’Israël pour y reconnaitre la tendresse et la proximité de Dieu, malgré l’infidélité du peuple. La vie de Jésus et sa prédication marquent de façon déterminante l’histoire de la communauté chrétienne qui a compris sa propre mission à partir du mandat donné par le Christ d’être l’instrument permanent de sa miséricorde et de son pardon (cf. Jn 20,23). À travers l’Écriture Sainte, maintenue vivante dans la foi de l’Église, le Seigneur continue de parler à son Épouse et lui montre les chemins à parcourir pour que l’Évangile du salut parvienne à tous. Je désire vivement que la Parole de Dieu soit toujours davantage célébrée, connue et diffusée, pour qu’à travers elle, le mystère d’amour qui jaillit de cette source de miséricorde soit toujours mieux compris. C’est ce que rappelle clairement l’Apôtre : « Toute l’Écriture est inspirée par Dieu ; elle est utile pour enseigner, dénoncer le mal, redresser, éduquer dans la justice » (2 Tm 3,16).

Il serait bon qu’un dimanche de l’année liturgique chaque communauté puisse renouveler son engagement à diffuser, faire connaître et approfondir l’Écriture Sainte : un dimanche entièrement consacré à la Parole de Dieu pour comprendre l’inépuisable richesse qui provient du dialogue permanent entre Dieu et son peuple. La créativité ne manquera pas pour enrichir ce moment par des initiatives qui stimuleront les croyants à être de vivants instruments de transmission de la Parole. Parmi ces initiatives, il y a certainement la diffusion plus large de la lectio divina, afin que la vie spirituelle trouve un soutien et les moyens de sa croissance dans la lecture priante du texte sacré. La lectio divina, sur les thèmes de la miséricorde, permettra de toucher du doigt quelle fécondité jaillit du texte sacré lorsqu’il est lu à la lumière de toute la tradition spirituelle de l’Église, et qu’il débouche nécessairement sur des gestes et des œuvres concrètes de charité.[13]

8. La célébration de la miséricorde advient tout particulièrement dans le Sacrement de la Réconciliation. C’est le moment où nous nous sentons embrassés par le Père qui vient à notre rencontre pour nous redonner la grâce d’être de nouveau ses enfants. Nous sommes pécheurs et nous portons en nous le poids de la contradiction entre ce que nous voudrions faire, et ce qu’au contraire nous faisons concrètement (cf. Rm 7,14-21). Cependant, la grâce nous précède toujours et prend le visage de la miséricorde qui devient efficace dans la réconciliation et le pardon. Précisément, Dieu nous fait comprendre son immense amour face à notre être pécheur. La grâce est la plus forte et dépasse toute résistance possible, car l’amour est vainqueur de toute chose (cf. 1 Co 13,7).

Dans le sacrement du Pardon, Dieu montre le chemin pour revenir à lui et invite à faire de nouveau l’expérience de sa proximité. C’est un pardon que l’on peut obtenir, d’abord, en commençant à vivre la charité. C’est ce que rappelle aussi l’Apôtre Pierre quand il écrit que : « la charité couvre une multitude de péchés » (1 P 4,8). Dieu seul pardonne les péchés, mais il nous demande aussi d’être prêts à pardonner les autres comme lui-même nous pardonne : « Remets-nous nos dettes, comme nous-mêmes nous remettons leurs dettes à nos débiteurs » (Mt 6,12). Quelle tristesse quand nous restons enfermés en nous-mêmes et incapables de pardonner ! La rancœur, la colère, la vengeance prennent alors le dessus, nous rendant la vie malheureuse et vain l’engagement joyeux pour la miséricorde.

9. Le service accompli par les Missionnaires de la Miséricorde a certainement été une expérience de grâce que l’Église a vécue avec beaucoup d’efficacité au cours de l’Année jubilaire. Leur action pastorale a voulu rendre manifeste le fait que Dieu ne pose pas de limite à ceux qui le recherchent avec un cœur contrit, car il va à la rencontre de tous comme un Père. J’ai reçu beaucoup de témoignages joyeux d’une rencontre renouvelée avec le Seigneur dans le sacrement de la Confession. Ne laissons pas passer l’opportunité de vivre la foi aussi comme une expérience de réconciliation. « Laissez-vous réconcilier avec Dieu » (2 Co 5,20) : tel est l’appel lancé, encore aujourd’hui, par l’Apôtre pour faire découvrir à tout croyant la puissance de l’amour qui fait de nous une « créature nouvelle » (2 Co 5,17).

Je veux dire ma gratitude à tous les Missionnaires de la Miséricorde pour le précieux service rendu afin de rendre efficace la grâce du pardon. Cependant, ce ministère extraordinaire ne s’arrête pas avec la fermeture de la Porte Sainte. Je désire en effet qu’il demeure, jusqu’à plus ample informé, comme signe concret que la grâce du Jubilé est toujours vivante et efficace partout dans le monde. Le Conseil pontifical pour la Promotion de la nouvelle Évangélisation aura la charge d’accompagner les Missionnaires de la Miséricorde pendant cette période, comme expression directe de ma sollicitude et de ma proximité, et de trouver les formes les plus adaptées pour l’exercice de ce précieux ministère.

10. Je renouvelle aux prêtres l’invitation à se préparer avec grand soin au ministère de la Confession, qui est une vraie mission sacerdotale. Je vous exprime toute ma gratitude pour votre service, et je vous demande d’être accueillants envers tous, témoins de la tendresse paternelle malgré la gravité du péché, prompts à aider la réflexion sur le mal commis, clairs dans l’exposé des principes moraux, disponibles pour accompagner les fidèles dans leur chemin pénitentiel, au plus près de leur démarche avec patience, clairvoyants dans le discernement de chaque cas particulier, généreux en donnant le pardon de Dieu. Comme Jésus a choisi de rester en silence face à la femme adultère pour la sauver de la condamnation à mort, que le prêtre, dans le confessionnal, ait un cœur magnanime, conscient que tout pénitent le renvoie à sa propre condition personnelle : pécheur, mais ministre de la miséricorde.

11. Je voudrais que nous méditions tous les paroles de l’Apôtre, écrites vers la fin de sa vie, quand il confesse à Timothée avoir été le premier des pécheurs, mais « il m’a été fait miséricorde » (1 Tm 1,16). Ses mots ont une grande puissance pour nous provoquer à réfléchir, nous aussi, sur notre existence, et pour voir à l’œuvre la miséricorde de Dieu qui change, convertit, et transforme notre cœur : « Je suis plein de gratitude envers celui qui me donne la force, le Christ Jésus notre Seigneur, car il m’a estimé digne de confiance lorsqu’il m’a chargé du ministère, moi qui étais autrefois blasphémateur, persécuteur, violent. Mais il m’a été fait miséricorde » (1 Tm 1,12-13).

Avec une passion pastorale toujours renouvelée, rappelons-nous donc les paroles de l’Apôtre : « Dieu nous a réconciliés avec lui par le Christ, et il nous a donné le ministère de la réconciliation » (2 Co 5,18). C’est en vue de ce ministère que nous avons été pardonnés en premier, faits témoins privilégiés de l’universalité du pardon. Aucune loi ni précepte ne peut empêcher Dieu d’embrasser de nouveau le fils qui revient vers lui reconnaissant s’être trompé mais décidé à recommencer au début. Ne s’arrêter qu’à la loi, c’est rendre vaines la foi et la miséricorde divine. Il y a une valeur propédeutique dans la loi (cf. Ga 3,24) qui a comme fin, la charité (cf. 1 Tm 1,5). Cependant, le chrétien est invité à vivre la nouveauté de l’Évangile, « la loi de l’Esprit qui donne la vie dans le Christ » (Rm 8,2). Même dans les cas les plus difficiles, où l’on est tenté de faire prévaloir une justice qui vient seulement des normes, on doit croire en la force qui jaillit de la grâce divine.

Nous autres confesseurs, nous avons l’expérience de nombreuses conversions qui se manifestent sous nos yeux. Ayons conscience de la responsabilité des gestes et des paroles afin qu’ils touchent le cœur du pénitent pour qu’il découvre la proximité et la tendresse du Père qui pardonne. Ne rendons pas vains ces moments par des comportements qui pourraient contredire l’expérience de la miséricorde recherchée. Aidons plutôt à éclairer l’espace de la conscience personnelle avec l’amour infini de Dieu  (cf. 1 Jn 3,20).

Le sacrement de la Réconciliation doit retrouver sa place centrale dans la vie chrétienne. C’est pourquoi il exige des prêtres qu’ils mettent leur vie au service du « ministère de la réconciliation » (2 Co 5,18) de sorte qu’aucun pénitent sincère ne soit empêché d’accéder à l’amour du Père qui attend son retour, et que la possibilité de faire l’expérience de la force libératrice du pardon soit offerte à tous.

La célébration de l’initiative des 24 heures pour le Seigneur, en lien avec le IVème dimanche de Carême, peut être une occasion à saisir. Elle a déjà reçu un accueil favorable dans les diocèses et demeure un appel pastoral fort pour vivre intensément le sacrement de la Confession.

12. En fonction de cette exigence, et pour qu’aucun obstacle ne s’interpose entre la demande de réconciliation et le pardon de Dieu, je concède à tous les prêtres, à partir de maintenant, en vertu de leur ministère, la faculté d’absoudre le péché d’avortement. Ce que j’avais concédé pendant le temps limité du Jubilé[14] est étendu désormais dans le temps, nonobstant toutes choses contraires. Je voudrais redire de toutes mes forces que l’avortement est un péché grave, parce qu’il met fin à une vie innocente. Cependant, je peux et je dois affirmer avec la même force qu’il n’existe aucun péché que ne puisse rejoindre et détruire la miséricorde de Dieu quand elle trouve un cœur contrit qui demande à être réconcilié avec le Père. Que chaque prêtre se fasse donc guide, soutien et réconfort dans l’accompagnement des pénitents sur ce chemin particulier de réconciliation.

Au cours de l’Année jubilaire, j’avais concédé aux fidèles qui, pour des raisons diverses, fréquentent les églises desservies par des prêtres de la Fraternité Saint Pie X, la faculté de recevoir validement et licitement l’absolution sacramentelle de leurs péchés.[15] Pour le bien pastoral de ces fidèles et comptant sur la bonne volonté de leurs prêtres afin que la pleine communion dans l’Église catholique puisse être recouvrée avec l’aide de Dieu, j’établis par ma propre décision d’étendre cette faculté au-delà de la période jubilaire, jusqu’à ce que soient prises de nouvelles dispositions, pour que le signe sacramentel de la réconciliation à travers le pardon de l’Église ne fasse jamais défaut à personne.

13. La miséricorde a aussi le visage de la consolation. «  Consolez, consolez mon peuple » (Is 40,1) sont les paroles venant du fond du cœur que le prophète fait entendre encore aujourd’hui, afin qu’une parole d’espérance puisse parvenir à tous ceux qui sont dans la souffrance et la douleur. Ne nous laissons pas voler l’espérance qui vient de la foi dans le Seigneur ressuscité. Il est vrai que nous sommes souvent soumis à rude épreuve, mais la certitude que le Seigneur nous aime ne doit jamais nous quitter. Sa miséricorde s’exprime aussi à travers la proximité, l’affection et le soutien que tant de frères et sœurs manifestent lorsque surviennent les jours de tristesse et d’affliction. Essuyer les larmes est une action concrète qui brise le cercle de la solitude où nous sommes souvent enfermés.

Nous avons tous besoin de consolation, car personne d’entre nous n’est exempt de souffrance, de douleur ou d’incompréhension. Que de douleur peut provoquer une parole haineuse, fruit de l’envie, de la jalousie et de la colère ! Que de souffrance entraîne l’expérience de la trahison, de la violence et de l’abandon ! Que d’amertume devant la mort des personnes chères ! Cependant, Dieu n’est jamais loin lorsque de tels drames sont vécus. Une parole qui réchauffe le cœur, une accolade qui te manifeste la compréhension, une caresse qui fait percevoir l’amour, une prière qui  permet d’être plus fort… expriment la proximité de Dieu à travers la consolation offerte par les frères.

Parfois, le silence aussi pourra être une grande aide. Car parfois il n’y a pas de parole qui réponde aux questions de celui qui souffre. Cependant la compassion de celui qui est présent, proche, qui aime et tend la main, peut suppléer l’absence de paroles. Il n’est pas vrai que le silence soit la marque de l’impuissance. Au contraire, il est un moment de force et d’amour. Le silence aussi fait partie de notre langage de consolation, parce qu’il se transforme en œuvre concrète de partage et de participation à la souffrance du frère.

14. Dans une période particulière comme la nôtre, marquée par tant de crises dont celle de la famille, il est important qu’une parole de force consolatrice soit adressée à nos familles. Le don du mariage est une grande vocation à laquelle correspond, avec la grâce du Christ, un amour généreux, fidèle et patient. La beauté de la famille demeure inchangée, malgré tant d’obscurités et de propositions alternatives : « La joie de l’amour qui est vécue dans les familles est aussi la joie de l’Église ».[16] Le chemin de vie qui amène un homme et une femme à se rencontrer, s’aimer, et se promettre fidélité pour toujours devant Dieu, est souvent interrompu par la souffrance, la trahison ou la solitude. La joie du don des enfants n’est pas exempte des soucis des parents concernant leur croissance et leur formation, leur avenir digne d’être intensément vécu.

La grâce du sacrement de Mariage, non seulement fortifie la famille afin qu’elle soit un lieu privilégié pour vivre la miséricorde, mais elle engage aussi la communauté chrétienne et tout l’agir pastoral à promouvoir la grande valeur de proposition de la famille.  Cette Année jubilaire ne peut cependant pas nous faire perdre de vue la complexité de la réalité familiale actuelle. L’expérience de la miséricorde nous rend capables de regarder toutes les difficultés humaines dans l’attitude de l’amour de Dieu qui ne se lasse jamais d’accueillir et d’accompagner.[17]

Nous ne pouvons pas oublier que chacun est porteur de la richesse et du poids de sa propre histoire qui le rendent absolument unique. Notre vie, avec ses joies et ses peines, est quelque chose d’unique et non reproductible, qui se déroule sous le regard miséricordieux de Dieu. Cela requiert, surtout de la part du prêtre, un discernement spirituel attentif, profond et clairvoyant, de sorte que nul ne soit exclu, quelle que soit la situation dans laquelle il vit, et qu’il puisse se sentir accueilli concrètement par Dieu, participer activement à la vie de la communauté, être inséré dans ce Peuple de Dieu qui avance infatigablement vers la plénitude du Règne de Dieu, règne de justice, d’amour, de pardon et de miséricorde. 

15. Le moment de la mort est d’une importance toute particulière. L’Église a toujours vécu ce passage dramatique à la lumière de la Résurrection de Jésus Christ qui a ouvert la voie à la certitude de la vie future. C’est un grand défi que nous avons à relever, spécialement dans la culture contemporaine qui tend souvent à banaliser la mort jusqu’à la faire devenir une simple fiction ou à la cacher. Au contraire, la mort doit être affrontée et l’on doit s’y préparer, comme un passage douloureux et inévitable, mais riche de sens : celui de l’ultime acte d’amour envers les personnes qu’on laisse et envers Dieu vers lequel on va. Dans toutes les religions, le moment de la mort, comme celui de la naissance, est accompagné par une présence religieuse. Nous vivons l’expérience des obsèques comme une prière riche d’espérance pour l’âme du défunt, et pour consoler ceux qui souffrent du départ de la personne aimée.

Je suis convaincu que, dans la pastorale animée d’une foi vive, il nous faut faire toucher du doigt combien les signes liturgiques et nos prières sont des expressions de la miséricorde du Seigneur. C’est lui-même qui nous adresse des paroles d’espérance, pour que rien ni personne ne puisse nous séparer de son amour (cf. Rm 8,35). Le partage de ce moment par le prêtre est un accompagnement important, parce qu’il permet de vivre la proximité de la communauté chrétienne dans un moment de faiblesse, de solitude, d’incertitude et de pleurs.

16. Le Jubilé s’achève et la Porte Sainte se ferme. Mais la porte de la miséricorde de notre cœur demeure toujours grande ouverte. Nous avons appris que Dieu se penche sur nous (cf. Os 11,4) pour que nous puissions, nous aussi, l’imiter et nous pencher sur nos frères. La nostalgie de beaucoup du retour à la maison du Père, qui attend leur venue, est suscitée aussi par des témoins sincères et généreux de la tendresse divine. La Porte Sainte que nous avons franchie en cette Année jubilaire nous a placés sur le chemin de la charité que nous sommes appelés à parcourir chaque jour avec fidélité et dans la joie.  C’est la route de la miséricorde qui permet de rencontrer de nombreux frères et sœurs qui tendent la main pour que quelqu’un puisse la saisir afin de cheminer ensemble.  

Vouloir être proche du Christ exige de se faire proche des frères, car rien ne plait davantage au Père qu’un geste concret de miséricorde. Par sa nature même, la miséricorde se fait visible et tangible à travers une action concrète et dynamique. Une fois qu’on en a fait l’expérience en vérité, on ne peut plus retourner en arrière : elle grandit sans cesse et transforme la vie. C’est une authentique et nouvelle création qui crée un cœur nouveau, capable d’aimer pleinement, et qui purifie le regard afin qu’il reconnaisse les besoins les plus cachés. Combien sont-elles vraies les paroles avec lesquelles l’Église prie durant la Veillée Pascale, après la lecture du récit de la création : « Seigneur notre Dieu, toi qui as fait merveille en créant l’homme et plus grande  merveille encore en le rachetant». [18]

La miséricorde renouvelle et libère car elle est la rencontre de deux cœurs : celui de Dieu qui vient à la rencontre de celui de l’homme.  Celui-ci est réchauffé, et celui-là le guérit : le cœur de pierre est transformé en cœur de chair (cf. Ez 36,26), capable d’aimer malgré son péché. C’est ici que l’on prend conscience d’être vraiment une « créature nouvelle »  (cf. Ga 6,15) : je suis aimé, donc j’existe ; je suis pardonné, donc je renais à une vie nouvelle ; il m’a été fait miséricorde, donc je deviens instrument de miséricorde.

17. Pendant l’Année Sainte, et spécialement les « vendredis de la miséricorde », j’ai pu toucher du doigt tout le bien présent dans le monde. Bien souvent, il n’est pas connu, car il est fait chaque jour de façon discrète et silencieuse. Même s’ils ne font pas les manchettes, il existe beaucoup de gestes concrets de bonté et de tendresse tournés vers les plus petits et les plus faibles, les plus seuls et abandonnés. Ils existent vraiment, ces protagonistes de la charité qui vivent la solidarité avec les pauvres et les malheureux. Rendons grâce au Seigneur pour ces dons précieux qui invitent à découvrir la joie de se faire proche face à la faiblesse de l’humanité blessée. Je pense avec gratitude à tant de volontaires qui, chaque jour, consacrent leur temps à manifester la présence et la proximité de Dieu à travers leur dévouement. Leur service est une authentique œuvre de miséricorde qui aide beaucoup de personnes à s’approcher de l’Église.

18. Le moment est venu de donner libre cours à l’imagination de la miséricorde pour faire naître de nombreuses œuvres nouvelles, fruits de la grâce. L’Église a besoin aujourd’hui de raconter ces « nombreux autres signes » que Jésus a accomplis et « qui ne sont pas écrits » (Jn 20,30), pour exprimer avec éloquence la fécondité de l’amour du Christ et de la communauté qui vit de lui. Plus de deux mille ans se sont écoulés, et pourtant les œuvres de miséricorde continuent à rendre visible la bonté de Dieu.

Aujourd’hui encore des populations entières souffrent de la faim et de la soif. Les images des enfants qui n’ont rien à manger suscitent de grandes préoccupations. Des personnes continuent à émigrer en masse d’un pays à l’autre, à la recherche de nourriture, de travail, d’une maison et de paix. La maladie, sous ses différentes formes, est un motif permanent de souffrance qui demande aide, consolation, et soutien.  Les prisons sont des lieux où s’ajoutent souvent à la peine elle-même des désagréments parfois graves, dus aux conditions de vie inhumaines. L’analphabétisme est encore très présent ; il empêche les garçons et les filles d’être éduqués et les expose à de nouvelles formes d’esclavage. La culture de l’individualisme exacerbé, surtout en Occident, conduit à faire disparaître le sens de la solidarité et de la responsabilité envers les autres. Dieu lui-même aujourd’hui demeure, pour beaucoup, un inconnu ; cela représente la plus grande pauvreté et l’obstacle le plus grand à la reconnaissance de la dignité inviolable de la vie humaine.

En bref, les œuvres de miséricorde corporelles et spirituelles constituent jusqu’à aujourd’hui la confirmation de la grande et positive incidence de la miséricorde en tant que valeur sociale. Elle nous pousse en effet à retrousser nos manches pour redonner dignité à des millions de personnes qui sont nos frères et sœurs, appelés à construire avec nous une « cité fiable ».[19] 

19. De nombreux gestes concrets de miséricorde ont été posés pendant cette Année Sainte. Des communautés, des familles, des croyants, ont redécouvert la joie du partage et la beauté de la solidarité. Cependant, cela ne suffit pas. Le monde continue à produire de nouvelles formes de pauvreté spirituelle et matérielle qui attentent à la dignité des personnes. C’est pour cette raison que l’Église doit toujours être vigilante et prête à identifier de nouvelles œuvres de miséricorde et à les mettre en œuvre avec générosité et enthousiasme.

Efforçons-nous donc de donner des formes concrètes à la charité, et en même temps intelligence aux œuvres de miséricorde. Cette dernière possède une action inclusive, c’est pourquoi elle tend à s’élargir comme une tache d’huile et ne connait pas de limite. En ce sens, nous sommes appelés à donner un visage nouveau aux œuvres de miséricorde que nous connaissons depuis toujours.  De fait, la miséricorde exagère ; elle va toujours plus loin, elle est féconde. Elle est comme le levain qui fait fermenter la pâte (cf. Mt 13,33) et comme la graine de moutarde qui devient un arbre (cf. Lc 13,19).

Il nous suffit de penser, à titre d’exemple, à l’œuvre de miséricorde corporelle qui consiste à vêtir celui qui est nu (cf. Mt 25,36.38.43.44). Elle nous ramène au commencement, au jardin d’Eden, lorsqu’Adam et Eve découvrirent qu’ils étaient nus, et entendant le Seigneur s’approcher, eurent honte et se cachèrent (cf. Gn 3,7-8). Nous savons qu’ils furent punis par le Seigneur. Pourtant, il « fit à l’homme et à sa femme des tuniques de peau et les en revêtit » (Gn 3,21). La honte est dépassée et la dignité retrouvée.

Fixons le regard également sur Jésus au Golgotha. Sur la croix, le Fils de Dieu est nu. Sa tunique a été tirée au sort et prise par les soldats (cf. Jn 19,23-24). Il n’a plus rien. Sur la croix, se révèle jusqu’à l’extrême la solidarité de Jésus avec ceux qui ont perdu toute dignité en étant privé du nécessaire. De même que l’Église est appelée à être la « tunique du Christ »[20] pour revêtir son Seigneur, de même elle est engagée à se rendre solidaire de tous les nus de la terre, afin qu’ils retrouvent la dignité dont ils ont été dépouillés. « J’étais nu, et vous m’avez habillé » (Mt 25,36) : cela oblige donc à ne pas détourner notre regard des nouvelles formes de pauvreté et de marginalisation, qui empêchent les personnes de vivre dignement.

Être sans travail et ne pas recevoir un juste salaire, ne pas avoir une maison ou une terre où habiter, subir des discriminations pour la foi, la race, le statut social… ces réalités, et d’autres encore, sont des conditions qui attentent à la dignité de la personne face auxquelles l’agir miséricordieux des chrétiens répond avant tout par la vigilance et la solidarité. Combien sont nombreuses les situations aujourd’hui où l’on peut rendre la dignité aux personnes et permettre une vie humaine ! Qu’il suffise de penser à de nombreux jeunes enfants qui subissent des violences de toutes sortes qui leur volent la joie de vivre. Leur visages tristes et défaits sont imprimés dans mon esprit. Ils demandent notre aide pour être libérés de l’esclavage du monde contemporain. Ces enfants sont les jeunes de demain. Comment les préparons-nous à vivre de façon digne et responsable ? Avec quelle espérance peuvent-ils affronter leur présent et leur avenir ?

Le caractère social de la miséricorde exige de ne pas rester inertes et de chasser l’indifférence et l’hypocrisie, afin que les plans et les projets ne demeurent pas lettre morte. Que l’Esprit Saint nous aide à être toujours prêts à offrir notre participation de manière active et désintéressée, afin que la justice et une vie digne ne demeurent pas des paroles de circonstance, mais marquent l’engagement concret de celui qui veut témoigner de la présence du Royaume de Dieu.

20. Nous sommes appelés à faire grandir une culture de la miséricorde, fondée sur la redécouverte de la rencontre des autres : une culture dans

List Apostolski „Misericordia et Misera”!

Tym, którzy będą czytać ten List Apostolski miłosierdzie i pokój                                                                                                                                                                                                                                   Miłosierdzie i nieszczęśliwa to dwa słowa, których używa św. Augustyn, aby opisać spotkanie Jezusa z cudzołożnicą (por. 8,1-11). Nie mógł znaleźć piękniejszych i bardziej zgodnych ze sobą słów, by uzmysłowić tajemnicę miłości Boga, wychodzącego na spotkanie grzesznika: „Dwoje pozostało: nieszczęśliwa i miłosierdzie” (In Joh 33,5). Ileż w tym opisie Bożego współczucia i sprawiedliwości! Płynąca z niego nauka rzuca światło na zakończenie Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, wskazując jednocześnie drogę, którą mamy podążać w przyszłości.                                                                                     1. Ta karta Ewangelii słusznie może być traktowana jako ikona tego wszystkiego, co celebrowaliśmy w Roku Świętym, będącym czasem bogatym w miłosierdzie, które nadal chce być celebrowane i przeżywane w naszych wspólnotach. Miłosierdzie nie może być bowiem jakąś dygresją w życiu Kościoła, ale stanowi samo jego życie, czyniąc widoczną i namacalną głęboką prawdę Ewangelii. Wszystko objawia się w miłosierdziu; wszystko się rozstrzyga w miłosiernej miłości Ojca. Spotkali się kobieta i Jezus. Ona cudzołożnica i zgodnie z Prawem podlegająca karze ukamienowania; On, który poprzez swoje nauczanie i całkowity dar z siebie, które zaprowadzą Go na krzyż, przywrócił Prawu Mojżeszowemu jego prawdziwy, pierwotny cel. W centrum znajduje się nie prawo i oparta na nim sprawiedliwość, ale miłość Boga, która umie czytać w sercu każdego człowieka, aby zrozumieć jego najbardziej ukryte pragnienia i która musi mieć pierwszeństwo nad wszystkim. W tej ewangelicznej opowieści nie spotykają się jednak grzech i osąd w sposób abstrakcyjny, ale grzesznica i Zbawiciel. Jezus spojrzał tej kobiecie w oczy i czytał w jej sercu: znalazł tam pragnienie zrozumienia, uzyskania przebaczenia i wyzwolenia. Nędza grzechu została okryta miłosierdziem miłości. Ze strony Jezusa nie ma żadnego osądu, który nie byłby naznaczony litością i współczuciem dla stanu grzesznicy. Ludziom, którzy chcieli ją osądzić i skazać na śmierć, Jezus odpowiada długim milczeniem, które pozwala głosowi Boga ujawnić się w sumieniach, zarówno w sumieniu kobiety jak i jej oskarżycieli, którzy porzucili kamienie i wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić (por. J 8,9). A po tym milczeniu Jezus mówi: „Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?… I Ja ciebie nie potępiam. – Idź, a od tej chwili już nie grzesz!” (w. 10-11). W ten sposób pomaga jej z nadzieją patrzeć w przyszłość i być gotową do rozpoczęcia swojego życia na nowo. Od tej pory, jeśli zechce, będzie mogła „postępować drogą miłości” (por. Ef 5,2). Kiedy zostaniemy okryci miłosierdziem, to od nadal istniejącego stanu słabości i grzechu większa staje się miłość, która pozwala patrzeć dalej i żyć inaczej.                                                             2. Jezus zresztą jasno tego nauczał. Kiedy był zaproszony na posiłek przez faryzeusza, podeszła do Niego pewna kobieta, znana wszystkim jako grzesznica (por. Łk 7,36-50). Namaściła olejkiem stopy Jezusa, obmyła je swoimi łzami i osuszyła swoimi włosami (por. w. 37-38). Zgorszonemu tym faryzeuszowi Jezus odpowiedział: „Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje” (w. 47). Przebaczenie jest najbardziej widocznym znakiem miłości Ojca, którą Jezus chciał objawiać całym swoim życiem. Nie ma karty Ewangelii, która byłaby pozbawiona tego nakazu miłości, prowadzącego aż do przebaczenia. Nawet w ostatniej chwili swego ziemskiego życia, gdy był przybity do krzyża, Jezus wypowiada słowa przebaczenia: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Nic z tego, co skruszony grzesznik przedstawia miłosierdziu Boga, nie może pozostać bez objęcia Jego przebaczeniem. Z tego względu nikt z nas nie może obwarować miłosierdzia warunkami. Jest ono zawsze aktem bezinteresowności Ojca niebieskiego, miłości bezwarunkowej i niezasłużonej. Nie możemy więc pozwolić sobie na przeciwstawianie się pełnej wolności miłości, z jaką Bóg wkracza w życie każdego człowieka. Miłosierdzie jest tym konkretnym działaniem miłości, które przebaczając, przekształca i zmienia życie. W ten sposób objawia się Jego boska tajemnica. Bóg jest miłosierny (por. Wj 34,6), Jego miłosierdzie trwa na wieki (por. Ps 136), z pokolenia na pokolenie obejmuje każdą osobę, która Mu ufa i przekształca ją, obdarzając swoim własnym życiem.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 3. Jakże wielka radość wzbudziła się w sercach tych dwóch kobiet, cudzołożnicy i grzesznicy! Przebaczenie sprawiło, że wreszcie poczuły się wolne i szczęśliwe, jak nigdy przedtem. Łzy wstydu i bólu przemieniły się w uśmiech kogoś, kto wie, że jest kochany. Miłosierdzie budzi radość, bo serce otwiera się na nadzieję nowego życia. Radość przebaczenia jest niewypowiedziana, ale ujawnia się w nas za każdym razem, kiedy jej doświadczamy. U jej początków jest miłość, z którą Bóg wychodzi nam na spotkanie, przerywając otaczający nas krąg egoizmu, abyśmy i my stali się narzędziami miłosierdzia. Jakże znaczące są także dla nas starodawne słowa, którymi kierowali się pierwsi chrześcijanie: „Przyoblecz się w radość, która zawsze znajduje łaskę u Boga i zawsze mu jest miła. I w niej się rozpływaj, albowiem każdy człowiek wesoły pełni dobre uczynki i dobre żywi myśli…Wszyscy żyć będą dla Boga, którzy odrzucą od siebie smutek, i tylko w radość się przyobleką” (Pasterz Hermasa, XLII, 1-4). Doświadczenie miłosierdzia daje radość. Nie pozwólmy, aby nam ją odebrały różne smutki i zmartwienia. Niech będzie głęboko zakorzeniona w naszych sercach i sprawia, abyśmy zawsze ze spokojem patrzyli na codzienne życie. W kulturze często zdominowanej przez technikę jest jakby coraz więcej różnych form smutku i samotności, w które popadają ludzie, także wielu młodych. Przyszłość rzeczywiście zdaje się być zakładnikiem niepewności, która nie pozwala na osiągnięcie stabilizacji. W ten sposób często rodzą się uczucia melancholii, smutku i nudy, które mogą powoli doprowadzić do rozpaczy. Potrzebni są świadkowie nadziei i prawdziwej radości, aby odpędzić iluzje, które obiecują łatwe szczęście ze sztucznymi rajami. Głęboka pustka wielu osób może być wypełniona przez nadzieję, jaką nosimy w sercach, z wypływającą z niej radością. Istnieje wielka potrzeba poznania radości, która objawia się w sercu dotkniętym przez miłosierdzie. Doceńmy zatem słowa Apostoła: „Radujcie się zawsze w Panu” (Flp 4,4; por. 1 Tes 5,16).                                                                                                                                                                                                                                                                         4. Przeżyliśmy intensywny rok, podczas którego zostaliśmy obficie obdarowani łaską miłosierdzia. Dobroć i miłosierdzie Pana rozlały się na cały świat, niczym silny i ozdrowieńczy wiatr. I wobec tego kochającego spojrzenia Pana, który tak długo zwracał się ku każdemu z nas, nie możemy pozostać obojętnymi, ponieważ przemienia ono życie. Odczuwamy potrzebę, by przede wszystkim podziękować Panu i powiedzieć: „Łaskawym się okazałeś, Panie, dla Twej ziemi […] odpuściłeś winę Twojemu ludowi” (Ps 85,2-3). Tak właśnie jest: Bóg starł nasze nieprawości i wrzucił w głębokości morskie nasze grzechy (por. Mi 7,19); już o nich nie pamięta, rzucił je poza siebie (por. Iz 38,17); jak daleki jest wschód od zachodu, tak daleko odsunął od nas nasze występki (por. Ps 103,12). W tym Roku Świętym Kościół potrafił słuchać i bardzo intensywnie doświadczył obecności i bliskości Ojca, który za sprawą Ducha Świętego bardziej wyraźnie ukazał mu dar i nakaz Jezusa Chrystusa dotyczący przebaczenia. Naprawdę było to nowe nawiedzenie Pana pośród nas. Dostrzegliśmy Jego życiodajne tchnienie wlewające się do Kościoła i, po raz kolejny, Jego słowa wskazały misję: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23).                                                                                                                                                                                   5. Obecnie, po zakończeniu tego jubileuszu, nadszedł czas spojrzenia w przyszłość i zrozumienia, w jaki sposób iść dalej wiernie, z radością i entuzjazmem, aby doświadczyć bogactwa miłosierdzia Bożego. Nasze wspólnoty będą nadal mogły być żywe i dynamiczne w dziele nowej ewangelizacji, na tyle, na ile „nawrócenie duszpasterskie”, do którego przeżywania jesteśmy wezwani (por. Adhort. ap. Evangelii gaudium, 27), będzie codziennie kształtowane przez odnawiającą moc miłosierdzia. Nie ograniczajmy jej działania. Nie zasmucajmy Ducha, który zawsze wskazuje nowe drogi do przejścia, aby zanieść wszystkim zbawczą Ewangelię. Po pierwsze jesteśmy wezwani, aby celebrować miłosierdzie. Ileż bogactwa jest obecne w modlitwie Kościoła, kiedy przyzywa Boga jako miłosiernego Ojca! W liturgii miłosierdzie jest nie tylko wielokrotnie przywoływane, ale jest rzeczywiście przyjmowane i przeżywane. Od początku do końca celebracji eucharystycznej miłosierdzie powraca wiele razy w dialogu między modlitewnym zgromadzeniem a sercem Ojca, które raduje się, gdy może rozlewać swoją miłość miłosierną. Po początkowej prośbie o przebaczenie przez wezwanie: „Panie, zmiłuj się”, natychmiast otrzymujemy zapewnienie: „Niech się zmiłuje nad nami Bóg wszechmogący i odpuściwszy nam grzechy doprowadzi nas do życia wiecznego”. Właśnie z tą ufnością wspólnota gromadzi się w obecności Pana, zwłaszcza w święty dzień Zmartwychwstania. Wiele modlitw „kolekty” pragnie przypomnieć wielki dar miłosierdzia. Na przykład w okresie Wielkiego Postu modlimy się, mówiąc: „Boże, źródło wszelkiego miłosierdzia i dobroci, Ty nam wskazałeś jako lekarstwo na grzechy post, modlitwę i jałmużnę, przyjmij nasze pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, i podźwignij nas w swoim miłosierdziu” (Mszał Rzymski, III Niedziela Wielkiego Postu). Następnie jesteśmy zanurzeni w wielkiej modlitwie eucharystycznej z prefacją, która głosi: „W swoim miłosierdziu tak świat umiłowałeś, że zesłałeś nam jako Odkupiciela Twojego Syna. On stał się podobny do nas we wszystkim oprócz grzechu” (tamże, VII Niedziela Okresu Zwykłego). Czwarta Modlitwa eucharystyczna jest także hymnem na cześć miłosierdzia Bożego: „W miłosierdziu swoim pospieszyłeś z pomocą wszystkim ludziom, by Ciebie szukali i znaleźli”. „Prosimy Cię, zmiłuj się nad nami wszystkimi” (tamże, II Modlitwa Eucharystyczna), to nagląca prośba, jaką wypowiada kapłan w modlitwie eucharystycznej, aby błagać o uczestnictwo w życiu wiecznym. Po Modlitwie Pańskiej kapłan kontynuuje modlitwę: „wspomóż nas w swoim miłosierdziu”, prosząc o pokój i wyzwolenie od grzechu. A przed znakiem pokoju, wymienianym jako wyraz braterstwa i wzajemnej miłości w świetle otrzymanego przebaczenia, modli się znowu: „nie zważaj na grzechy nasze, lecz na wiarę swojego Kościoła”(tamże, obrzędy Komunii). Poprzez te słowa, z pokorną ufnością prosimy o dar jedności i pokoju dla Świętej Matki Kościoła. Celebracja miłosierdzia osiąga swój szczyt w Ofierze Eucharystycznej, pamiątce paschalnego misterium Chrystusa, z którego wypływa zbawienie dla każdego człowieka, dla historii i dla całego świata. Krótko mówiąc, każdy moment celebracji eucharystycznej odwołuje się do Bożego miłosierdzia. W całym życiu sakramentalnym otrzymujemy miłosierdzie w obfitości. Nie bez znaczenia jest fakt, że Kościół chciał wyraźne odwołać się do miłosierdzia w formule dwóch sakramentów, nazywanych sakramentami „uzdrowienia”, to znaczy: pojednania i namaszczenia chorych. Formuła rozgrzeszenia mówi: „Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła” (Obrzędy pokuty, n. 46), zaś w formule namaszczenia mówi się: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego”(Sakramenty chorych, obrzędy i duszpasterstwo, n. 99). Zatem w modlitwie Kościoła odniesienie do miłosierdzia nie jest jedynie pouczeniem, ale jest wysoce performatywne/sprawcze/skuteczne, to znaczy, że gdy wypowiadamy je z wiarą, jest nam ono udzielane. Kiedy je wyznajemy jako żywe i realne, rzeczywiście nas przemienia. Jest to zasadnicza treść naszej wiary, którą musimy zachować w całej swej oryginalności: przed objawieniem o grzechu mamy objawienie miłości, z jaką Bóg stworzył świat i ludzi. Miłość jest pierwszym aktem, poprzez który Bóg daje siebie poznać i wychodzi nam na spotkanie. Niech zatem nasze serce będzie otwarte na ufność, że jesteśmy miłowani przez Boga. Jego miłość zawsze nas uprzedza, towarzyszy nam i pozostaje przy nas, pomimo naszego grzechu.                   6. W tym kontekście nabiera szczególnego znaczenia również słuchanie Słowa Bożego. W każdą niedzielę Słowo Boże jest głoszone we wspólnocie chrześcijańskiej, aby dzień Pański był rozjaśniony światłem, które promieniuje z tajemnicy paschalnej (por. SOBÓR WATYKAŃSKI II, Konstytucja Sacrosanctum Concilium, 106). W celebracji eucharystycznej możemy być świadkami prawdziwego dialogu między Bogiem a Jego ludem. W proklamacji czytań biblijnych ponownie bowiem przebywamy historię naszego zbawienia poprzez nieustanne dzieło miłosierdzia, które zostało ogłoszone. Bóg także dziś z nami rozmawia jak z przyjaciółmi, „przestaje z nami” (SOBÓR WATYKAŃSKI II, Konstytucja dogmatyczna, Dei verbum, 2), aby nam towarzyszyć i ukazać nam drogę życia. Jego Słowo staje się wyrazicielem naszych potrzeb i trosk oraz owocną odpowiedzią, abyśmy mogli konkretnie doświadczyć Jego bliskości. Jak ważna staje się homilia, w której „prawda idzie w parze z pięknem i dobrem” (Adhort. ap. Evangelii gaudium, 142), wywołując drżenie serca wierzących w obliczu wspaniałości miłosierdzia! Bardzo polecam przygotowywanie homilii i troskę o kaznodziejstwo. Będzie ono tym bardziej owocne, im bardziej kapłan doświadczy na sobie miłosiernej dobroci Pana. Przekazywanie pewności, że Bóg nas kocha, nie jest ćwiczeniem retorycznym, ale warunkiem wiarygodności samego kapłaństwa. Życie miłosierdziem jest zatem najlepszą drogą, by stało się ono prawdziwym głoszeniem pocieszenia i nawrócenia w życiu duszpasterskim. Homilia, podobnie jak katecheza, muszą być zawsze wspierane tym pulsującym sercem życia chrześcijańskiego.                                                                                                                                                                                                                                              7. Biblia jest wspaniałą relacją opowiadającą o cudach miłosierdzia Bożego. Każda karta przepojona jest miłością Ojca, który od stworzenia chciał odcisnąć we wszechświecie znaki swojej miłości. Duch Święty, przez słowa proroków i pisma mądrościowe, ukształtował historię Izraela we wdzięczności za czułość i bliskość Boga, pomimo niewierności ludu. Życie Jezusa i Jego nauczanie w decydujący sposób naznaczyły historię wspólnoty chrześcijańskiej, która zrozumiała, że na podstawie nakazu Chrystusa, jej misją jest być stałym narzędziem Jego miłosierdzia i przebaczenia (20,23). Poprzez Pismo Święte, ożywiane wiarą Kościoła, Pan nadal mówi do swojej Oblubienicy i wskazuje jej drogi do przebycia, aby Ewangelia zbawienia dotarła do wszystkich. Jest moim gorącym pragnieniem, aby Słowo Boże było coraz bardziej czczone, znane i upowszechnione, aby poprzez nie można było lepiej zrozumieć tajemnicę miłości, która wypływa z tego źródła miłosierdzia. Przypomina o tym wyraźnie Apostoł: „Wszelkie Pismo od Boga natchnione [jest] i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości” (2 Tm 3,16). Byłoby właściwe, aby każda wspólnota w jedną niedzielę roku liturgicznego mogła ponowić zaangażowanie w rozpowszechnianie, poznanie i pogłębioną znajomość Pisma Świętego: jedna niedziela w całości poświęcona Słowu Bożemu, aby zrozumieć niewyczerpalne bogactwo pochodzące z tego nieustannego dialogu między Bogiem a jego ludem. Niech nie zabraknie kreatywności, aby wzbogacić to wydarzenie inicjatywami, które zachęcają wierzących, by byli żywymi narzędziami rozpowszechniania Słowa. Z pewnością wśród tych inicjatyw znajduje się szersze upowszechnienie lectio divina, aby w modlitewnej lekturze świętego tekstu życie duchowe znalazło wsparcie i rozwój. Lectio divina na tematy miłosierdzia pozwoli namacalnie przekonać się, jak bardzo płodny jest święty tekst, czytany w świetle całej tradycji duchowej Kościoła, co musi skutkować konkretnymi czynami i dziełami miłosierdzia (por. BENEDYKT XVI, Adhort. ap. Verbum Domini, 86-87).                                                                                                                                               8. Celebracja miłosierdzia odbywa się w sposób zupełnie szczególny w Sakramencie Pojednania. Odczuwamy wtedy uścisk Ojca, który wychodzi nam na spotkanie, aby przywrócić nam łaskę bycia na nowo Jego dziećmi. Jesteśmy grzesznikami i niesiemy ze sobą ciężar sprzeczności między tym, co chcielibyśmy uczynić, a tym, co rzeczywiście czynimy (por. Rz 7,14-21). Jednakże łaska zawsze nas poprzedza i przybiera oblicze miłosierdzia, które staje się skuteczne w pojednaniu i przebaczeniu. Bóg sprawia, że rozumiemy Jego ogromną miłość właśnie w obliczu naszej grzeszności. Łaska jest silniejsza i przewyższa wszelkie możliwe opory, bo miłość wszystko zwycięża (por. 1 Kor 13,7). W Sakramencie Przebaczenia Bóg ukazuje drogę nawrócenia do Niego i zachęca do ponownego doświadczenia Jego bliskości. Jest to przebaczenie, które można zyskać przede wszystkim zaczynając żyć miłością. Przypomina o tym także apostoł Piotr, gdy pisze, że „miłość zakrywa wiele grzechów” (1 P 4,8). Tylko Bóg przebacza grzechy, ale żąda również od nas, byśmy byli gotowi do przebaczenia ich innym, tak jak On przebacza je nam: „Przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili” (Mt 6,12). Jakie to smutne, gdy pozostajemy zamknięci w sobie i nie jesteśmy zdolni do wybaczenia! Przeważa uraza, złość, zemsta, czyniąc życie nieszczęśliwym i niwecząc radosne zaangażowanie na rzecz miłosierdzia.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           9. Doświadczeniem łaski, jakie przeżył Kościół z taką skutecznością w Roku Jubileuszowym, była z pewnością posługa misjonarzy miłosierdzia. Ich praca duszpasterska miała na celu jasne ukazanie, że Bóg nie stawia żadnej granicy tym, którzy szukają Go ze skruszonym sercem, bo wychodzi wszystkim na spotkanie jako Ojciec. Otrzymałem wiele świadectw radości z powodu ponownego spotkania z Panem w sakramencie spowiedzi. Nie traćmy szansy przeżywania wiary także jako doświadczenia pojednania. „Pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5,20), to zachęta, jaką także dziś Apostoł kieruje do każdego wierzącego, aby odkrył potęgę miłości, która czyni „nowym stworzeniem” (2 Kor 5,17). Wyrażam moją wdzięczność każdemu misjonarzowi miłosierdzia za tę cenną posługę ofiarowaną po to, aby uczynić skuteczną łaskę przebaczenia. Jednakże ta nadzwyczajna posługa nie kończy się wraz z zamknięciem Drzwi Świętych. Pragnę bowiem, aby jeszcze trwała, aż do odwołania, jako konkretny znak, że łaska Jubileuszu nadal w różnych częściach świata jest żywa i skuteczna. Opiekę nad misjonarzami miłosierdzia w tym okresie sprawować będzie Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji jako znak bezpośredniego wyrazu mojej troski i bliskości oraz znalezienie najbardziej odpowiednich form wypełniania tej cennej posługi.                                                                                                                                 10. Ponawiam zachętę do kapłanów, aby z wielką starannością przygotowywali się do posługi spowiedzi, która jest prawdziwą misją kapłańską. Szczerze wam dziękuję za waszą służbę i proszę, byście byli otwartymi na wszystkich; świadkami ojcowskiej czułości, mimo powagi grzechu; gorliwymi w pomaganiu w refleksji nad popełnionym złem; jasnymi w przedstawianiu zasad moralnych; gotowymi do towarzyszenia wiernym w procesie pokutnym, cierpliwie dotrzymując im kroku; dalekowzrocznymi w rozeznawaniu każdego poszczególnego przypadku; szczodrymi w udzielaniu Bożego przebaczenia. Podobnie jak Jezus w obliczu kobiety cudzołożnej postanowił milczeć, aby ocalić ją od kary śmierci, tak i kapłan w konfesjonale niech będzie wielkoduszny sercem, wiedząc, że każdy penitent przypomina mu o jego osobistej kondycji: grzesznika, ale szafarza miłosierdzia.                                                                                                                                                                                                                               11. Chciałbym, abyśmy wszyscy rozważyli słowa Apostoła, napisane pod koniec jego życia, kiedy wyznawał Tymoteuszowi, że jest pierwszym z grzeszników, dostąpił jednak miłosierdzia (por. 1 Tm 1,16). Jego słowa mają nieodpartą siłę, prowokującą także i nas do zastanowienia się nad naszym życiem i dostrzegania działania miłosierdzia Bożego w zmienianiu, nawracaniu i przekształcaniu naszego serca: „Dzięki składam Temu, który mię przyoblekł mocą, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za godnego wiary, skoro przeznaczył do posługi mnie, ongiś bluźniercę, prześladowcę i oszczercę. Dostąpiłem jednak miłosierdzia” (1 Tm 1,12-13). Przywołujmy zatem z nieustannie nową pasją duszpasterską słowa Apostoła: „Bóg pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił nam posługę jednania” (2 Kor 5,18). My sami jako pierwsi otrzymaliśmy przebaczenie z myślą o tej posłudze; staliśmy się osobiście świadkami powszechności przebaczenia. Nie ma takiego prawa czy przykazania, które mogłoby przeszkodzić Bogu we wzięciu ponownie w ramiona syna, który powraca do Niego, uznając swój błąd, ale i postanawiając, że zaczyna od nowa. Zatrzymanie się jedynie na prawie byłoby równoznaczne ze zniweczeniem wiary i Bożego miłosierdzia. Prawo, którego celem jest miłość (por. 1 Tm 1,5), ma wartość propedeutyczną (por. Gal 3,24). Jednakże chrześcijanin jest powołany do życia nowością Ewangelii, prawem „Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie” (Rz 8,2). W najbardziej nawet skomplikowanych przypadkach, gdy mamy pokusę, by dać pierwszeństwo sprawiedliwości, wywodzącej się jedynie z norm, trzeba wierzyć w moc, która wypływa z łaski Bożej. My spowiednicy mamy doświadczenie wielu nawróceń, które dokonują się na naszych oczach. Odczuwajmy zatem odpowiedzialność za gesty i słowa, które mogą dotrzeć do głębi serca penitenta, aby odkrył bliskość i czułość przebaczającego Ojca. Nie niweczmy tych chwil zachowaniami, które mogłyby być sprzeczne z doświadczeniem upragnionego miłosierdzia. Pomagajmy raczej w rozjaśnieniu przestrzeni osobistego sumienia nieskończoną miłością Boga (1 J 3,20). Sakrament Pojednania musi ponownie odnaleźć swoje centralne miejsce w życiu chrześcijańskim. Dlatego potrzebni są kapłani, którzy poświęcają swoje życie „posłudze jednania” (2 Kor 5,18), tak aby wszyscy mieli możliwość doświadczenia wyzwalającej mocy przebaczenia, jako że nikomu szczerze skruszonemu nie zabrania się dostępu do miłości Ojca, który czeka jego powrotu. Sprzyjającą okazją może być przeprowadzanie inicjatywy „24 godziny dla Pana” przed czwartą niedzielą Wielkiego Postu, która jest już dobrze przyjmowana w diecezjach i jest przekonującym zaproszeniem duszpasterskim do głębokiego przeżycia sakramentu spowiedzi.

12. Z powodu tego wymagania, aby żadna przeszkoda nie stała pomiędzy prośbą o pojednanie a Bożym przebaczeniem, udzielam od tej pory wszystkim kapłanom, na mocy ich posługi, władzy rozgrzeszania osób, które popełniły grzech aborcji. To, czego udzieliłem w sposób ograniczony na okres jubileuszu (por. List, na mocy którego udziela się odpustu z okazji Jubileuszu Miłosierdzia, 1 września 2015) zostaje obecnie przedłużone w czasie, niezależnie od jakichkolwiek przeciwnych rozporządzeń. Chciałbym podkreślić z całą mocą, że aborcja jest grzechem ciężkim, ponieważ kładzie kres niewinnemu życiu. Jednakże z równą siłą mogę i muszę stwierdzić, że nie ma żadnego grzechu, którego nie mogłoby objąć i zniszczyć Boże miłosierdzie, gdy znajduje serce skruszone, które prosi o pojednanie się z Ojcem. Niech więc każdy kapłan stanie się przewodnikiem, wsparciem i pociechą, towarzysząc penitentom na tej drodze specjalnego pojednania. W Roku Jubileuszu zgodziłem się, aby wierni z różnych powodów uczęszczający do kościołów, w których odprawiają kapłani Bractwa Świętego Piusa X, mogli ważnie i zgodnie z prawem otrzymać sakramentalne odpuszczenie grzechów (por. tamże). Dla duszpasterskiego dobra tych wiernych i ufając w dobrą wolę ich kapłanów, aby można było odzyskać, z Bożą pomocą, pełną jedność w Kościele katolickim, mocą mojej własnej decyzji postanawiam przedłużyć tę możliwość poza okres jubileuszowy, aż do wydania nowych postanowień w tej sprawie, aby nikomu nigdy nie zabrakło sakramentalnego znaku pojednania poprzez przebaczenie Kościoła.

13. Miłosierdzie ma również oblicze pocieszenia. „Pocieszcie, pocieszcie mój lud!” (Iz 40,1), to serdeczne słowa, jakie prorok pozwala usłyszeć także dzisiaj, aby do tych, którzy cierpią i są pogrążeni w bólu mogły dotrzeć słowa nadziei. Nigdy nie pozwólmy się okraść z nadziei płynącej z wiary w zmartwychwstałego Pana. To prawda, że często jesteśmy wystawieni na ciężką próbę, ale nigdy nie może zabraknąć pewności, że Pan nas kocha. Jego miłosierdzie wyraża się także w bliskości, czułości i wsparciu, które wielu braci i sióstr może zaoferować, kiedy przychodzą dni smutku i nieszczęścia. Ocieranie łez to konkretne działania, przełamujące krąg samotności, w którym często jesteśmy zamknięci. Wszyscy potrzebujemy pocieszenia, ponieważ nikt nie jest wolny od cierpienia, bólu i niezrozumienia. Ile bólu może spowodować gorzkie słowo będące owocem wrogości, zazdrości i złości! Ile cierpienia wywołuje doświadczenie zdrady, przemocy i opuszczenia; ileż goryczy w obliczu śmierci osób bliskich! Jednak Bóg nigdy nie jest daleko, gdy przeżywamy te tragedie. Słowo dodające otuchy, uścisk sprawiający, że czujesz się zrozumiany, czułość pozwalająca dostrzec miłość, modlitwa, pozwalająca być silniejszym… – wszystko to jest wyrazem bliskości Boga poprzez pocieszenie ze strony braci. Czasami także wielką pomocą może być milczenie; bo nieraz brakuje słów, aby odpowiedzieć na pytania osób cierpiących. Jednakże brak słowa można zastąpić współczuciem kogoś, kto jest obecny, bliski, kocha i wyciąga rękę. To nieprawda, że milczenie jest aktem poddania się, wręcz przeciwnie, jest to chwila siły i miłości. Również milczenie należy do naszego języka pocieszenia, ponieważ zamienia się w praktyczne dzieło dzielenia się i uczestnictwa w cierpieniu brata.

14. W szczególnym czasie, takim jak nasz, który pośród wielu kryzysów jest również świadkiem kryzysu rodziny, jest ważne, by do naszych rodzin dotarło słowo pocieszającej siły. Dar małżeństwa jest wielkim powołaniem, na które trzeba, dzięki łasce Chrystusa, odpowiedzieć miłością wielkoduszną, wierną i cierpliwą. Piękno rodziny trwa niezmiennie, pomimo wielu ciemności i propozycji alternatywnych: „Radość miłości przeżywana w rodzinach jest także radością Kościoła” (Adhort. ap. Amoris laetitia, 1). Droga życia, która prowadzi mężczyznę i kobietę do spotkania, zakochania się i przyrzeczenia sobie przed Bogiem wierności na zawsze, jest często przerywana cierpieniem, zdradą i samotnością. Radość z powodu daru dzieci nie jest wolna od obaw rodziców o ich rozwój i edukację, o przyszłość godną tego, by ją aktywnie przeżyć. Łaska sakramentu małżeństwa nie tylko wzmacnia rodzinę, aby była uprzywilejowanym miejscem, w którym można żyć miłosierdziem, lecz zobowiązuje wspólnotę chrześcijańską i całą działalność duszpasterską do tego, by wyraźniej ukazywały wielką wartość konstruktywną rodziny. Jednakże ten Rok Jubileuszowy nie może sprawić, że stracimy z pola widzenia złożoność obecnej sytuacji rodzin. Doświadczenie miłosierdzia czyni nas zdolnymi do spoglądania na wszystkie ludzkie trudności w postawie miłości Boga, który niestrudzenie akceptuje i towarzyszy (por. tamże, 291-300). Nie możemy zapominać, że każdy niesie ze sobą bogactwo i ciężar własnej historii, która odróżnia go od innej osoby. Nasze życie, z jego radościami i smutkami, jest czymś wyjątkowym i niepowtarzalnym, upływającym pod miłosiernym spojrzeniem Boga. Wymaga to przede wszystkim ze strony kapłana, uważnego, głębokiego i dalekowzrocznego rozeznania duchowego, aby każdy – nikogo nie wykluczając, w każdej sytuacji życiowej – mógł się poczuć konkretnie przyjęty przez Boga, mógł aktywnie uczestniczyć w życiu wspólnoty i być włączonym do tego Ludu Bożego, który niestrudzenie podąża ku pełni królestwa Bożego, królestwa sprawiedliwości, miłości, przebaczenia i miłosierdzia.

15. Szczególne znaczenie ma chwila śmierci. Kościół zawsze przeżywał to dramatyczne przejście w świetle zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, który otworzył drogę dla pewności przyszłego życia. Musimy podjąć wielkie wyzwanie, zwłaszcza we współczesnej kulturze, która często ma skłonność do banalizowania śmierci do tego stopnia, że staje się ona zwykłą fikcją, lub do ukrywania jej. Ze śmiercią trzeba się natomiast zmierzyć i przygotować do niej jako do przejścia bolesnego i nieuniknionego, ale pełnego sensu: tego ostatecznego aktu miłości wobec osób, które opuszczamy oraz wobec Boga, na którego spotkanie idziemy. We wszystkich religiach chwili śmierci, podobnie jak narodzinom, towarzyszy obecność religijna. Przeżywamy doświadczenie pogrzebu jako pełną nadziei modlitwę za duszę zmarłego i dawanie pocieszenia tym, którzy cierpią z powodu rozłąki z ukochaną osobą. Jestem przekonany, że w działaniu duszpasterskim ożywianym żywą wiarą musimy pozwolić namacalnie odczuć, jak bardzo znaki liturgiczne i nasze modlitwy są wyrazem miłosierdzia Pana. To On sam daje słowa nadziei, bo nic i nikt nie może nas oddzielić od Jego miłości (por. Rz 8,35). Dzielenie tego momentu przez kapłana jest ważnym towarzyszeniem, ponieważ pozwala przeżywać bliskość wspólnoty chrześcijańskiej w chwili słabości, samotności, niepewności i płaczu.

16. Jubileusz dobiega końca i zamykają się Drzwi Święte. Jednak drzwi miłosierdzia naszego serca są zawsze szeroko otwarte. Dowiedzieliśmy się, że Bóg pochyla się nad nami (por. Oz 11,4), abyśmy i my mogli naśladować Go, pochylając się nad braćmi. Tęsknota wielu, aby powrócić do domu Ojca, który czeka na ich przybycie, jest pobudzana również przez szczerych i szczodrych świadków czułości Boga. Drzwi Święte, które przeszliśmy w tym Roku Jubileuszowym, wprowadziły nas na drogę miłości, do której wiernego i radosnego przebywania jesteśmy wezwani każdego dnia. Jest to droga miłosierdzia, która pozwala spotkać wielu braci i sióstr wyciągających rękę, aby ktoś mógł ją pochwycić, żeby iść razem. Pragnienie bycia blisko Chrystusa wymaga, by stać się bliźnim wobec braci, gdyż nic nie jest bardziej miłe Ojcu od konkretnego znaku miłosierdzia. Miłosierdzie z samej swej natury staje się widzialne i namacalne w konkretnym i dynamicznym działaniu. Gdy ktoś raz go doświadczy w jego prawdzie, to już się nie cofa: stale wzrasta ono i przemienia życie. Jest to prawdziwe nowe stworzenie, które tworzy nowe serce, zdolne do miłości w sposób pełny i oczyszcza oczy, aby rozpoznały najbardziej ukryte potrzeby. Jakże prawdziwe są słowa, którymi modli się Kościół w Wigilię Paschalną po przeczytaniu opisu stworzenia: „Boże, Ty w przedziwny sposób stworzyłeś człowieka i w jeszcze cudowniejszy sposób go odkupiłeś” (Mszał Rzymski, Wigilia Paschalna, modlitwa po pierwszym czytaniu). Miłosierdzie odnawia i dokonuje odkupienia, ponieważ jest to spotkanie dwóch serc: serca Bożego, które wychodzi na spotkanie serca człowieka. To drugie się rozpala, a to pierwsze je uzdrawia: serce z kamienia przekształca się w serce z ciała (por. Ez 36,26), zdolne do kochania pomimo swego grzechu. Tutaj człowiek dostrzega, że jest naprawdę „nowym stworzeniem” (por. Ga 6,15): jestem kochany, więc jestem; otrzymałem przebaczenie, a więc odradzam się do nowego życia; doświadczyłem miłosierdzia, a zatem staję się narzędziem miłosierdzia.

17. W czasie Roku Świętego, szczególnie w „piątki miłosierdzia”, mogłem namacalnie przekonać się, jak wiele jest w świecie dobra. Często nie jest ono znane, ponieważ dokonuje się codziennie w sposób dyskretny i cichy. Nawet jeśli się o nich nie informuje, to jednak istnieje wiele konkretnych znaków dobroci i czułości wobec najmniejszych i najbardziej bezbronnych, najbardziej samotnych i opuszczonych. Naprawdę istnieją bohaterowie miłości, którzy sprawiają, że ubogim i nieszczęśliwym nie brakuje solidarności. Dziękujemy Panu za te cenne dary, które zachęcają do odkrywania radości stawania się bliźnim w obliczu słabości zranionego rodzaju ludzkiego. Myślę z wdzięcznością o wielu wolontariuszach, którzy codziennie oddają swój czas, aby swoim poświęceniem ukazać obecność i bliskość Boga. Ich służba jest prawdziwym dziełem miłosierdzia, które pomaga wielu ludziom zbliżyć się do Kościoła.

18. Nadszedł czas, aby zrobić miejsce wyobraźni miłosierdzia, aby stworzyć wiele nowych dzieł będących owocem łaski. Kościół potrzebuje dziś opowiedzenia tych „wielu innych znaków”, które Jezus uczynił, a których „nie zapisano” (J 20,30), aby były wymownym wyrazem owocności miłości Chrystusa i wspólnoty, która Nim żyje. Minęło już ponad dwa tysiące lat, ale dzieła miłosierdzia nadal uwidaczniają dobroć Boga. Także dzisiaj całe populacje cierpią z powodu głodu i pragnienia, a ile niepokoju budzą obrazy dzieci, które nie mają nic do jedzenia. Rzesze ludzi nadal migrują z jednego kraju do drugiego w poszukiwaniu pożywienia, pracy, domu i pokoju. Choroba, w różnych formach, jest nieustannym powodem cierpienia, wymagającym pomocy, pocieszenia i wsparcia. Więzienia są miejscami, w których często do kary ograniczenia wolności dochodzą nieraz poważne niedogodności z powodu nieludzkich warunków życia. Nadal bardzo rozpowszechniony jest analfabetyzm, który uniemożliwia dzieciom kształcenie się, narażając je na nowe formy niewolnictwa. Kultura skrajnego indywidualizmu, zwłaszcza na Zachodzie, prowadzi do utraty poczucia solidarności i odpowiedzialności za innych. Sam Bóg pozostaje dla wielu obcy, a to stanowi największą biedę i największą przeszkodę w uznaniu nienaruszalnej godności ludzkiego życia. Reasumując, uczynki miłosierdzia względem ciała i względem duszy stanowią po dziś dzień sprawdzian wielkiego i pozytywnego wpływu miłosierdzia jako wartości społecznej. Pobudza ono bowiem do zakasania rękawów, aby przywrócić godność milionom ludzi, którzy są naszymi braćmi i siostrami powołanymi wraz z nami, by budować „miasto godne zaufania” (Enc. Lumen fidei, 50).

19. W trakcie tego Roku Świętego uczyniono wiele konkretnych znaków miłosierdzia. Wspólnoty, rodziny i poszczególni wierni odkryli na nowo radość dzielenia się i piękno solidarności. To jednak nie wystarczy. Świat nadal rodzi nowe formy ubóstwa duchowego i materialnego, które podważają godność osoby. Dlatego właśnie Kościół musi być zawsze czujny i gotowy do odkrywania nowych uczynków miłosierdzia i wypełniania ich z wielkodusznością i entuzjazmem. Dołóżmy zatem wszelkich starań, aby nadać konkretną postać miłości a jednocześnie pomysłowość dziełom miłosierdzia. Posiada ono działanie integrujące, dlatego ma tendencję do rozprzestrzeniania się lotem błyskawicy i nie zna granic. Właśnie w tym sensie jesteśmy wezwani do nadania nowego oblicza uczynkom miłosierdzia, które znamy od zawsze. Miłosierdzie bowiem jest nadmiarem; zawsze idzie dalej, jest twórcze. Jest jak zaczyn, który zakwasza ciasto (por. Mt 13,33), jak ziarnko gorczycy, które staje się drzewem (por. Łk 13,19). Wystarczy pomyśleć na przykład o uczynku miłosierdzia wobec ciała: nagich przyodziać (Mt 25,36.38.43.44). Prowadzi nas ono do początków, do ogrodu Eden, kiedy Adam i Ewa odkryli, że są nadzy i, czując że zbliża się Pan, byli zawstydzeni i ukryli się (por. Rdz 3,7-8). Wiemy, że Pan ich ukarał; a jednak „sporządził dla mężczyzny i dla jego żony odzienie ze skór i przyodział ich” (Rdz 3,21). Wstyd został przezwyciężony a godność przywrócona. Skierujmy nasz wzrok także na Jezusa na Golgocie. Syn Boży na krzyżu jest nagi; o Jego tunikę rzucono los i została zabrana przez żołnierzy (J 19,23-24); On nie ma już nic. Na krzyżu w sposób skrajny ujawnia się dzielenie się Jezusa z tymi, którzy utracili godność, gdyż zostali pozbawieni tego, co konieczne. Tak, jak Kościół jest powołany, aby być „tuniką Chrystusa” (por. św. CYPRIAN, O jedności Kościoła, 7), żeby przyodziać swojego Pana, tak też jest zobowiązany do solidarności z nagimi ziemi, aby odzyskali godność, z której zostali ogołoceni. Dlatego słowa: „Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie” (Mt 25,36) zobowiązują do nieodwracania wzroku od nowych form ubóstwa i marginalizacji, które uniemożliwiają ludziom godne życie. Brak pracy i nieotrzymywanie godziwej pensji; niemożliwość posiadania mieszkania czy ziemi, na której można by zamieszkać; doznawanie dyskryminacji z powodu swojej wiary, rasy, statusu społecznego… – te i wiele innych sytuacji wymierzonych jest w godność osoby, na które miłosierne działania chrześcijan odpowiadają przede wszystkim przez czujność i solidarność. Jakże wiele jest dziś sytuacji, w których możemy przywrócić ludziom godność i pozwolić im na ludzkie życie! Wystarczy pomyśleć o tak wielu dzieciach, które doznają różnego rodzaju przemocy ograbiającej ich z radości życia. Ich smutne i zagubione twarze są trwale obecne w moich myślach. Domagają się naszej pomocy w wyzwoleniu z niewoli współczesnego świata. Te dzieci są jutrzejszą młodzieżą. Jak je przygotowujemy do godnego i odpowiedzialnego życia? Z jaką nadzieją mogą stawić czoło swojej teraźniejszości i przyszłości? Społeczny charakter miłosierdzia wymaga, aby nie pozostawać biernymi i odpędzić obojętność i hipokryzję, aby plany i projekty nie pozostały martwą literą. Duch Święty pomoże nam być zawsze gotowymi do skutecznego i bezinteresownego wniesienia naszego wkładu, aby sprawiedliwość i godne życie nie pozostawały okolicznościowymi słowami, ale były konkretnym zaangażowaniem osób, które chcą być świadkami obecności królestwa Bożego.

20. Jesteśmy powołani, aby rozwijać kulturę miłosierdzia w oparciu o odkrycie spotkania z innymi: kulturę, w której nikt nie patrzy na innych obojętnie lub odwraca wzrok, gdy widzi cierpienie innych. Uczynki miłosierdzia są „rękodziełem”: żaden z nich nie jest taki sam jak inny; nasze ręce mogą je kształtować na tysiąc sposobów i chociaż inspiruje je jeden Bóg i jest jedna „materia”, z której są wykonane, czyli samo miłosierdzie, to każdy nabywa odrębną formę. Uczynki miłosierdzia dotyczą w istocie całego życia człowieka. Dlatego możemy stworzyć prawdziwą rewolucję kulturalną, rozpoczynając właśnie od prostoty czynów, które mogą ogarn

Pasterka w kosciele sw.Jozefa w Beaulieu Roche la Molière (Loire)

W tym roku nasza „Pasterka” byla wczesniej obchodzona gdyz o godzinie 19-tej. Chor parafialny "Polskie Pokolenia", orkiestra”Harmonia” dzieci , i licznie zgromadzeni parafianie czekali  i z niecierpliwoscia na rozpoczecie.

Nasz duszpasterz Zdzislaw  z kilkoma parafianami przygotowal jak co roku ladna,oryginalna  szopke,a dwie choinki tym razem  symbolizowaly typowe choinki polskie z lat 60-tych: z jablkami, ciastkami ,lancuchami  z papierkow, kolorowymi i bankami. Dla mlodych i najmlodszych to troche dziwna dekoracja, lecz dla starszych to symboliczna polska choinka, ktora zmusza nas do wspomnien,do tej magicznej ,jedynej atmosfery.

Osobiscie(tak na marginesie) pamietam jako dziecko  przez wiele dni robilam z moimi siostrami lancuch z papierkow po cukierkach ( zbieralo sie te papierki przez 3 miesiace!!) i sklejalo potem w lancuch. Ilez to bylo wowczas zadowolenia i dumy, a raczej satysfakcji.

Zaraz po rozpoczeciu Mszy Swietej  weszli wraz z ksiedzem,ministrantami,pastuszkowie ze Swieta Maryja ,Jozefem trzymajac w rekach malenstwo Boze.

To malenstwo bezradne, urodzone  w skrajnej biedzie,ktore przynioslo nam pokoj,swiatlo i milosc.Jak mowia slowa koledy to krol nad krolami!

Nastepnie powoli i majestatycznie wkraczali krolowie z dalekich stron. Najlepiej przestawiaja ta jakze uroczysta Msze Swieta liczne zdjecia.

Msza Swieta trwala prawie  poltorej godziny,lecz wypenlniony po brzegi kosciol,a raczej jego parafianie nie mieli ochoty odejsc do domu.Nasze piekne koledy dodawaly nam radosci,nasz Pan sie narodzil!

W imieniu parafian pragne podziekowac naszemu drogiemu ksiedzu za Jego niesamowita witalnosc,pomoc, za stworzenie pieknej odswietnej atmosfery.

Niech to nowonarodzone Dziecie blogoslawi ksiedzu kazdy dzien i przyniesie pokoj,milosc,nadzieje.

Oby ten Nowy Rok byl dla nas laskawy, a Swieta rodzina towarzyszyla na codzien  i blogoslawila kazdemu z osobna.

 

Zofia Charroin

 

Galerie Noir & Blanc

Galerie Noir & Blanc  15 rue Brossard, 42 000 Saint Etienne www.collectifnoiretblanc.fr

Regards sur Saint-E ́tienne  Claire Lacout, Henry Ducos, Jean-Pierre Rigaud, Ren ́ee Barge, Daniel Marion, Madeleine Steiner, Niko Rodamel, Michel Ayrault, Maurice Muller

La fˆete de la Sainte Barbe `a Roche-la-Moli`ere
/ Henry Ducos
Une d ́emonstration de ferveur popu- laire : la c ́el ́ebration de la Sainte Barbe `a l’ ́eglise de Beaulieu, ancien quartier minier de Roche-la-Moli`ere (42), et an- cienne terre d’immigration polonaise.

A l'occasion de la Ste Barbe, un reportage photo avait été réalisé à Beaulieu. La galerie Noir & Blanc vous invite au vernissage de sa prochaine exposition, "Regards sur Saint-Etienne", le mercredi 11 mai 2016, à partir de 18 heures.  "Regards sur Saint-Etienne" c'est neuf photographes qui témoignent de leur ville, chacun ayant privilégié un aspect particulier, la ville et sa vie, les enfants, le travail et les arts. Cette exposition se prolongera à la Bourse du travail par une grande exposition du mercredi 13 juin au samedi 18 juin 2016 avec  le samedi 18 juin, vernissage à partir de 18h et projections de photographies à partir de 20h.  Si cela vous intéresse, merci de vous rapprocher de moi. Bien cordialement. 

"Florence MOULA"

 

 

 

 

 

 

Uroczysta Msza Swieta z okazji 1050 rocznicy Chrztu panstwa POLSKIEGO

W niedziele 17 kwietnia zostala odprawiona w kosciele pod wezwaniem Swietego Jozefa w Beaulieu( Roche La Molière) dans la Loire , uroczysta Swieta Msza z okazji 1050 rocznicy Chrztu panstwa polskiego.                                                                                                                                                                                                            Ksiadz dziekan Zdzislaw Poczatek w sobote wraz z parafianami udekorowal odswietnie kosciol, zawiesil olbrzymia banderole przypominajaca na tle bialo czerwonym date chrztu, znak –kod pierwszych chrzescijan: rybe ICHTHYS. Boguslaw Porczak przypomnial zgromadzonym parafianom historie przyjecia chrztuw 966 roku : Mieszko książę Polski został ochrzczony. W tak lakoniczny sposób zanotowano najbardziej przełomowy moment w historii Polski. Chociaż okoliczności przyjęcia chrztu przez księcia Polan i jego poddanych giną w pomroce dziejów, to nie ulega wątpliwości, że akt ten zmienił diametralnie sposób życia wszystkich mieszkańców państwa Polan, a przed samym krajem i jego mieszkańcami otworzyły się zupełnie nowe i nieznane wcześniej możliwości. Żona Mieszka I Dubrowka, Dobrawka czy wedle tradycyjnie przyjętej terminologii Dąbrówka lub Dobrawa, była córką księcia czeskiego Bolesława Okrutnego i z jej osobą ściśle związana jest chrystianizacja Polski. Jedno z najbardziej znaczących wydarzeń w historii Narodu polskiego jakim bezsprzecznie był chrzest, stał się przedmiotem licznych prac i rozważań naukowych opartych w większości przypadków na nielicznych i lakonicznych materiałach źródłowych. Można przyjąć, że przy boku genialnych pierwszych twórców państwa Piastów stała zdolna grupa kierownicza, która wraz z panującym musiała w sposób przenikliwy i przewidujący oceniać położenie Polski oraz konsekwencje polityczne, kulturalne i religijne przyjęcia chrztu. Książę wraz ze swoim otoczeniem musiał przede wszystkim ustalić, gdzie tkwi źródło państw chrześcijańskich. Dostrzegł tę moc w wyższości cywilizacyjnej lepszej organizacji państwowej i solidarności ludów chrześcijańskich. Wyższość polegała tu nie tylko na lepszej technice organizacji państwowej, ale również na lepszych zasadach współżycia społecznego. Budowa państwa chrześcijańskiego nie mogła być ani łatwa, ani początkowo powszechna. Istotnym zadaniem ewangelizacji było wprowadzenie obyczaju chrześcijańskiego w codzienne życie ochrzczonych.                      O uroczystej, odswietnej atmosferze Mszy Swietej (chor parafialny, dzieci w krakowskich strojach, poczet sztandarowy) najlepiej swiadcza liczne zdjecia. A wszyscy parafianie obdarowani swieczkami z okazji tej waznej Uroczystosci wracali do domu dumni, ze pomimo tylu ,tylu wiekow sa nadal w rodzinie Chrzescijanskiej.   Mme. Sophie Charroin

Dimanche 17 avril 2016 Messe sainte solennelle des 1050 ans du baptême de la Pologne

Pendant cette Messe nous allons prier tout spécialement pour la Pologne. En effet, jeudi dernier, ce 14 avril 2016, notre patrie a fêté le 1050ème anniversaire de son baptême.

Comme cela se fait pour les baptêmes d'adultes, le duc Mieszko I de la dynastie des Piasts a été baptisé conformément à la tradition catholique un Samedi saint, avec l'ensemble de sa cour. C'est par le baptême de son duc et de sa cour, que le pays qu'il gouvernait a été baptisée. Le baptême est un sacrement, et comme tout sacrement il vient de Dieu. Il est donc source de grâces.

Le sacrement du baptême a été administré par Monseigneur Jordan le Samedi saint de l'année 966, qui tombait un 14 avril. Monseigneur Jordan venait de Tchéquie. L'évêque serait probablement arrivé en Pologne en même temps que l'épouse de Mieszko, Dobrava. De religion catholique elle aussi, Dobrava était duchesse de Grande Moravie. Elle est devenue par mariage duchesse des Polanes. Quant à Monseigneur Jordan, il est devenu en 968 le premier évêque de Pologne. Il a été à la tête du premier diocèse créé en Pologne : le diocèse missionnaire de Poznan.

Mais comment au Xème siècle est venue à Mieszko I l'idée de se faire baptiser ? A l'époque du duc Mieszko, quelques 900 ans après la Résurrection de Jésus-Christ, la civilisation chrétienne continuait à se propager en Europe : à l'Ouest avec Rome et la tradition latine ; et à l'Est avec Byzance et la tradition gréco-byzantine. Le schisme officiel1 entre catholiques et orthodoxes n'avait pas encore eu lieu : en 966 l'Eglise catholique était unie autour du pape Jean XIII qui à la suite de saint Pierre était à la tête du Saint-Siège à Rome.

Quant à la situation en Pologne, si la population gouvernée par Mieszko I est en majorité païenne en 966, une petite partie - à Wiślica - était déjà catholique. La foi catholique y est arrivée un siècle plus tôt portée par les moines missionnaires saint Cyril et saint Méthode2. Vers 870 saints Cyril et Méthode étaient en mission à Wiślica où le duc des Wiślanie a été baptisé par eux.

Avec l'arrivée de cette vague chrétienne, et avec le risque d'attaques ennemies ou d'une christianisation par l'épée de la part du Saint-Empire romain germanique, le moment était propice pour rejoindre en paix la civilisation chrétienne occidentale et profiter des grâces qu'elle offrait.
S'il est malsain de penser que ce sont des raisons uniquement tactiques qui ont poussé le duc des Polanes à recevoir le baptême, on ne peut ignorer qu'en tant que souverain il se devait de choisir le bien de son peuple. La chrétienté a été choisie par Mieszko I et les tribus polanes - aussi pour l'ordre chrétien qu'elle instaurait.

Ainsi, l'une des plus grandes grâces reçues, a touché directement l'identité du pays. Elle est arrivée autour de l'an 1000 : depuis cette époque la Pologne est connue, dans le pays comme à l'étranger, sous le nom Polonia, qui se dit aujourd'hui Pologne. Les Polanes d'avant comme les Polonais aujourd'hui, font partie d'un Etat qui, vers l'an 1000, a reçu son nom.

Ensuite la chrétienté est venue changer l'Etat dans son fonctionnement. La perception de la justice3 a été changée par le baptême. Dans le monde païen comme dans le monde chrétien, des lois existent pour dire ce qui peut être fait - et ce qui ne doit pas être fait. En cas d'infraction des peines sont prévues. Ce qui a changé dans la Pologne chrétienne, c'était la nature des peines infligées : les peuples ont opté pour un système chrétien car les peines étaient plus miséricordieuses. Là où dans le paganisme une femme adultère méritait la mort, des nouvelles peines4 comme le jeûne, la flagellation, le pélerinage ou encore le soutien financier à l'Eglise sont venues adoucir les moeurs. Cela a permis à l'Etat de garder l'efficacité des peines, en poussant la personne à se convertir, c'est- à-dire à regretter ses péchés5, ce qui avait pour conséquence de transformer un criminel en pénitent, et d'éviter la récidive.

L'arrivée de la religion catholique a entraîné pour les Polanes un changement de rythme de vie : avec le quatrième commandement6, le dimanche devait désormais être exempt de lourds travaux physiques. Un rythme de vie hebdomadaire a donc été mis en place.
Si le dimanche est devenu un jour de fête, la participation obligatoire à la sainte Messe dominicale n'a pu être observée que progressibement au cours du temps, suivant la progression du réseaux d'églises. Quant au matériel des églises, l'autel était en fait une simple table accessible des quatre côtés. Chaque église aurait dû avoir un équipement intérieur adéquat pour faire la messe : croix, calices, livres avec les textes liturgiques, croix de procession, nappes et des étoffes de décoration pour les fêtes majeures. Cela dit, les premières églises - surtout celles dans les campagnes - étaient équipées de manière rudimentaire.

Au Xème siècle comme dans le rite romain ordinaire d'aujourd'hui, la Messe était probablement célébrée face au peuple. La langue liturgique de l'époque, était le latin. La participation des fidèles à la Messe, s'exprimait surtout par les gestes, comme les génuflexions et les baissements de tête, par le chant en commun du Kyrie eleison et la participation aux processions.

Pendant cette Messe en latin, on lisait l'Evangile, puis on embrassait l'évangéliaire. Le prêtre disait une homélie en polonais. Comme de nos jours dans la fidélité à l'enseignement reçu de Jésus-Christ, l'offertoire et la consécration constituaient les moments clés de la Messe. Les oraisons Kyrie eleison et Confiteor faisant appel à la miséricorde du Seigneur, étaient priées.

Comment s'est passée la christianisation des peuples ? La religion catholique est arrivée dans les tribus en tant que religion d'Etat. Elle est venue remplacer le culte païen par le culte catholique. La transmission de la chrétienté depuis les gouvernants vers le peuple a été assurée par des modèles. L'exemple à la population a été donné par le souverain et sa cour au moment du baptême.

La Christianisation des peuples s'est aussi opérée par l'exemple des Saints. Comme dans les communautés il y a un culte des héros qui se sont illustrés par telle ou telle action, de même dans l'Eglise catholique, nous avons le culte des Saints avec leurs bons exemples à suivre. La Pologne s'est très vite distingué d'autres pays du monde chrétien qui, eux, ont choisi d'ériger en modèle un homme de pouvoir. Au contraire, la Pologne a préféré placer deux martyrs comme exemples de personnalités édifiantes : saint Adalbert - en polonais Wojciech - et saint Stanislas. Ils demeurent à ce jour patrons de la Pologne. La jeune Eglise de Pologne a eu son premier patron très vite, puisqu'après la mort d'Adalbert, Boleslas I - Boleslaw Chrobry - a acheté le corps du martyr, qui a été canonisé deux ans plus tard.

Dieu donne ses grâces à qui les lui demande. Dieu n'abandonne jamais ses enfants. Alors prions pour que notre patrie reste fidèle à son baptême, n'abandonne jamais Dieu, et au contraire que comme lorsque la nation a été consacrée à la Très sainte Vierge, la Pologne cherche à se rapprocher de Dieu toujours davantage.

Mr Boguslaw Porczak

«Fête des Peuples» w L’Étrat

Organizowane co roku przez duszpasterstwo migrantów (Bernadette CYGAN Service Diocésain de la Pastorale des Migrants) diecezji Saint-Étienne w jednym z kościołów diecezji «Fête des Peuples» można by określić diecezjalnymi obchodami dnia migranta. W tym roku przypadły one na III Niedzielę Wielkanocy (10 kwietnia br.) i odbywały się w kościele w Étrat - odczytywanej w tym dniu Ewangelii o trzecim ukazaniu się Zmartwychwstałego Jezusa nad Morzem Tyberiadzkim i cudownym połowie ryb (zob. J 21,1-19) odnajdujemy zapowiedź bogactwa Kościoła, wspólnoty uczniów Jezusa, wynikającego z różnorodności kulturowej grup etnicznych i różnorakiej formy wyrażania wiary w Jezusa zmartwychwstałego i stale obecnego pośród swojego Ludu. Zatem warto i trzeba zobaczyć w obcym, innym Chrystusa i przyjąć go, by wzajemnie się ubogacać i umacniać wiarę, nadzieję, miłość i inne cnoty, jak wyrażało to hasło tegorocznych obchodów, „Accueillir l’autre et s’enrichir mutuellement”. W owych uroczystościach wzięła udział wspólnota (ministranci) gromadząca się w kościołach w La Ricamarie i Beaulieu Roche la Molière wraz ze swoim duszpasterzem, ks. Zdzisławem Początkiem SChr, dokumentując go bogatą galerią fotografii we własnym serwisie internetowym.

 

             "ks. Tomasz Mikulak TChr"

 

 

La quête - La rénovation de l'Eglise Saint Joseph à Beaulieu

Les quêtes à la sortie de messe  du 6 décembre 2015 ( La fête de Sainte Barbe) ont été faites pour la rénovation de l'Eglise Saint Joseph à Beaulieu - Roche la Molière.

 

Vous avez donné 1380 euros, Soyez tous remerciés pour votre grande générosité. Le Père Louis Tronchon/Le Père Zdzislaw Poczatek TChr/Union Régionale des Paroissiens Franco-Polonais/ Paroisse Sainte Anne de Liseron/

CELEBRATION DE LA SAINTE BARBE – 2015 – EGLISE DE BEAULIEU ANNONCE EXCEPTIONNELLE

ANNONCE EXCEPTIONNELLE

                  Avant de commencer la célébration de la Sainte Barbe, je voudrais vous faire une annonce exceptionnelle. Vous voyez cette Eglise de Beaulieu, vous l’aimez, si vous habitez ce quartier, vous l’aimez si vous faites partie de la grande famille des mineurs…il y a dans cette Eglise plusieurs signes de l’histoire de la mine et des mineurs… en particulier la pierre d’autel, vous aimez aussi cette Eglise si vous faites partie de la communauté polonaise… et permettez moi d’excuser le Père Zdzislaw… que beaucoup connaissent ici, il aurait aimé être avec nous, mais il est en Pologne et il fêtera la Ste Barbe dans son pays…

                  Sous son impulsion, plusieurs amis polonais se sont inquiétés de la dégradation de cette Eglise, vitraux cassés  peinture défraichie, lézardes dans les murs. Nous avons eu plusieurs contacts depuis un an, l’association immobilière de la paroisse Sainte Anne qui assure la gestion de cette Eglise, le diocèse qui est propriétaire et  nos amis de la communauté polonaise qui sont les plus grands utilisateurs de ce lieu de culte.

                  Nous avons décidé d’un commun accord d’engager des travaux pour l’embellissement de l’intérieur de cette Eglise… Le montant s’élève à un peu moins de 45 000 euros ! C’est une grosse somme et nous avons besoin de votre aide dès aujourd’hui. La quête de ce dimanche est consacrée dans le diocèse aux biens immobiliers, elle sera ici entièrement consacrée au budget de cette rénovation. Votre générosité sera un signe de l’intérêt que vous portez à ce lieu de culte chargé de mémoire… C’est une première étape, nous vous tiendrons régulièrement informés de l’évolution de ce dossier ! Après l’intérieur, si les finances suivent, nous attaquerons l’extérieur. La municipalité de Roche a fait un bon accueil à ce projet et nous soutiendra dans notre démarche !

                  Merci de tout ce que vous pourrez faire dès aujourd’hui…et dans les mois qui viennent pour le succès de ce projet… merci à vous, même si vous n’êtes pas de Beaulieu…

                                                                                                                        Père Louis Tronchon

 

 

Merci Espoir Nadzieja

Bonjour à tous!Un grand merci à tous ceux qui nous ont aidé pour le  "Gala Humanitaire"
L'ambiance était très sympathique, les spectateurs très contents.
Bilans(après  déduction SACEM,achats)  environs 700, eurosJe vous remercie encore une fois et je vous souhaite une bonne journée!
Merci!
Sophie Charroin Présidente

Merci Espoir Nadzieja

Bonjour Sophie,

Oui c’était très bien samedi, et je pense que tous les spectateurs ont eu la chance de venir voir un très beau spectacle à ton Gala.

Merci à Syrena pour la belle prestation que nous avons vu, haute en couleurs et très musicale.

Merci à Audrey, que j’ai découverte avec beaucoup de plaisir, il faut que tu me donnes ses coordonnées pour un projet futur. 

Merci à tous les bénévoles qui se sont investis tant au spectacle, qu’à l’entrée, aux pâtisseries, au Bar.......... 

 ...Le bouche à oreille continue pour les prochaines fois. Ton résultat est très bon, 

 

Danièle et Jean 

 

Messe 11/11/2015 Beaulieu

Harmonia s'implique dans cette messe en l'honneur des musiciens et bienfaiteurs défunts d'Harmonia. Depuis 1923, ces derniers font vivre les traditions polonaises à Roche-la-Molière. A notre tour nous nous efforçons de préserver et de transmettre à ceux qui souhaitent les partager, la joie de la musique polonaise et la valeur de l'amitié.

Nous ne les oublions pas ! Comme chaque année, la traditionnelle messe à l'intention des défunts constitue une réaffirmation de notre reconnaissance envers ceux qui ont fait l'histoire d'Harmonia. 

 

Le 97ème anniversaire de l'Indépendance de la Pologne nous réunit aujourd'hui avec les Polonais, nos amis Français, et les associations locales œuvrant pour la préservation de la culture et de l'histoire polonaises*. Ce jour marque la réapparition de la Pologne sur les cartes d'Europe en 1918 après son effacement territorial survenu en 1795 du fait de la Prusse, de la Russie et de l'Autriche.

05.11.1916 : Un acte germano-autrichien garantit la création prochaine d'un gouvernement fantoche du Royaume de Pologne.

14.01.1917 : L'apparition d'un Conseil temporaire d’État justifie la constitution formelle du Royaume de Pologne. 

12.09.1917 : Le Conseil de régence du Royaume de Pologne prend la direction de l’État.

07.10.1918 : Le Conseil de régence annonce l'indépendance de la Pologne.

12.10.1918 : Le Conseil de régence prend le pouvoir sur l'armée polonaise.

11.11.1918 : Le Conseil de régence transmet le pouvoir qu'il possédait sur l'armée à Józef Piłsudski. L'Armistice - sur le plan international - que nous fêtons aujourd'hui en France et cet événement sur le plan national, font que le 11 novembre est devenu la fête nationale de l'Indépendance de Pologne.

Que grâce à son indépendance la Pologne se donne les moyens de préserver la richesse de sa culture, et notamment de sa culture musicale !


Que le bon Dieu vous bénisse dans la continuation des traditions polonaises !

« Niech dobry Bóg was błogosławi w podtrzymywaniu tego co Polskie ! »

 

 

Julia Porczak

KOŚCIÓŁ PRZEŚLADOWANY W ŚWIECIE List pasterski Episkopatu Polski o prześladowaniu chrześcijan

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia!

 Słowo Boże ukazuje dzisiaj szczególną bliskość i zatroskanie Boga o ludzi prostych, pozbawionych środków do życia i zagrożonych w swojej egzystencji. Chrystus koncentruje naszą uwagę na ubogiej i pokornej wdowie oraz jej ofiarnym geście, w którym zawiera się także całkowite zaufanie Bogu. Ona nie ma dokąd iść, więc przychodzi do Boga i oddając Mu wszystko, poddaje się Jego Opatrzności. Ufa bezgranicznie dobroci Boga i powierza Mu całe swe życie. Słowo Boże jest zawsze żywe i aktualne. Dziś, gdy przeżywamy Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym, to ewangeliczna wdowa jawi się jako obraz prześladowanego Kościoła. Patrząc na ubogą wdowę, musimy zobaczyć w niej miliony naszych braci i sióstr prześladowanych za wiarę w Chrystusa. Musimy ich zobaczyć, tak jak Chrystus dostrzegł w świątyni ignorowaną przez wszystkich ubogą i pokorną wdowę. Nie możemy nie zauważyć brata, który cierpi jak Chrystus i dla Chrystusa. Zachowalibyśmy się wówczas jak bliscy Chrystusa, którzy w czasie Jego męki i śmierci obojętnie „stali z daleka” (por. Łk 23,49). Do nas samych odnosiłyby się wówczas słowa Psalmisty, który żali się przed Bogiem: „Przyjaciele moi i sąsiedzi stronią od mojej choroby i moi bliscy trzymają się z daleka” (Ps 38,12).

 1.     Współczesne prześladowanie chrześcijan 

Prześladowanie chrześcijan jest dzisiaj faktem niezaprzeczalnym. Aby się o tym przekonać, wystarczy uważnie obserwować wydarzenia, które dokonują się na naszych oczach lub docierają do nas poprzez środki masowego przekazu. Prześladowania chrześcijan wpisują się w szerszy kontekst eskalacji przemocy i agresji, którą obserwujemy w otaczającym nas świecie. Gwałt i przemoc pojawiają się tam, gdzie naruszając godność człowieka, usiłuje się narzucić mu jakiś rodzaj zachowania, system społeczny, religijny lub wymusić na nim rezygnację z tego, co mu się słusznie należy. 

Prześladowanie chrześcijan przybiera dziś różne formy: od ośmieszania, marginalizacji i usuwania z przestrzeni publicznej aż do odbierania życia. Kontynent europejski, który po upadku Cesarstwa Rzymskiego odbudował się pod sztandarem Krzyża, dzisiaj jest odcinany od znaku swojej tożsamości, kultury, a przede wszystkim od chrześcijańskich korzeni. Krzyż Chrystusa i inne chrześcijańskie symbole stają się w niektórych częściach Europy zakazane. Coraz częściej na naszym kontynencie dochodzi też do profanacji miejsc kultu i cmentarzy.

Przemiany, jakie dokonują się w Europie, wpisują się w dramat konfliktów i prześladowań chrześcijan, do których dochodzi w innych częściach świata. Według Raportu Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie w roku 2014 w 116 krajach świata dochodziło do łamania wolności religijnej, z czego w dwudziestu krajach sytuacja jest dramatyczna[1]. Ponad 100 tys. chrześcijan każdego roku jest brutalnie mordowanych, a jedynym motywem odebrania im życia jest wyznawana przez nich chrześcijańska wiara.

Los chrześcijan oraz ich obecność w Iraku, Syrii, północnych stanach Nigerii ciągle stoi pod znakiem zapytania. Na oczach całego świata fundamentaliści z „państwa islamskiego” dokonują rzezi na wyznawcach Chrystusa, przybijając ich do krzyża, zadając tortury, dokonując rytualnych egzekucji. W samym Iraku przed dwunastoma laty żyło 1 milion 450 tys. chrześcijan, dzisiaj jest ich niecałe 100 tys. Arcybiskup Mosulu w sierpniu ubiegłego roku wysłał informację do Ojca Świętego, że w jego diecezji po 1400 latach przestała istnieć wspólnota chrześcijańska. Podobne wieści możemy już niedługo usłyszeć z Aleppo w Syrii i z wielu innych diecezji, gdzie coraz brutalniej eliminuje się chrześcijan.

Jednym z bolesnych przejawów współczesnej przemocy jest także zabijanie misjonarzy, najczęściej pracujących i dających świadectwo Chrystusowi wśród najuboższych mieszkańców naszego globu. Według statystyk publikowanych przez watykańską Kongregację Ewangelizacji Narodów każdego roku ginie do 20 do 30 katolickich misjonarzy. Są wśród nich także Polacy, jak choćby młodzi franciszkanie o. Zbigniew Strzałkowski i o. Michał Tomaszek, którzy za kilka tygodni będą przez papieża Franciszka ogłoszeni błogosławionymi. Zostali oni zamordowani przed ponad dwudziestu laty przez terrorystów marksistowskiego ruchu  „Świetlisty Szlak”, który dążył zbrodniczymi metodami do zmiany ustroju w Peru. Dwaj trzydziestoletni misjonarze z Polski zostali zabici za to, że głosili Ewangelię, ale również dlatego, że troszczyli się o potrzeby Indian cierpiących skrajne ubóstwo, zapewniając najuboższym chleb i odzienie oraz budując wspólnotę solidarności i wzajemnej pomocy wśród andyjskich górali. Takich wstrząsających wydarzeń jest więcej.

 2.     Chrześcijańska postawa wobec prześladowań

Jako chrześcijanie nie możemy patrzeć na te wydarzenia obojętnie. Społeczny wymiar zła i grzechu, prowadzący do prześladowań chrześcijan, domaga się odpowiedzi ze strony wierzących. Musimy zająć stanowisko zaangażowane i ewangeliczne.

 a)     Solidarność z prześladowanymi

W dzisiejszej liturgii obrazem prześladowanego Kościoła staje się uboga wdowa. Wdowa należała do tej grupy ludzi, o których Pan Bóg się upomina, wzywając do otoczenia ich opieką ze strony możnych i pomocy od wszystkich życzliwych ludzi. Również i dziś mamy prawo domagać się od możnych tego świata – od instytucji rządowych, organizacji międzynarodowych, mediów – zdecydowanej reakcji i obrony prześladowanych chrześcijan. Niestety, kryzys wartości, niechęć do chrześcijaństwa powodują, że media, zwłaszcza europejskie, milczą na temat dyskryminacji czy przemocy wobec chrześcijan na naszym kontynencie. Również organizacje powołane do obrony pokoju na świecie zdają się być w tym względzie zbyt opieszałe. Dziś musimy udzielić swego głosu tym wszystkim, którzy nie mogą się bronić i wykrzyczeć całego dramatu swego cierpienia. Musimy pamiętać, że Jezus Chrystus, którego jesteśmy uczniami, stawał po stronie prześladowanych i poniżanych, sam przecież umierał na krzyżu jako niesprawiedliwie osądzony i poniżony. Jako ukrzyżowany i zmartwychwstały Pan życia jest Bożym Słowem sprzeciwu wobec każdej agresji i przemocy!

Również i my nie możemy pozostać obojętni na cierpienie prześladowanych. Solidarność z nimi jest naszym obowiązkiem oraz formą wyrazu naszej własnej wierności Chrystusowi Panu i naszemu sumieniu. Głośno wypowiadamy więc naszą niezgodę na niesprawiedliwe traktowanie prześladowanych sióstr i braci w wierze. Mówimy prześladowcom za Chrystusem Panem cierpiącym dzisiaj w naszych braciach: „Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A jeżeli dobrze, to dlaczego mnie bijesz” (J 18,23). Głos chrześcijan wołających o pomoc powinien znaleźć odzew wśród wszystkich ludzi dobrej woli, którym rzeczywiście na sercu leży troska o pokojowe współżycie rodziny ludzkiej. Krzywda drugiego człowieka, niezależnie od wyznawanej wiary, nie powinna umykać uwadze tych, którzy mienią się obrońcami ludzkich praw i krzewicielami cywilizacji. Apelujemy, zachęcamy i prosimy o solidarność z prześladowanym Kościołem.

 b)    Wyrzeczenie się przemocy i ufne powierzenie się Bogu

Zło obecne w świecie może być zwyciężone jedynie przez heroiczne dobro i otwarcie na moc Boga, który nigdy nie posługuje się przemocą i agresją. Musimy zatem w naszych rodzinach i innych wspólnotach wiary kształtować postawy miłości, braterstwa, szacunku dla innych ludzi i odpowiedzialności za dobro wspólne. Nade wszystko zaś musimy stać się naśladowcami Chrystusa, który „gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył, gdy cierpiał, nie groził” (1 P 2,23). To właśnie pokora i cierpliwość Jezusa stała się znakiem Jego wielkości i początkiem Jego zwycięstwa. Warto w tym kontekście przypomnieć słowa św. Jana Chryzostoma: „Jak długo pozostajemy owcami, zwyciężamy; otoczeni niezliczoną gromada wilków, jesteśmy mocniejsi. Gdy jednak stajemy się wilkami, ulegamy, ponieważ jesteśmy pozbawieni pomocy Dobrego Pasterza. Wszak nie jest On pasterzem wilków, ale owiec.” (Homilia do Ewangelii św. Mateusza, LG IV, s. 474).

Postawie tej winno towarzyszyć ufne powierzenie się Bogu, wzorem ubogiej wdowy z Ewangelii. Była ona cichą owieczką całkowicie oddającą się opiece Boga – Wielkiego Pasterza owiec, który – jak śpiewaliśmy w dzisiejszym Psalmie – „wiary dochowuje na wieki, uciśnionym wymierza sprawiedliwość, chlebem karmi głodnych, wypuszcza na wolność więźniów” (Ps 146). Ci, którzy doświadczają cierpień za wiarę, niech zaufają Bożej Mocy i Miłości jak ewangeliczna wdowa, która oddała Bogu całe swe życie; jak sam Chrystus, który na krzyżu wołał: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego!” (Łk 23,46).

 c)     Zjednoczenie z ofiarą Chrystusa

Chrześcijanie prześladowani za wiarę swoje męczeństwo wpisują w jedyną Ofiarę, którą Pan Jezus złożył sam z Siebie dla zbawienia świata. W ich życiu realizuje się ewangeliczna zapowiedź Jezusa: „Podniosą na was ręce i będą was prześladować. I z powodu Mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich.” (Łk 21,12.17). Również i my winniśmy być gotowi na cierpienie w obronie chrześcijańskiej wiary.

W Eucharystii, którą sprawujemy, uobecnia się ofiara Chrystusa na krzyżu i Jego chwalebne zmartwychwstanie. Niech przyjęcie słowa i ciała Zbawiciela uzdolni nas wszystkich do zjednoczenia się z Jego ofiarą na krzyżu, abyśmy i my potrafili złożyć swe życie w ofierze Bogu i ludziom. Niech Chrystus pomoże nam codziennie umierać wraz z Nim (por. 1 Kor 15,31).

 Przyszłość Europy i świata zawierzmy Maryi Matce Kościoła, która jest także Królową Wyznawców i Królową Męczenników. Razem z Nią módlmy się słowami dzisiejszej modlitwy liturgicznej: „Wszechmocny i miłosierny Boże, oddal od nas łaskawie wszelkie przeciwności, abyśmy wolni od niebezpieczeństw duszy i ciała, mogli swobodnie pełnić Twoją służbę”.

W łączności z Kościołem prześladowanym, na mężne trwanie w wierze i dawanie świadectwa o Chrystusie, z serca wszystkim błogosławimy.

 

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce

obecni na 370. Zebraniu Plenarnym

Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie

w dniu 7 października 2015 r.

 

 

List należy odczytać w niedzielę, 8 listopada 2015 r.

 

Za zgodność:

+ Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny KEP

 



[1]Pomoc Kościołowi w Potrzebie Religious Freedom in The World – Report 2014 http://www.aidtochurch.org/report2014/

Kolacja z okazji 10 lecia stowarzyszenia charytatwno-kulturalnego „Espoir Nadzieja”

W sobote 26 wrzesnia wieczorem stowarzyszenie francusko-polonijne „Espoir Nadzieja” zorganizowalo coroczne spotkanie wolontariuszy i sympatykow stowarzyszenia.Tym razem bylo to spotkanie uroczyste,bowiem minela 10 rocznica istnienia i dzialania stowarzyszenia.

Od wrzesnia 2005 roku wolontariusze(Polacy,Francuzi,Grek) pomagaja dzieciom polskim,poczatkowo w postaci wysylki ubran,obuwia,zabawek do kilku domow dziecka jak rowniez do rodzin wielodzietnych i ubogich.Od 2009 roku jest to pomoc moralna i finansowa dla dzieci chorych.

W ciagu szesciu lat wyslano kwote 11000 euros dla rodzin siedmiorga dzieci chorych( rak,uposledzenie,wady wrodzone)

Na kolacje w restauracji „ LE Sequoia Grill” przybyly 43 osoby w tym pan Konsul Generalny z Lyonu pan Dariusz Wisniewski, burmistrz miasta Roche la Molière pan Eric Berlivet, ksiadz Zdzislaw Poczatek,radni,prezesowie stowarzyszen polonijnych pan Jean Rabesco,Laurent Chissos oraz licznie zgromadzeni wolontariusze i sympatycy stowarzyszenia.

Sympatyczna, wrecz rodzinna atmosfera, ze skeczami,piosenkami ludowymi rozgrzewala nasze serca.Trojka mlodych muzykantow znala doskonale repertuar piosenek polskich i biesiadnych, ktory towarzyszyl zebranym przez caly wieczor.

Prezes stowarzyszenia pani Zofia Charroin podziekowala wszystkim osobom zgromadzonym,podkreslajac prace i zaangazowanie wolontariuszy w niesieniu pomocy dla dzieci chorych,cierpiacych jak rowniez dla ich rodzin.

 

To co robimy to jest zaledwie kropla w morzu,ale dzieki takim kroplom to morze istnieje (cytat Matki Teresy)

Voici la photo souvenir que nous avons faite lors de notre visite d »au revoir » à Monseigneur LEBRUN

LETTRE DE MGR DOMINIQUE LEBRUN AUX CHRETIENS DU DIOCESE DE SAINT-ETIENNE

Télécharger la lettre de Mgr Dominique Lebrun.pdf

Apel biskupów Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce i zwierzchników Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej o poszanowanie i chrześcijańskie świętowanie niedzieli

Warszawa, 20 stycznia 2015 r.

Drogie Siostry, Drodzy Bracia, Współwyznawcy Jezusa Chrystusa!

Zwracamy się do Was ze wspólnym apelem dotyczącym świętowania dnia Pańskiego – niedzieli.

Fundamentem chrześcijańskiego życia jest wiara w Jezusa Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, by nas zbawić. Dzięki Niemu otrzymaliśmy Ducha Świętego, by odziedziczyć błogosławione królestwo Ojca. Niedzielne liturgiczne wspomnienie tych wydarzeń, spotkanie ze słowem Bożym i modlitwa, pogłębia i umacnia tę wiarę. Co więcej, Pan Jezus zapewnił: „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich (Mt 18,20)”. Niedziela, dzień zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, powinna być zatem dniem modlitwy i świętowania. Wypełnia ona duchową prawdę Bożego przykazania: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił” (por. Wj 20,8-11) – przynajmniej jeden dzień w tygodniu poświęć Bogu, sobie i bliźniemu; wypocznij fizycznie, intelektualnie, duchowo.

Zauważamy jednak, że w naszym codziennym życiu niedziela traci swój wyjątkowy charakter. Staje się takim samym dniem, jak pozostałe dni tygodnia. Praca ponad miarę odbiera jej sakralny charakter. Coraz częściej chrześcijanie są zmuszani do rezygnowania z udziału w niedzielnych nabożeństwach. A przecież po wielodniowej pracy człowiek ma prawo nie tylko do odpoczynku, ale także – jako chrześcijan – do świętowania dnia Pańskiego zgodnie ze swoją wiarą.

Dlatego apelujemy do wszystkich chrześcijan w Polsce, by na nowo odkryli wartość dnia Pańskiego jako dnia wspólnotowego świętowania w duchu wiary. Jego istotnym wyrazem jest modlitewne zgromadzenie wokół daru Bożego Słowa oraz Sakramentu. Przypomnijmy sobie nawoływanie zawarte w Liście do Hebrajczyków: „Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem …” (Hbr 10,25a).

Jako pasterze Kościołów w Polsce wspieramy wszelkie inicjatywy społeczne, które mają na celu zachowanie świątecznego wymiaru niedzieli, przywracanie w przestrzeni społecznej jej uroczystego charakteru oraz troskę o zgodne z chrześcijańskim duchem formy niedzielnego wypoczynku. Pragniemy przy tym podkreślić, że szanujemy inne rozumienie dnia świętego. Dlatego kierujemy nasz apel także do tych, od których zależy społeczny kształt świętowania niedzieli w Polsce: apelujemy do pracowników, by w niedziele i święta nie podejmowali niekoniecznej pracy zarobkowej; apelujemy do pracodawców, by uszanowali świętość dnia Pańskiego, nie angażując zawodowo pracowników jeżeli nie jest to bezwzględnie konieczne; apelujemy do parlamentarzystów, by zapewnili takie regulowania prawne, które uszanują w naszej ojczyźnie prawo ludzi pracy do niedzielnego wypoczynku i świętowania; apelujemy do władz, by uczyniły wszystko w celu ochrony niedzieli, tak aby człowiek nie był traktowany jako narzędzie zysku i mógł przeżywać niedzielę zgodnie ze swoimi przekonaniami; apelujemy wreszcie do wszystkich ludzi dobrej woli o poszanowanie niedzieli i świąt z uwagi na społeczny pożytek należnego odpoczynku i świętowania – dla dobra naszych rodzin, dla dobra obywateli naszego państwa.

Drogie Siostry, Drodzy Bracia w Chrystusie!

Uwielbienie Boga za jego wspaniałość, pamięć o Jego dziełach i wdzięczność za Jego dobrodziejstwa, radość ze zmartwychwstania Chrystusa i z daru Ducha Świętego, modlitwa za siebie i za bliźnich są charakterystyczną cechą chrześcijańskiego świętowania niedzieli. Dlatego zachęcamy, by przeżywać dzień Pański jako czas łaski i umocnienia do nowego zaangażowania w głoszenie światu Ewangelii. Chrystus idzie z nami w drodze do domu Ojca. We wspólnocie Kościoła mocą Ducha Świętego wyjaśnia nam Boże słowo i karmi Chlebem Życia. Nie możemy nie dzielić się tak wielką radością! Pragniemy, by każdy usłyszał w swym sercu głos Ducha Świętego, spotkał Jezusa Chrystusa i przyjął miłość Ojca, który jest w niebie.

w imieniu Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej  i Konferencji Episkopatu Polski

/ks. prezbiter Mateusz Wichary/

Przewodniczący Rady Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP

/ks. bp Jerzy Samiec/

Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP

/ks. sup. Andrzej Malicki/

Zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP

/ks. bp Marek Izdebski/

Biskup Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP

/ks. bp Wiktor Wysoczański/

Biskup Kościoła Polskokatolickiego w RP

/ks. bp Ludwik Jabłoński/

Biskup Naczelny Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP

/Metropolita Sawa/

Prawosławny Metropolita Warszawski i Całej Polski

/ks. abp Stanisław Gądecki/

 

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

70 rocznica wyzwolenia Niemieckiego Nazistowskiego Obozu Koncentracyjnego i Zagłady Auschwitz-Birkenau 27 stycznia 2015 r.

Obóz koncentracyjny w Oświęcimiu to jedna z największych europejskich nekropolii i jedna z… najczęściej odwiedzanych tragicznych pamiątek po II wojnie światowej. Poniemiecka fabryka śmierci jest dzisiaj atrakcją turystyczną - paradoksalnie wyjątkowo ciekawą atrakcją, do której przyciąga śmierć i jej zła sława. Mimo iż dzisiaj do Oświęcimia przyjeżdżają tłumy turystów, nierzadko nie rozumiejących obozowego przesłania, historia KL Auschwitz to zdumiewająca opowieść - o bestialstwie, eksterminacji, ale i męczeństwie i bohaterstwie więźniów.

Po kampanii wrześniowej terytorium Polski znalazło się pod brutalną okupacją Niemiec i Związku Sowieckiego. Miliony Polaków zmuszone były do życia w nieustannym strachu, w miejscu, gdzie kolejny przeżyty dzień uznawano za sukces. Złożył się na to szereg czynników, z których najważniejszym był terror, jaki na okupowanych ziemiach zaprowadzili nowi zaborcy. Szybko zaczęli rozmyślania nad efektywnym wykorzystaniem masy zniewolonej ludności. Już pod koniec 1939 roku powstały pierwsze plany budowy obozu koncentracyjnego na terenie Oświęcimia, gdzie znajdowały się ówcześnie koszary żołnierzy Wehrmachtu. Powodem nagłego zainteresowania tym rejonem był fakt przepełnienia więzień Górnego Śląska, co wymogło na niemieckich dygnitarzach poszukiwanie nowego miejsca na zakwaterowanie dla uwięzionych. Mimo iż Oświęcim był idealnie umiejscowiony, szef specjalnej komisji zajmującej się projektem początkowo orzekł, iż budowa obozu koncentracyjnego na terenie miasta nie wchodzi w grę. Dopiero 25 stycznia 1940 roku urzędnicy Urzędu Wyższego Dowódcy SS i Policji we Wrocławiu zatwierdzili plan budowy obozu. Ostatecznie, po uzgodnieniu decyzji z Heinrichem Himmlerem, 8 kwietnia 1940 roku koszary zostały oficjalnie przekazane w dzierżawę SS. Stronę Wehrmachtu reprezentował generał lotnictwa Halm. W tym momencie całość operacji planistycznej nabrała rozmachu. Już 27 kwietnia Himmler wydał rozkaz założenia w Oświęcimiu obozu koncentracyjnego. Do budowy zaangażowano więźniów, a komendantem 4 maja został SS-Hauptsturmführer Rudolf Höss. Komendant szybko zajął się organizacją swojej nowej placówki, uzyskując zgodę na rozpoczęcie prac budowlanych od starostwa w Bielsku. Zawiadomił o przesiedleniu 1200 osób. Uzyskał również 300 Żydów do pomocy zatrudnionych okresowo w oświęcimskim urzędzie pracy. 20 maja do Oświęcimia przybył pierwszy transport 30 więźniów kryminalnych z obozu w Sachsenhausen, którzy mieli sprawować nadzór nad innymi więźniami. Paradoksem jest, iż kryminaliści mieli objąć pieczę nad funkcjonowaniem miejsca, w którym bynajmniej nie planowano umieszczania osób skazanych za najcięższe przewinienia. Czas pokazał, iż większość przymusowych mieszkańców obozu stanowili ludzie niewinni, wykorzystywani przede wszystkim jako tania siła robocza bądź też tacy, których starano się odizolować od reszty społeczeństwa ze względu na przynależność rasową. Przybyszom przydzielono numery od 1 do 30. Dodatkowo przysłano pierwszych 15 SS-manów, których zadaniem było pilnowanie porządku w budowanym ośrodku. 29 maja przybyli kolejni nowi mieszkańcy Auschwitz, tym razem 1 więzień niemiecki i 39 więźniów Polaków. Rozpoczęli oni prace nad ogrodzeniem obozu drutem kolczastym. Grupa, która przybyła pod koniec maja przebywała wcześniej w KL Dachau. Ze względu na panujące w Auschwitz warunki spodobało im się w Oświęcimiu, starali się nawet przedłużyć swój pobyt. Bezskutecznie. 14 czerwca musieli powrócić do swojego obozu. Wydawać się może, zwłaszcza, gdy weźmiemy pod uwagę późniejszą historię obozu, że mieli oni szczęście. W tym samym dniu do Auschwitz przybył sporych rozmiarów transport 728 mężczyzn z Tarnowa. Byli to więźniowie polityczni, którzy zajęli kolejne numery, poczynając od 31. Mniej więcej w tym samym okresie przybył następny transport SS-manów w liczbie stu. Uformowała się tym samym struktura personalna obozu, którą przedstawiam w oparciu o tekst Danuty Czech "Konzentrationslager Auschwitz - zarys historyczny: „Adiutant komendanta obozu - Josef Kramer, kierownicy obozu (kolejno) - Karl Fritsch, Franz Xaver Maier, kierownik administracji - Max Meyer, kierownik kasy - Herbert Minkos, sprawy zaopatrzenia w żywność - Willi Rieck, zakwaterowanie, umundurowanie i odzież SS - Otto Rainicke, lekarze obozowi - Max Popiersch, Robert Neumann i kierownik Oddziału Politycznego - Maximillian Grabner”.

 

19 czerwca przystąpiono do realizacji planu przesiedlania ludności z okolicznych terenów. Niektórym rodzinom, na wieść o przesiedleniach, udało się zbiec. Niektórych jednak brutalnie eksmitowano z zajmowanych terenów. 8 lipca dokonano dalszych wysiedleń. Większość domów przekazano SS-manom i ich rodzinom. Najprawdopodobniej pod koniec 1940 roku zapadły decyzje o rozbudowie Auschwitz, a nawet utworzeniu szeregu filii obozowych. Na początku następnego roku plany uszczegółowiono, a specjalna komisja opracowała wytyczne odnośnie rozbudowy. W związku z tym 8 marca, 9 marca i 1 kwietnia 1941 roku dokonano kolejnych akcji przesiedleńczych, przemieszczając mieszkańców wsi Pławy i szeregu oświęcimskich ulic. W dniach 7-12 kwietnia zajęto domostwa mieszkańców Babic, Broszkowic, Brzezinki, Budy, Harmąż i Rajska. Na wyludnionym terenie szybko zagospodarowali się SS-mani, którzy zajęli się nie tylko organizacją własnych mieszkań, ale i pilnowaniem tych okolic z powodu podejrzeń o sprzyjanie ludności polskiej uciekinierom z obozu. Do 1 marca 1941 roku w Auschwitz osadzono bowiem 10 900 więźniów. Tymczasem szykowano się do poważnej rozbudowy. W listopadzie 1940 roku Rudolf Höss otrzymał pierwszy poważny rozkaz rozbudowania obozu. Plany dalszej rozbudowy modyfikowano na przestrzeni 1941 i 1942 roku. Szczegółowy plan został przesłany komendantowi w grudniu 1942 roku. Obóz macierzysty był już w tym czasie w trakcie rozbudowy, rozpoczętej w lecie 1941 roku. W kwietniu więźniowie Auschwitz rozpoczęli pracę dla kompanii IG-Farbenindustrie, za co komendantura pobierała opłaty od kontrahentów. W związku z kłopotami związanymi z dowożeniem więźniów do Dworów postanowiono wybudować filię obozową w Monowicach, skąd dostarczanie siły roboczej dla IG byłoby łatwiejsze. W październiku 1942 roku Monowice przyjęły pierwszych więźniów.

 

W październiku 1941 roku ruszyła budowa filii w Brzezince oddalonej od oświęcimskiego obozu o trzy kilometry. Prace możliwe były dzięki wykorzystaniu więźniów oraz materiałów, które do tej pory stanowiły budulec tworzący wieś Brzezinka. W praktyce dokonywano rozbiórki bądź przeróbek istniejących obiektów. Projektem zajął się SS-Sturmbannführer Karl Bischoff. Teren, który mu pozostawiono do zagospodarowania, mierzył 720x2340 metrów. Planowano wzniesienie 174 baraków mieszkalnych. Prace posuwały się do przodu dzięki zaangażowaniu uwięzionych Polaków i jeńców wojennych pochwyconych w czasie potyczek Wehrmachtu z Armią Czerwoną. Podczas wyczerpujących prac życie straciło wiele tysięcy więźniów. Stopniowo likwidowano obóz dla radzickich jeńców w Auschwitz. Ostatecznie 1 marca 1942 roku partia 945 jeńców została przewieziona do nieukończonej jeszcze Brzezinki. Według niedokładnych danych ponad 20 tys. sowieckich żołnierzy straciło życie do momentu likwidacji obozu jenieckiego w Oświęcimiu. W tym samym czasie do Auschwitz przewożono więźniarki, którym przydzielono dziesięć bloków odgrodzonych od reszty.

 

W dniach 17-18 lipca 1942 roku obóz wizytował Heinrich Himmler. Wyniki wizytacji skłoniły Hössa do przyspieszenia prac nad budową Brzezinki. Warto wspomnieć o niemieckiej konferencji w Wannsee w lutym 1942 roku, na której postanowiono "ostatecznie rozwiązać kwestię żydowską". Nazistowskie plany wyniszczenia Żydów obejmowały głównie masową eksterminację przy pomocy tworzonych na przestrzeni lat obozów zagłady. W konsekwencji także kompleks obozowy Auschwitz-Birkenau miał stać się miejscem kaźni wielomilionowej rzeszy ludzi. Höss zgodził się, iż podległy mu obóz będzie miejscem idealnym do realizacji bestialskich planów. Stąd też zwiększono efektywność pracy więźniów w połowie 1942 roku. Wybudowano bocznicę kolejową, a sam obóz podzielono na kilka odcinków, z których odcinek I (części BIa i BIb) przewidziany był dla 20 tys. ludzi, II, III i IV dla 60 tys. każdy. Zbudowano tutaj cztery krematoria, których zadaniem była likwidacja ciał zamordowanych więźniów. Eksterminację uwydatniało wykorzystanie komór gazowych rozlokowanych przy każdym krematorium. 15 sierpnia 1942 roku rozpoczęto realizację nowego planu budowlanego w Brzezince. Wspomniane wyżej krematoria ukończono w czerwcu 1943 roku. W tym roku utworzono również szereg zabudowań w II odcinku budowlanym. Oznaczono je kolejno BIIa, BIIb, BIIc, BIId, BIIe, BIIf - na pierwszych pięć składały się z 154 baraki mieszkalne. W BIIf ulokowano szpital więźniarski, nie spełniający w żaden sposób swojej roli, a w praktyce będący jedynie poczekalnią na krematorium. Stworzono również BIIg, gdzie umiejscowiono magazyn rzeczy zabranych więźniom. Warto przy tym powiedzieć, iż rekwirowane ruchomości trafiały do obozowych przechowalni bądź też były wysyłane do Rzeszy, gdzie pożytkowano je w inny sposób. W 1943 roku działalność rozpoczął BIIe, przyjmując Cyganów. Rudolf Höss wspominał ich jako chętnych do spoufalania się i niezbyt przejętych własnym losem, gdyż życie w skrajnym ubóstwie nie było im obce. Niestety, tutaj było im jeszcze gorzej niż na wolności. Prześladowania i eksterminacja dosięgły tę część obozowej zbieraniny etnicznej bardzo szybko. W konsekwencji 2 sierpnia 1944 roku cygański obóz został zlikwidowany. W BIId otwartym w lipcu 1943 roku osadzano więźniów zdolnych do pracy, aby do końcu wykorzystać ich siły witalne. W BIIb mieścił się żydowski obóz familijny, gdzie osadzono Żydów przybyłych z getta w Terezinie. W lipcu 1944 roku również i ta część obozu została zlikwidowana, a pozostałe przy życiu (wcześniejsza eksterminacja objęła prawie 5 tys. więźniów) 7 tys. ludzi powędrowało do komór gazowych. W maju 1944 roku Centralny Zarząd Budowlany skończył roboty w celu wzniesienia bocznicy kolejowej i rampy wyładowczej. Miesiąc później utworzono na terenie obozów BIIc i nie ukończonego jeszcze BIII obóz przejściowy, w którym lokowano Żydówki przybyłe do Brzezinki, w znacznej części z Węgier. Nowe transporty dokładnie kontrolowali lekarze obozowi, wybierając co sprawniejsze kobiety do pracy, a słabsze skazując na śmierć. Ostatecznie we wrześniu 1944 roku SS rozpoczęło likwidację obu części obozu, pozbawiając życia 40 tys. Żydówek. Część kobiet przeniesiono do części BIb, tworząc z BIa i BIb żeńską część obozu.

 

Rozwój obozu Auschwitz spełnił oczekiwania Heinricha Himmlera, który liczył na eksploatację więźniów w charakterze niewolniczej siły roboczej. W ciągu kilku lat utworzono szereg kilkudziesięciu filii obozowych, z których wspomnieć należy obozy w Monowicach, Jaworznie, Świętochłowicach czy Wesołej. Jesienią 1943 roku dokonano podziału obozu oświęcimskiego na trzy części. Wiązało się to z odwołaniem Rudolfa Hössa, który do tej pory skupiał pełnię władzy w Auschwitz. 11 listopada stanowisko Hössa przejął SS-Obersturmbannführer Arthur Liebenschel. To on, wkrótce po objęciu stanowiska, wyznaczył trzy części Auschwitz, pozostając zwierzchnikiem Auschwitz I w Oświęcimiu, a jednocześnie przełożonym innych komendantów. KL Auschwitz II stanowiła filia w Brzezince, a jej komendantem został SS-Sturmbannführer Fritz Hartjenstein. Za Auschwitz III uznano konglomerat dziesięciu obozów: W Monowicach, Jaworznie, Jawiszowicach, Świętochłowicach, Łagiszy, Wesołej, Goleszowie, Libiążu, Sosnowcu i Brnie. Funkcję komendanta pełnił SS-Hauptsturmaführer Heinrich Schwarz. W lutym 1944 roku łączny stan osobowy obozów wynosił 73669 więźniów. Pół roku później, w sierpniu, liczba więźniów wynosiła już ponad 150 tys. osób. Niebywały rozwój, przy wciąż rosnącej liczbie zabijanych każdego dnia więźniów, wiązał się z wzrastającym wysiłkiem Rzeszy na różnych frontach II wojny światowej. Pozostawało to również w ścisłym związku ze zbrodniczymi planami Niemców, którzy zakładali wcielenie w życie eksterminacji na masową skalę.

 

Metody uśmiercania więźniów w Auschwitz stały się słynne na całym świecie za sprawą Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze, któremu udało się obnażyć bestialskie czyny niemieckich żołnierzy. Niestety, i w tym wypadku dane, jakie opublikowano nie były wystarczające. Mimo wszystko warto zauważyć, iż podczas rozpraw przed Trybunałem do głosu w charakterze świadków mogli dojść także Polacy, którzy bardzo obrazowo zilustrowali przebieg brunatnej okupacji. To, co dzisiaj wydaje się być niewyobrażalnym barbarzyństwem, w drugowojennej smutnej codzienności było czymś naturalnym. Wyroki bez procesu, egzekucje i szybka likwidacja przy jednoczesnym zatarciu śladów zbrodni - tak wyglądała eksterminacyjna polityka Adolfa Hitlera prowadzona rękami jego służalczych podwładnych. Jak już wspomnieliśmy, Auschwitz to wielki cmentarz, który przeraża ogromem zbrodni, ukazując okrucieństwo oprawców decydujących o życiu i śmierci niewinnych więźniów niemieckiego obozu koncentracyjnego.

 

Wśród wielu przyczyn, które powodowały śmierć więźniów kompleksu Auschwitz, na pierwszym miejscu należy wymienić wszelkiego rodzaju choroby, często powodowane spartańskimi warunkami obozowego życia, oraz niedobór pożywienia niezbędnego dla przeżycia, szczególnie podczas katorżniczej pracy. Głód wynikał z wyjątkowo małych racji żywnościowych - organizmy więźniów reagowały w naturalny sposób na zmniejszenie ilości przyjmowanych kalorii. Najpierw wykorzystywane były zapasy zgromadzone w organizmie, a następnie dochodziło do redukcji tkanki mięśniowej, która stanowiła źródło zapasowej energii dla człowieka. Tym samym następowało osłabienie ciała, co w konsekwencji zwiększało podatność na rozmaite choroby oraz doprowadzało do śmierci. Prawdziwą plagę wśród więźniów stanowiły ciężkie choroby zakaźne. Najbardziej znaną był tyfus, którego epidemia wybuchła w 1941 roku i trwała aż do 1944 roku, powodując śmierć nawet tysięcy ludzi miesięcznie (okres największego nasilenia epidemii notowano w 1942 roku w Brzezince). Stłoczeni na małej przestrzeni, w fatalnych warunkach sanitarnych, więźniowie podatni byli na kolejne zakażenia. Dodatkowym sposobem wycieńczania więźniów było zmuszanie ich do niezwykle ciężkiej pracy, co powodowało ogromne zmęczenie organizmu. W połączeniu z szykanami i psychicznym znęcaniem się prowadziło to do szybkiego zwiększenia liczby zgonów wśród pracujących. Momentami wydawać się mogło, że więźniowie nie pracowali dla uzyskania efektu dla niemieckiej machiny wojennej, ale po to, aby zginąć podczas morderczego wysiłku.

 

Karanie więźniów oraz masowa eksterminacja były najpopularniejszymi metodami uśmiercania przymusowych mieszkańców Auschwitz. Niemcom udało się opracować rozmaite techniki uśmiercania zniewolonych ludzi. Z czasem Auschwitz stało się prawdziwą fabryką śmierci, szczególnie po decyzji Heinricha Himmlera odnośnie opracowania efektywniejszego sposobu zabijania więźniów w drugiej połowie 1941 roku. Himmler odwiedził obóz koncentracyjny i był świadkiem konwencjonalnego likwidowania jeńców. Przerażony widokiem rozstrzeliwania, obawiał się o psychikę żołnierzy Wehrmachtu i SS, którzy narażeni byli na taki widok codziennie. Dlatego też postanowił, aby opracowano nieco bardziej "humanitarne" metody uśmiercania więźniów. I bynajmniej nie chodziło mu o komfort mordowanych... Zacznijmy jednak od nieco bardziej konwencjonalnych metod karania więźniów:

Chłosta - stosunkowo często i chętnie stosowana metoda upokarzania więźniów Auschwitz. Związanego bito pałką, czasem pejczem, wystawiając go na widok publiczny, gdyż wszystko odbywało się na specjalnie do tego celu przygotowanym stole na apelu obozowym. Nie trzeba mówić, iż taka forma karania uwięzionych była wyjątkowo bolesną i upokarzającą.

Uwięzienie - cele w Auschwitz często zapełniano więźniami, którzy przewinili w najdrobniejszy sposób. Popularność zdobyło osadzanie w celach o wielkości metr na metr czterech więźniów stojących obok siebie. Powietrze dopływało niewielkim otworem, który zasłonięto, aby do celi nie wpadało światło. Małe wymiary pomieszczenia uniemożliwiały zmianę pozycji w celi, doprowadzając do krańcowego wycieńczenia stojących w niej więźniów, którzy niejednokrotnie musieli stawić się do pracy w dniu kolejnym. Inne formy więzienia stanowiły ciemnice i kompanie karne. Więźniów w kompaniach karnych przetrzymywano o nader skromnym wyżywieniu, zwiększając im długość i intensywność pracy oraz bezlitośnie traktując podczas wykonywanych obowiązków. Śmiertelność w kompaniach karnych była nader wysoka, przede wszystkim z powodu bestialstwa niemieckich dozorców.

Egzekucje - bezpośrednie doprowadzenie do śmierci skazańca stało się w Oświęcimiu normalnością. Teoretycznie wyroki śmierci wydawać mógł tylko Heinrich Himmler, ale w praktyce przepisów tych nie respektowano. Najczęściej egzekucje obejmowały działaczy obozowego podziemia oraz tych, którzy odważyli się spróbować ucieczki. Dla nich Niemcy byli bezlitośni. Z reguły wyrok śmierci wykonywano przez rozstrzelanie. Więźniów wyprowadzano z piwnic bloku nr 11 na parter, gdzie nago oczekiwali na śmierć. Początkowo wiązano im ręce drutem, później zaniechano tego z powodu rzadko stawianego oporu. Dodatkowo egzekucje obejmowały osoby, których powrót na wolność był niepożądany, a w ich aktach stosownie odnotowano ten fakt. Innymi powodami, dla których obozowe władze mogły wydać wyrok śmierci były chociażby działalność partyzancka na wolności, przynależność do armii radzieckiej (szczególnie ostro traktowano oficerów) oraz przewinienia obozowe. Słynnym przykładem egzekucji w Auschwitz było zasądzenie 10 wybranych więźniów na śmierć poprzez zamknięcie w celi głodowej. Był to odwet za ucieczkę więźnia z obozu w Oświęcimiu. Niemcy niejednokrotnie podczas wojny stosowali metodę odpowiedzialności zbiorowej. Podczas wybierania więźniów wystąpił ojciec Maksymilian Rajmund Kolbe, który zgłosił się na ochotnika do celi głodowej, zastępując Franciszka Gajowniczka. Akt bohaterstwa ojca Kolbe przyczynił się do stworzenia powojennego kultu, co zaowocowało zaliczeniem w poczet błogosławionych. Do dzisiaj nie znamy dokładnych danych na temat egzekucji obozowych. Szacuje się jednak, że pod Ścianą Śmierci zginęło 20 tys. ludzi.

Masowa eksterminacja - Niemcy do perfekcji opracowali sposób masowego mordowania więźniów, likwidując ich na skalę do tej pory nieznaną. Nazwano to później masowym ludobójstwem. Podczas Procesów w Norymberdze oskarżenie miało niemało kłopotu ze sformułowaniem odpowiedniego aktu prawnego, który sankcjonowałby morderstwa na masową skalę. Najsłynniejszą formą uśmiercania więźniów na terenie kompleksu Auschwitz-Birkenau było wysłanie ich do komory gazowej, gdzie zagazowani umierali szybko i w dużych ilościach jednocześnie. Do tego celu stosowano gaz cyklon B. Pierwsza przeprowadzona w ten sposób egzekucja miała miejsce 3 września 1941 roku - zagazowano bowiem 600 jeńców radzieckich. Rudolf Höss, którego należy obarczyć całkowitą odpowiedzialnością za przeprowadzone w Auschwitz eksperymenty z zabijaniem za pomocą cyklonu B na czele, raportował Adolfowi Eichmannowi z Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy o skuteczności cyklonu B. Po konferencji w Wannsee rozpoczęto realizację planu Endlösung, podczas którego prowadzono masową zagładę narodu żydowskiego. Niezwykle pomocne w tym celu okazały się być komory gazowe, których użycie zintensyfikowano. Dla niepoznaki Auschwitz ucharakteryzowano na zwykły obóz pracy, umieszczając fałszywe tablice informacyjne stylizujące wygląd miejsca kaźni na peron pociągowy. Często nowych więźniów zwodzono informacjami, iż idą do łaźni, kierując ich prosto do komory gazowej. Nakazywano im rozebranie się i wejście do pomieszczenia, w którym zamontowano śmiercionośne zbiorniki z gazem. Dzięki zastosowaniu wentylatorów proces zabijania stał się jeszcze szybszy. Proces uśmiercania przeniesiono w 1942 roku do Brzezinki, gdzie wkrótce rozpoczęto budowę wielkich krematoriów umożliwiających obsługę komór gazowych. W tym samym roku zaczęto też prowadzenie selekcji przy wyborze więźniów skazanych na zagładę. Obozowy lekarz zatwierdzał śmierć tych, którzy nie nadawali się jego zdaniem do pracy. Heinrich Himmler zadecydował również o wykorzystaniu do celów gospodarczych ciał zmarłych - kobietom obcinano włosy (później używane w procesie produkcji włosianki), zmarłym wyrywano również złote zęby. Biżuteria lądowała w specjalnych magazynach, gdzie składowano zrabowane rzeczy. Jak pisze Franciszek Piper, 28 czerwca 1943 roku ustalono średnią wydajność dobową krematoriów na kolejno 340, 1440, 1440, 768 i 768 zwłok. W praktyce liczby te... były przekraczane i w sumie spalano około 8000 zwłok na dobę. Szacuje się, iż w ciągu pięciu lat istnienia obozu w komorach gazowych życie straciło aż 4 mln ludzi. Egzekucja w wymieniony wyżej sposób trwała zaledwie 20 minut, gdyż po tylu włączano wentylatory - najodporniejsi przestawali żyć po nieco ponad kwadransie. Wszystko to, co działo się w bunkrze z gazem, obserwować można było przez specjalny wizjer. Innym sposobem masowej eksterminacji było uśmiercanie poprzez zastrzyki trucizn. Najczęściej używano do tego celu fenolu, wstrzykiwanego dosercowo. Wszystko odbywało się w bloku nr 20. Dwóch ludzi trzymało więźnia za ręce, trzeci zasłaniał mu oczy ręcznikiem, a czwarty wstrzykiwał fenol.

Eksperymenty pseudomedyczne - wielu z więźniów straciło życie lub zostało okaleczonych z powodu pseudomedycznych testów prowadzonych przez obozowych lekarzy. Znaczną część z ogółu zbrodniczych eksperymentów lekarzy niemieckich stanowią zabiegi sterylizacyjne. Himmler spodziewał się, iż dzięki temu uda się zniszczyć narody przeciwne niemieckiej hegemonii fizycznie. Eksperymenty sterylizacyjne prowadzono w Auschwitz I w specjalnym bloku więziennym nr 10. Zajmował się nimi profesor Carl Clauberg. Oprawca za cel swych pseudobadań obrał doprowadzenie do bezpłodności kobiety poprzez zablokowanie otworów jajowodów. Z kolei dr Horst Schumann eksperymentował przede wszystkim na mężczyznach. Jego działania nie przyniosły jednak oczekiwanych skutków, a po naświetleniach aparatem Roentgena więźniom bardzo często tworzyły się rozległe rany na ciele. Czasem promieniowanie doprowadzało do znacznego osłabienia naświetlanych, którzy następnie zabijani byli przez Niemców zastrzykami fenolu. Złą sławą w powojennej Europie cieszył się doktor Josef Mengele, który za cel swoich pseudomedycznych eksperymentów obrał sobie zwiększenie populacji narodu niemieckiego. Jego badania dotyczyły bliźniąt, karłów oraz kalek. Dokonywał on analizy porównawczej bliźniąt, przetaczania krwi oraz drastycznych sekcji zwłok. Doktor Helmuth Vetter testował na więźniach nowe preparaty. Część z nich nie tylko nie pomagała chorym, ale i doprowadzała do pogorszenia ich stanu zdrowia bądź powodowała inną chorobę. Część lekarzy zrzeszano w projekcie testowania nowych środków farmakologicznych. Współpracowali oni z niemieckimi koncernami farmakologicznymi.

Tym sposobem uśmiercono przerażającą ilość ludzi. Nawet sam Rudolf Höss nie potrafił określić liczby zamordowanych więźniów. Podawał on przybliżoną liczbę 2,5 mln osób, jednak dzisiejsze badania pokazują, iż mógł mylić się nawet o dwa miliony, co znacznie zwiększa potencjalną liczbę zabitych w Auschwitz.

 

Masowa eksterminacja, prześladowania i bestialstwo Niemców spowodowały, iż w Auschwitz szybko zawiązał się ruch oporu przypominający Polskie Podziemie, w tym Armię Krajową, działające poza murami oświęcimskiego obozu. Więźniowie postanowili skupić się na skrytej walce przeciwko oprawcom, nieść pomoc innym przetrzymywanym w obozie oraz dokumentować niemieckie zbrodnie, aby ujrzały one kiedyś światło dzienne. Taka działalność niosła ze sobą ogromne zagrożenie niemieckimi represjami. Znaleźli się jednak odważni, którzy postanowili wyrazić niemy sprzeciw polityce okupanta. Już w drugiej połowie 1940 roku rozpoczęło się formowanie podziemnych organizacji działających na terenie obozu. Najprawdopodobniej pierwszą była grupa Polskiej Partii Socjalistycznej, której przewodzili byli działacze socjalistyczni międzywojennej Rzeczpospolitej. W październiku 1940 roku rotmistrz Witold Pilecki zorganizował specjalny Związek Organizacji Wojskowej. ZOW starał się organizować ciepłą odzież, pożywienie i swoistą pocztę obozową. Dodatkowo odpowiadał za przesyłanie informacji na zewnątrz obozu, dokumentując hitlerowskie zbrodnie. Sam Pilecki dobrowolnie udał się do Auschwitz 22 września 1940 roku. Po zorganizowaniu podziemia obozowego uciekł z Oświęcimia. Jest bodaj jedynym tego typu przypadkiem w europejskiej historii konspiracji drugowojennej. Obok wymienionych grup formowały się inne, często o niewielkim stanie liczebnym. W 1941 roku także na terenie obozu utworzono Związek Walki Zbrojnej, który jeszcze tego samego roku przeprowadził akcję scaleniową, oddając komendanturę obozowego podziemia płk. Rawiczowi. Pod koniec 1942 roku wykrystalizował się podział Związku Walki Zbrojnej na bataliony, kompanie i plutony. Niestety, rok później obozowy ruch oporu został mocno przetrzebiony w wyniku akcji represyjnej Niemców. Mimo to Polacy nadal aktywnie uczestniczyli w podziemnej działalności. W 1943 roku powstały dwie nowe grupy skupione wokół działaczy lewicowych w Auschwitz I i podobna grupa w Brzezince. W lecie 1943 roku w obozie kobiecym również powstała tajna organizacja. Rok wcześniej zorganizowali się Francuzi pod wodzą Georgesa Varennesa (zmarł jeszcze tego samego roku). Podobne stowarzyszenia tworzyły grupy belgijska (współpracująca z Francuzami), niemiecka, rosyjska, czeska oraz żydowska. Ostatnia z grup wznieciła bunt 7 października 1944 roku, który został krwawo stłumiony. W maju 1943 roku, po kilku miesiącach rokowań, utworzono Grupę Bojową Oświęcim, która zrzeszała organizacje różnych krajów. Do współpracy z GBO Polacy przystąpili dopiero w 1944 roku, tworząc wspólną Radę Wojskową Obozu. Duży wpływ na formowanie się podziemnych organizacji w obozie miały przyobozowe działania Polskiego Podziemia, z żołnierzami Armii Krajowej Obwodu Oświęcimskiego na czele. Dodatkowo podobną działalność prowadził PPS. Do obozu dostarczano żywność, lekarstwa, odzież oraz wiadomości z zewnątrz. Ukrywano uciekinierów i pomagano im zbiec z obozu. A zbiegów nie brakowało. Ogółem, do wyzwolenia obozu, próby ucieczki podjęły się 802 osoby, wśród nich 757 więźniów i 45 więźniarek. Przeważającą w podobnych inicjatywach nacją byli Polacy, na drugim miejscu uplasowali się Rosjanie, za nimi Żydzi. Tylko 144 osobom udało się zbiec szczęśliwie. Aż 327 uciekinierów Niemcy złapali, o 331 nie mamy danych, jednak podejrzewać możemy, że także ich nie ominął tragiczny los. Ucieczki inspirowane były chęcią wydostania się z obozu, jednak często decydowały o nich sprzyjające okazje bądź pomoc z zewnątrz. Nie brakowało też przypadków, kiedy zbiegowi pomógł ktoś z esesmańskiej załogi obozu. Często jednak ucieczki organizowane były przy udziale miejscowego ruchu oporu, który wspierał zbiegów i umożliwiał im bezpieczne oddalenie się od Auschwitz i zgubienie pościgu. Patrząc statystycznie, najwięcej prób przeprowadzono w 1944 i 1943 roku, a więc wtedy, gdy stan osobowy w obozie był najwyższy.

 

1944 rok nie był udany dla niemieckiej machiny wojennej. Stawał się jasnym fakt rychłej klęski III Rzeszy na froncie - jeśli nie od strony wschodniej, to od zachodniej, gdzie Amerykanie i Brytyjczycy otwarli drugi front, odciążając nieco walczącą na wschodzie Armię Czerwoną. Porażki z regularnymi armiami wroga nie były jedynymi problemami dowództwa niemieckiego. Również Polacy, organizujący się w zbrojne podziemie, postanowili walczyć przeciw najeźdźcy, rozpoczynając 1 sierpnia 1944 roku walkę o stolicę, która przeszła do historii jako Powstanie Warszawskie. W związku z tym Niemcy zmuszeni byli do stopniowej likwidacji obozów koncentracyjnych i zatarcia śladów masowego ludobójstwa. Już w sierpniu SS przystąpiło do niszczenia dokumentacji popełnionych w Oświęcimiu zbrodni i do przygotowań mających na celu przeprowadzenie ewakuacji obozu. W tym samym czasie rozpoczęto też kolejną fazę eksterminacji więźniów Auschwitz, których likwidowano teraz z ogromnym natężeniem. Dodatkowo trwała wywózka więźniów na tereny ówcześnie niezagrożone inwazją armii radzieckiej. Ewakuacja objęła również magazyny filii w Brzezince. 1 listopada zlikwidowano obóz BIIa, 24 listopada BIa i BIb. Podobny los spotkał BIII, do tej pory nieukończony. W tym samym miesiącu zlikwidowano urządzenia krematoryjne i elementy komór gazowych. Więźniom i więźniarkom wyznaczono zadanie zacierania śladów zbrodni. 17 stycznia 1945 roku odbył się ostatni obozowy apel. Stanęło na nim 67 012 więźniów i więźniarek. Wkrótce ruszyły marsze ewakuacyjne do III Rzeszy. W przeddzień wyzwolenia obozu przez 60 Armię I Frontu Ukraińskiego, co nastąpiło 27 stycznia, w obozie palono akta dokumentujące zbrodnie oraz wysadzano w powietrze krematoria II, III i V. W sumie wyzwolonych zostało 7,5 tys. więźniów, których Niemcy planowali zgładzić. Nie udało się im to z powodu braku czasu. Podobnie jak nie powiodła się próba zatarcia wszystkich śladów po okrutnych zbrodniach. Na miejscu Sowieci odnaleźli masowe groby, nieudolnie maskowane przez uciekających Niemców. Pozostałości po machinie eksterminacyjnej także nie zniknęły, stając się znaczącym dowodem bestialskiej okupacji Polski przez naród niemiecki. Po wojnie, aby udokumentować ogrom zbrodni Niemców, na terenie obozu Auschwitz-Birkenau utworzono muzeum. Stało się ono symbolem męczeństwa wielonarodowej społeczności, tępionej bezmyślnie przez oprawców uzurpujących sobie do tego prawo z powodu rzekomego aryjskiego pochodzenia. Łączna liczba ich ofiar nie jest znana, ale szacuje się ją na 4 miliony ludzi.  www. ...Bas du formulaire

 

 

Apel Prezydium Konferencji Episkopatu Polski , wydany w zwiazku z Dniem modlitw, refleksji i działania przeciw handlowi ludzmi.

K O N F E R E N C J A  E P I S K O P A T U  P O L S K I

Warszawa, dnia 8 stycznia 2015 r.

APEL PREZYDIUM KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI

 

W ramach Roku Życia Konsekrowanego – 8 lutego 2015 – w liturgiczne wspomnienie św. Józefiny Bakhita, obchodzony będzie w Kościele Powszechnym dzień modlitw, refleksji i działania przeciw handlowi ludźmi.

 

Kościół Katolicki, w tym liczne zgromadzenia zakonne na całym świecie, aktywnie angażują się, na wielu płaszczyznach, aby przeciwdziałać temu procederowi. Działania edukacyjne, dyplomatyczne oraz pomoc materialna są jednak niewystarczające i dlatego zwracamy się do wszystkich wiernych Kościoła w Polsce: osób świeckich, duchowieństwa, osób konsekrowanych, dla których los uprowadzanych braci i sióstr nie jest obcy, z gorącą prośbą o wspólną modlitwę w niedzielę 8 lutego, podczas każdej Mszy Świętej oraz o podejmowanie innych, prywatnych inicjatyw modlitewnych.

Niech nie zabraknie nikogo we wspólnym zanoszeniu próśb, aby martwe sumienia osób zajmujących się handlem ludźmi, dotknięte światłem Bożego Miłosierdzia, dostrzegły w drugim człowieku nie niewolnika, ale siostrę i brata.

 

Abp Stanisław Gądecki

Metropolita Poznański

Przewodniczący KEP

Bp Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny KEP

Abp Marek Jędraszewski

Metropolita Łódzki

Zastępca Przewodniczącego KEP

 

 

OPLATEK - SALLE VALETTE - LA RICAMARIE DIMANCHE 11 JANVIER 2015

Après la messe du dimanche à la chapelle du Montcel, les bénévoles ont investi la Salle Valette pour la mise en place de cette journée conviviale de partage et de paix.

Le Père Z. POCZATEK a présenté ses voeux à l'assemblée, notamment en ce qui concerne la Paix, si bafouée par les évènements de ces derniers jours.

De nombreuses personnalités invitées ont adressé un message au Père Zdzislaw, notamment celui de notre évêque Mgr LEBRUN, indisponible, mais dont Danièle DEVILLE a fait la lecture ; nous avons eu le plaisir d'accueillir le Père TRONCHON, administrateur de la paroisse Sainte Anne de Lizeron, de Mr BARNIER, maire du Chambon Feugerolles, et de Mr FAURE, maire de La Ricamarie, qui a gracieusement mis la Salle Valette à la disposition de la paroisse polonaise.

Après une courte prestation de la chorale "Générations Polonaises", le traditionnel partage du pain azyme a permis à chacun d'aller vers l'autre pour présenter ses voeux pour 2015. Ce fut un moment de joyeux brouhaha.

Puis un goûter a été servi, durant lequel ont également été distribuées à chacun les pâtisseries polonaises confectionnées par les paroissiennes. Un grand merci à toutes ces "petites mains" si généreuses.

Les lots de la tombola ont eu un immense succès, puisque toutes les enveloppes ont été vendues en un clin d'oeil.

Après quelques "koledy" chantées en coeur par toute l'assemblée, nous avons pu visionner un D.V.D. (concocté par J. RABESCO, Président de l'Association Culturelle Franco-polonaise), qui retrace l'ensemble des cérémonies (religieuses ou profanes) qui ont eu lieu en  2014 avec le Père Zdzislaw, auquel nous présentons nos eilleurs souhaits de guérison après sa nouvelle intervention.

 

Grand succès donc de cet après-midi festif, qui signe le maintien et le respect des traditions polonaises au sein de la communauté.

 

                           Christiane Wyrwa

LA FETE DE LA NATIVITE « PASTERKA » EGLISE SAINT JOSEPH – BEAULIEU 24 DECEMBRE 2014

En ce jour de la Nativité, notre église a fait le plein. Elle est plongée

dans l’obscurité. Tout d’abord, Marie et Joseph entrent,

accompagnés d’un berger et d’un petit ange ; ils vont rejoindre la

crèche où l’enfant doit naître.

La trompette retentit : c’est le « Hejnal » ;  les pleurs d’un bébé

annoncent la naissance de l’enfant Jésus. L’église s’illumine ;

le Fils de Dieu est né. Et les fidèles, d’une seule voix, d’un seul

cœur, ont chanté la venue du Messie.

Les offrandes émanant d’anonymes sont apportées à Marie et

Joseph : fruits, légumes, beurre, lait, huile, pain etc…

Que de joie et de ferveur dans l’assemblée,

réunie autour de la crèche vivante

Les musiciens d’Harmonia et la chorale paroissiale

« Générations polonaises » ont interprété les traditionnelles

« koledy », seuls, ou accompagnés de l’ensemble des chrétiens.

Pour finir, tous, musiciens, chorale et fidèles,  ont interprété :

« Wsrod nocnej ciszy… »

En résumé, une cérémonie touchante, émouvante, fervente,

et empreinte du message de paix témoigné par la naissance

de l’enfant Jésus.

Un grand merci à tous ceux qui ont permis la réalisation de

cette crèche vivante, chère à notre Pasteur à tous,

le Père Zdzislaw :

                les bénévoles qui ont réalisé et monté la crèche,

garni le sapin,

                Marie, Joseph, le berger et notre petit ange

(qui a été d’une sagesse… angélique !)

                Les musiciens d’Harmonia

                La chorale paroissiale

En ce monde troublé, souhaitons que ce message de paix

soit entendu et mis en pratique par tous.

 

                                                                                    Christiane Wyrwa

 

 

Je me permets de vous solliciter pour avoir quelques informations au sujet d'Antoni Pucilowski né à Poniatowicze le 8/9/1914.

Je vous adresse ci-après les informations que j'ai communiqué à l'association qui s'occupe du mémorial de St Didier de Fornans.

 

Nous connaissions seulement le pseudo du parachutiste : Synek (fiston). Les déclarations de mon père et de ma tante le confirment. Nous savons également que ce parachutiste a été abattu à St Didier. Mon père a participé à la reconnaissance des effets personnels des fusillés avec sa mère et sa tante (mère de Joseph Chwalski). Cette dernière a reconnu la cravate qu'elle avait offerte au parachutiste. La soeur de mon père a aussi recueilli cette confidence ultérieurement auprès de ma grande tante. Il convient de relever que les 4 personnes arrêtées à beaulieu Roche la Molière figurent toutes dans les victimes de St Didier (Joseph, les 2 frères Roche et logiquement le parachutiste)

Il est établi que son pseudo était Synek mon père et ma tante pourront l'attester.

Mes nombreuses recherhes ont échouées jusqu'à ce que je fasse des recherches sur Le général Zdrojewski chef de la branche militaire du POWN mouvement de résistance des polonais.

Le site du musée de la résistance signale son parachutage en France avec un radio en juillet 1943.

 http://www.museedelaresistanceenligne.org/media.php?media=5188

 

 Les effectifs de ce réseau étaient assez faibles, le centre névralgique de son action était également à Beaulieu Roche la Molière. On pouvait donc penser que ce radio était celui qui a été arrêté en même temps que Joseph Chwalski.

J'ai recherché les listes de parachutages sur un site :

http://www.plan-sussex-1944.net/francais/pdf/infiltrations_en_france.pdf

Ce site, extrêmement bien documenté désigne le compagnon de Zdrojewski comme étant le lieutenant Antoni PUCILOWSKI alias SYNEK !!! (voir parachutage du 22 juillet 43)

J'ai donc recherché un site recensant les polonais morts pendant la guerre :

http://felsztyn.tripod.com/id22.html

Il est indiqué que Pucilowski était né le 8/9/14 à Poniatowicze région de Sokolka.

Elément étrange il est précisé que Antoni est décédé à Maise (?) de St Didier de Formen ! dans l'Aisne ! tombe n°4 (commune)....De toute évidence il a du y avoir une erreur de transcription : St didier de Formans dans l'ain... Pour la tombe c'est tout aussi surprenant.

Je suppose que ma grande tante, mère de Joseph Chwalski, et qui a hébergé le parachutiste, a du transmettre ces informations au Pown après guerre sans qu'elle ne le signale à la mairie de St Didier et sans que le pown ne contacte les autorités administratives.

J'ai questionné ma tante au sujet de l'identité du parachutiste qu'elle avait rencontré à plusieurs reprises. Elle avait cotoyé ma grande tante après guerre jusque dans les années 70. Elle m'a dit qu'elle avait connu son nom mais qu'elle l'avait oublié (sauf son pseudo). Quand je lui dit son nom elle m'a affirmé avec "certitude" que c'était bien celui-ci. Mon père ne le connaissait quant à lui que sous le pseudo de Synek.

J'ai contacté le gestionnaire du site (président de l'association des anciens combattants polonais au Canada) pour lui demander ses sources. Il m'a répondu qu'il s'agissait de la liste établie en 1952 par le gouvernement polonais en exile à Londres :

 

Hello, Thank you very much for your e-mail. You can write in Polish or French.

The information comes from a list of Polish war dead compiled in 1952 by the Polish government in exile in London, England. The full entry reads:

Pucilowski, Antoni, lieutenant, born 8.IX.14 at Poniatowicze, county Sokolka, died 16.6.44, buried at Maise de St. Didier de Formen, Aisne, France, grave number 4 (common). It makes sense that he is one of the unknown in grave 4.

It is most interesting to find out that he died in such a way. I will make a notation on the website.

Are you of Polish descent?

 Sincerely,

Henry Sokolowski

Polish Combatants' Association in Canada

Kresy-Siberia Foundation Canada

Toronto

Zdrojewski a légué aux archives nationales quelques documents dont notamment un organigramme de l'organisation (appelé ordre de bataille).

On retrouve seulement 3 officiers de transmission :

- Lt Pucilowski

- Lt Radobylski

- Lt ingénieur Henri Nadot

Je n'ai rien trouvé sur Radobylski, le dernier étant Français ne pouvait être le parachutiste de St Didier.

 

Je recherche  si Pucilowski a des descendants dans sa commune d'origine...le prêtre de la principale localité voisine s'appelle Pucilowski et il est né dans le même village qu'Antoni !

List Pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Świętej Rodziny 28 grudnia 2014 roku

 

GŁOSIĆ Z RADOŚCIĄ EWANGELIĘ O RODZINIE

 

List Pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Świętej Rodziny

28 grudnia 2014 roku

 

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia!

 

            Trwamy w atmosferze radosnego zachwytu nad miłością Boga do człowieka. Oto Bóg wcielony, Jezus Chrystus, wybrał ludzką rodzinę, aby przyjść do każdego człowieka i nauczyć go miłować. Skoro Chrystus nie bał się miłości, co więcej, w pełni objawił człowiekowi prawdę o Bogu, który jest miłością to i my, ludzie wierzący, chcemy w tę Niedzielę Świętej Rodziny odkrywać prawdę o Miłości. W Liście do Rodzin św. Jan Paweł II pisał: „Syn Jednorodzony, współistotny Ojcu, ‹Bóg z Boga i Światłość ze Światłości›, wszedł w dzieje ludzi przez rodzinę: ‹przez wcielenie swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem. Ludzkimi rękami pracował, (…) ludzkim sercem kochał, urodzony z Maryi Dziewicy, stał się prawdziwie jednym z nas, we wszystkim do nas podobny oprócz grzechu›” (Gaudium et spes, 22). Tak, Bóg naprawdę zamieszkał pośród nas, w naszych rodzinach.

1.     Rodzina – miejsce kształtowania się człowieczeństwa

Dzięki Bożej Opatrzności przeżywaliśmy w tym roku w dniach 5 – 19 października III Nadzwyczajny Synod Biskupów, podczas którego Ojcowie synodalni, zjednoczeni z Ojcem Świętym, przypomnieli, że Ewangelia o rodzinie stanowi istotne przesłanie Kościoła. Jego  nieprzerwane nauczanie przypomina, że rodzina jest miejscem poznawania wiary, dzielenia się sobą i budowania najtrwalszych relacji. Rodzina, która bierze swój początek w sakramencie małżeństwa jest ciągle dla wielu młodych największym pragnieniem życia. Bóg pragnie szczęścia człowieka i dlatego chce, aby małżonkowie obdarowali się sobą i przyjęli siebie wzajemnie w rodzinie, aby nowe życie, owoc miłości małżeńskiej, poczynało się w środowisku najbardziej mu przyjaznym.

Ojcowie synodalni zwracają uwagę, że proces wychowania człowieka nie odbywa się samoistnie. Potrzeba dojrzałych w wierze rodziców, potrzeba świadectwa małżonków i całych rodzin, aby Ewangelia o rodzinie była przekazywana z radością i miłością wszystkim, zwłaszcza tym, których dotknął kryzys wiary, którzy znajdują się w trudnej sytuacji życiowej. Wiele rodzin boryka się dzisiaj z problemami niewiary swoich dzieci, zauważamy z niepokojem wzrost rozwodów i związków nieformalnych. Z tym większym przekonaniem trzeba głosić Ewangelię o rodzinie, daną wszystkim przez Boga Ojca w osobie Jezusa Chrystusa. Ta Ewangelia, jak podkreślił Ojciec Święty Franciszek, jest zdolna udzielić odpowiedzi na najbardziej nawet zawiłe pytania człowieka. Miłość nie umarła. Miłość objawia się przez żywe i radosne świadectwo wielu rodzin, które w ciszy, jak Rodzina z Nazaretu, dzień po dniu żyją miłością i przebaczeniem. 

Jak usłyszeliśmy w Ewangelii, Józef i Maryja jako pierwsi odkrywali przed Jezusem prawdę o Bożej miłości. Wypełnili wszystkie wymagania Prawa, dając tym samym początek procesowi wychowawczemu małego Jezusa, a przez to wyrazili swoją wiarę. Dzięki ich staraniom i łasce, płynącej od Boga Ojca, Jezus rósł, rozwijał się i napełniał się mądrością (Łk 2, 39-40).

 Jakże dziś potrzeba takich świadomych i umiejących odczytywać znaki czasów rodziców, aby nie zniszczyć niewinności dziecka, aby nie zakłócić jego naturalnego procesu dojrzewania i odkrywania siebie także na poziomie seksualnym. Konieczne jest więc wytworzenie w rodzinie atmosfery bliskości i wzajemnego zaufania. Ta atmosfera rodzi się tylko wtedy, kiedy rodzice silni łaską sakramentu małżeństwa, wsparci miłością, są darem dla siebie wzajemnie i dla dzieci.

2. Radość bycia ze sobą i dla siebie

            W dokumencie podsumowującym III Nadzwyczajny Synod Biskupów zauważono z wielkim niepokojem powiększającą się strefę samotności i wyobcowania. Doświadczają jej dzieci i młodzież, osoby starsze i schorowane, a nawet małżonkowie w relacji do siebie nawzajem. Jak stwierdzili Ojcowie synodalni, bardzo często jest ona konsekwencją odrzucenia Boga oraz kruchych relacji w rodzinie. Receptą na radość życia jest tylko powrót do Boga, który będąc Miłością pozwala człowiekowi w pełni uczestniczyć w miłości. 

W pochylonych nad małym Jezusem Maryi i Józefie odkrywamy tajemnicę miłości rodzinnej – mieć czas na to, aby się zatrzymać, pobyć ze sobą, porozmawiać, szukać miejsc i sytuacji, które pozwolą na budowanie trwałych więzi. Nie mogą być one oparte na wykorzystywaniu innych do własnych celów, ale mają być owocem pogłębionej miłości opartej na darze z siebie. Święta Rodzina, jak wiemy z opisów biblijnych, nie posiadała wiele majątku. Jednak zawsze, kiedy spoglądamy na żłóbek, odkrywamy radość Rodziców, którzy z zachwytem wpatrują się w Boże Dziecię i choć doskwiera im chłód, to cieszą się sobą, cieszą się miłością, cieszą się obecnością Boga wśród nich. Każda rodzina ma w sobie coś z tej Rodziny Nazaretańskiej. Każda rodzina potrzebuje pielęgnować w sobie ten zachwyt nad miłością. Tam, gdzie jest miłość, samotność nie istnieje.

Z radością obserwujemy jak wiele rodzin stara się tak żyć, jak wiele przyjmuje z wielką otwartością nowe dziecko do swojej rodziny. Cieszy coraz większa świadomość rodziców, którzy przygotowują swoje dzieci do podejmowania odpowiedzialnych decyzji.

3. Rodzina środowiskiem ewangelizacji

Dostrzegamy trud wielu małżeństw i rodzin, które pogłębiają swoją wiarę, wychowują dzieci w wierze katolickiej i pragniemy im podziękować za to świadectwo. Jesteśmy przekonani, że miłość umocniona łaską sakramentu małżeństwa daje siłę, aby każdy z członków rodziny czuł się potrzebny, akceptowany i kochany. Bóg nie chce, abyśmy się w rodzinach tolerowali, lecz zaprasza do miłości, która zmienia styl życia i sposób patrzenia na świat. Już w Starym Testamencie autor natchniony, jak słyszeliśmy w pierwszym czytaniu, zwrócił uwagę na to, że kto czci ojca zyskuje odpuszczenie grzechów, jego modlitwa będzie wysłuchana, radość mieć będzie z dzieci, a kto czci matkę jakby skarby gromadził (por. Syr 3, 3-6). Wzajemny szacunek, troska o wszystkich członków rodziny, pielęgnowanie więzi między pokoleniami owocuje zawsze Bożym błogosławieństwem. Rodzina tylko wtedy doświadcza szczęścia, kiedy wszyscy mają w niej czas dla wszystkich.

Taka szczęśliwa rodzina ma obowiązek dzielić się radością i dawać świadectwo, że Ewangelia jest możliwa do zrealizowania. To codzienne głoszenie Chrystusa przez poświęcenie, rezygnację z własnych planów, radość z sukcesów członków rodziny jest bardzo potrzebne i stanowi najlepszą szkołę wspólnego dobra. Wzajemna miłość małżonków jest najbardziej wymownym potwierdzeniem obecności Boga wśród nas. Ona pozwala dzieciom dorastać do autentycznego zaangażowania się i wzięcia odpowiedzialności wobec Boga i Kościoła za drugiego człowieka.

4. Troska Kościoła – „być blisko”

Dziś, w Niedzielę Świętej Rodziny, chcemy zachwycić się miłością Rodziny z Nazaretu i uczyć się od Jezusa, Maryi i Józefa szacunku oraz odpowiedzialności za tych, których Bóg nam powierzył. Miłość bowiem nieodłącznie związana jest z odpowiedzialnością i troską o dobro drugiego. Świadczy o tym postawa św. Józefa szukającego schronienia dla Maryi, która wkrótce miała urodzić. Odpowiedzialność z kolei domaga się wysiłku oraz stawiania ukochanej osoby ponad swoje wygody czy przyzwyczajenia. Musi ona być budowana na prawdzie o człowieku, który został stworzony jako mężczyzna i kobieta na obraz i podobieństwo Boga.

Ojcowie synodalni podkreślili, że Kościół wezwany jest do podjęcia takiej odpowiedzialności wobec wszystkich swoich dzieci. Stanowczo przypomina Boże prawo, a jednocześnie z miłosierdziem chce być blisko braci i sióstr, którzy – nieraz, nie ze swojej winy – znaleźli się w sytuacjach trudnych czy wręcz  żyją w relacjach sprzecznych z Bożym zamysłem. Myślimy tutaj o żonach i mężach opuszczonych i z wiarą czekających na powrót niewiernego współmałżonka, o dzieciach doświadczających dramatu rozwodu rodziców. Pamiętamy także o osobach żyjących w powtórnych związkach i o tych, którzy z różnych powodów odrzucają sakrament małżeństwa. Ojciec Święty Franciszek przypomniał bardzo wyraźnie, że Kościół nigdy nie potępia człowieka, ale stanowczo piętnuje grzech, który stoi na przeszkodzie do szczęścia ludzkiego. Wszyscy jako Kościół – biskupi, kapłani, osoby konsekrowane i świeccy, a zwłaszcza rodziny, mamy towarzyszyć osobom zagubionym w ich powrocie do Boga.

Pamiętajmy, że obowiązek ewangelizacji spoczywa na każdym z nas zgodnie z własnym charyzmatem i powołaniem. Głosić Ewangelię rodziny to dawać radość i nadzieję, to przekazywać miłość, którą żyjemy w rodzinie, to być blisko tych, którzy najbardziej potrzebują naszej obecności, wyciągniętej ręki i dobrego słowa.

Każda rodzina potrzebuje siły duchowej, aby przeciwstawić się różnym prądom usiłującym zniszczyć jej istotę i odebrać jej radość Ewangelii. Taką siłę daje modlitwa rodzinna. To wspólne wołanie do Boga, który jest naszym Ojcem, pozwala odkryć głębię miłości złożonej w ręce ludzi. Dziś jednak nie wystarczy sama tylko modlitwa. Rodzice, wspólnoty parafialne, ruchy katolickie i stowarzyszenia muszą podejmować na bieżąco wyzwania stojące przed nami. Nie pozwólmy odebrać sobie nadziei, nie pozwólmy strącić się w przepaść samotności – przypomina często papież Franciszek.

Prośmy dziś za wstawiennictwem Świętej Rodziny z Nazaretu o mądrość i odwagę w głoszeniu Ewangelii o rodzinie. Prośmy, abyśmy jak Józef, Maryja i Jezus żyli na co dzień prawdziwą miłością, która bierze swój początek od Boga samego.

Dziękując Bogu za dar III Nadzwyczajnego Synodu Biskupów w Rzymie, zachęcamy wszystkich do modlitwy w intencji rodzin, do odkrycia ich roli w dziele ewangelizacji oraz do jeszcze bardziej owocnej troski duszpasterskiej o tę wyjątkową wspólnotę życia i miłości.

 

 

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi

obecni na 367. Zebraniu Plenarnym

Konferencji Episkopatu Polski na Jasnej Górze

w dniu 27 listopada 2014 r.

 

 

 

 

 

 

 

Za zgodność:

+ Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny KEP

 

 

 

Zyczenia ks. Rektora na Boże Narodzenie.

Czcigodni Kapłani, Drodzy Rodacy !

 

Święty czas Adwentu przygotował nas na spotkanie ze Zbawicielem w tajemnicy Bożego Narodzenia. Zaproszeni głosem Kościoła do udziału w liturgii Bożonarodzeniowej usłyszymy słowa Anioła skierowane do pasterzy: „Zwiastuję wam wielką radość, bo dziś narodził się dla was Zbawiciel świata”. Ta nowina, powtarzana niezmiennie od ponad dwóch tysięcy lat, niech zabrzmi szczególnie mocno dla tych którzy pochłonięci codziennymi sprawami także dzisiaj zapominają otworzyć drzwi Chrystusowi i zaprosić Go do swoich domów.

Otwórzmy więc nowo narodzonemu Jezusowi drzwi naszych serc i naszych rodzin. Uwierzmy, że ciepło Jego obecności ukoi utrudzone serca i przyniesie rodzinom nadzieję przemiany w duchu miłości, jaką żyła Święta Rodzina z Nazaretu. Zaufajmy tej miłości, a ona zaowocuje przemianą naszego życia.

Mam nadzieję, że śpiewana w podniosłym nastroju kolęda „Wśród nocnej ciszy...” uświadami nam prawdę, że każdego dnia rodzi się na ołtarzu, na głos kapłana, Jezus pod osłoną chleba i wina. Dlatego z taką wdzięcznością zwracamy się do Boga za to, że ciągle do pracy w Polskiej Misji Katolickiej Francji posyła szafarzy, którzy służą wiernym swoją sakramentalną posługą sprawując świętą liturgię, czekając na nas w konfesjonałach, odwiedzając w szpitalach, troszcząc się o katechizację naszych dzieci ...

To właśnie duszpasterzom oraz Wam, drodzy Rodacy, chciałbym podziękować za zaangażowanie w przygotowanie uroczystości związanych z odsłonięciem i poświęceniem pomnika św. Jana Pawła II na skwerze Jana XXIII. Dziękuję za Waszą obecność podczas uroczystej celebry Mszy św., która miała miejsce dnia 25 października 2014 r. w katedrze Notre-Dame pod przewodnictwem Jego Eminencji kardynała André VINGT-TROIS, Arcybiskupa Paryża. Dziękuję także za każdy dar serca z Waszej strony. Sądzę, że nie bez woli Bożej Opatrzności po wielu latach starań udało się nam sfinalizować całą procedurę administracyjną związaną z uzyskaniem pozwolenia na umieszczenie pomnika w tak ważnym miejscu o znaczeniu zarówno duchowym jak i historycznym. Ufam, że postać św. Jana Pawła II będzie wymownym znakiem dla tych, którzy dzisiaj zapominają o jego duchowej spuściźnie. Jestem przekonany, że wspomniana uroczystość była dla wielu niezwykłym przeżyciem duchowym a także wydarzeniem, które z pewnością przejdzie na trwałe do chlubnych kart historii Polskiej Misji Katolickiej we Francji.

W tym radosnym okresie polecam Panu Jezusowi w sposób szczególny, wszystkie małżeństwa i rodziny, dzieci i młodzież oraz chorych i cierpiących, a także osoby samotne i pełniących w dniach świątecznych służbę bliźnim. Wszystkim Wam zgromadzonym w świątyniach i domach rodzinnych, aby świętować pamiątkę Narodzenia naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, życzę, byście przyjmując Go do swych serc i swoich rodzin, doświadczyli pełnej pokoju mocy zbawienia. Nadchodzący Nowy Rok 2015 składamy w dłonie Bogurodzicy Dziewicy Maryi, aby czuwała nad nami, tak jak zatroskana była wraz ze świętym Józefem o Jezusa narodzonego w Betlejem.

 

 

 

Paryż, Boże Narodzenie 2014 r.

 

 

 

Ksiądz Infułat Stanisław JEŻ

 

Rektor   

Polskiej Misji Katolickiej we Francji

 

 

Świątynia Opatrzności Bożej w Warszawie

SAINTE CECILE & FETE DU CHRIST ROI LA RICAMARIE (42) le 23 NOVEMBRE 2014

 Une Messe solennelle, animée par la chorale paroissiale « Générations Polonaises / Polskie Pokolenia » est célébrée à la chapelle du Montcel pour honorer Sainte Cécile, patronne des musiciens et des choristes, et le Christ Roi de l’Univers. Elle a réuni le Père Jan CIAGLO, Supérieur de la congrégation « Societas Christi » (Société du Christ pour les immigrés polonais) dont le Christ Roi est l’emblème, et le Père Zdzislaw POCZATEK, Curé de la  Paroisse Polonaise - La Ricamarie  Roche-la-Molière.

Le Père Jan nous a présenté sa congrégation, qui est présente sur tous les continents, de l’Europe à l’Amérique, en passant par l’Australie, l’Afrique, et même le Kazakhstan !

Il nous rappelle l’importance de la célébration du Christ Roi pour les catholiques, et plus particulièrement pour les polonais disséminés dans le monde entier et sous l’aile bienveillante de la congrégation. Le nombre de séminaristes diminuant, nous prierons pour que le Seigneur suscite plus de vocations afin que leur œuvre puisse perdurer et continuer à diffuser Sa parole auprès de tous les fidèles.

Danièle DEVILLE, présidente et chef de chœur de la chorale paroissiale, a ensuite pris la parole :

« Je tiens tout d’abord, au nom de tous, à saluer Père Jan CIAGLO, et à le remercier d’avoir accepté d’officier aujourd’hui aux côtés de notre Ksiadz Zdzislaw, convalescent après son opération, et à qui nous souhaitons une prompte récupération…. Mais il est en bonne voie :

Comme vous le voyez, à notre grande satisfaction, notre chorale « POLSKIE POKOLONIA / GENERATIONS POLONAISES » s’est renforcée : d’une douzaine de membres il y a 2 ans, elle en compte plus d’une trentaine à ce jour.

En début d’année, le Père Zdzislaw a programmé l’organisation de cette messe pour fêter Sainte Cécile, patronne des musiciens et des choristes. Cependant cette année, le calendrier liturgique nous invite à fêter également le Christ Roi ce 23 novembre, qui de surcroît est le « patron » de la congrégation de Père Zdzislaw et Père Jan : « Chrystusowcy ». Le répertoire de cette messe nous permettra d’honorer Sainte Cécile et le Christ Roi de l’Univers, qui nous a donné Marie, notre Mère, notre aide et notre soutien.

Je termine avec la conviction que le chant est un moyen privilégié de prier. Ne dit-on pas que « chanter, c’est prier deux fois ! ».

Je vous invite à vous unir à nous d’un seul cœur pour faire monter vers Dieu les chants préparés pour tous les fidèles. Nous entonnons ensemble « Chrystus wodzem – Chrystus Krolem ». »

Outre quelques chants religieux spécifiques interprétés par la chorale, les paroissiens ont partagé, avec beaucoup de ferveur, la liturgie de ce dimanche ainsi que les cantiques connus de tous.

Cette belle cérémonie, témoin de notre foi en Jésus Christ, restera gravée dans les mémoires des fidèles présents.

                                                                                                                                          (CHRISTIANE et DANIELE)

 

 

ODEZWA DO WIERNYCH PRZED UROCZYSTOSCIĄ POSWIECENIA STATUY ŚW. JANA PAWŁA II.

            Drodzy Rodacy! Pragnę podzielić  się z Wami radosną wiadomością.

            Po wieloletnich, trudnych i mozolnych staraniach wielu osób  duchownych

i świeckich otrzymaliśmy pozwolenie  od władz Paryża na umieszczenie Statuy św. Jana Pawła II największego z Polaków - w bardzo ważnym miejscu, na skwerze papieżśw. Jana XXIII obok katedry Notre Dame w Paryżu.  W miejscu historycznym, które co roku odwiedza około 7 milionów  turystów różnych zakątków świata.  Myślę, że ta piękna  Statua świętego Papieża wykonana przez  rzeźbiarza pana Zuraba   Tsereteli, Rosjanina,  z pochodzenia Gruzina, wyznania  prawosławnego, który ofiarował statuę dla PMK. jestem przekonany, że będzie ona przedmiotem zadumy i medytacji nad Jego nauczaniem  nie tylko dla wierzących. Na cokole Statuy umieszczono  następujące napisy wyjęte z Jego nauczania. Oto one:

„Bracia i Siostry, nie bójcie się przyjąć Chrystusa. Nie bójcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi, Jego zbawczej mocy. Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie. /Fragment homilii Ojca Świętego Jana Pawła II. Plac Świętego Piotra, 22 października 1978 r./

„Nie wojnie! Wojna nigdy nie jest nieuchronna!. Wojna zawsze jest porażką ludzkości. /Fragment przemówienia Ojca Świętego Jana Pawła II do korpusu akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej 13 stycznia 2oo3 r./.

„Nie ma pokoju bez sprawiedliwości, nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia”. / Fragment homilii Ojca św. Jana Pawła II. Rzym 1 styczeń 2002 r./

Na przodzie cokołu „Święty Jan Paweł II 18 05 - 1920 Wadowice Polska +21-04-2005 Watykan.

:           Cieszymy  się   i dziękujemy Opatrzności Bożej  za  otrzymane pozwolenie.

            Wiemy  kim był św. Jan Paweł II. Nie ma słów, by móc opisać to co dał Ojciec  święty Jan Paweł II  Kościołowi, światu  i nam osobiście!

Był pielgrz anej  wolności. Jeździł do wszystkich, wyrywał  się do ludzi, a  dziśświat jedzie do Niego, jedzie z potrzeby serca, z miłości i wdzięczności  Gdy już nie mógł iść  do ludzi, to ludzie z Ewangelią i modlitwą, przyszli do Niego, tak gromadnie i spontanicznie i to bez względu na przekonania religijne a dziś idą do Jego grobu ze swoimi prośbami!

Po kanonizacji,  28 kwietnia, na placu św. Piotra została odprawiona Msza św.  dla Polaków pod przewodnictwem kard.  Angelo  Comastriego. Oto wzruszające słowa ks. kardynała  o św. Janie Pawle II.

„8 kwietnia 2005 roku –  mówił  Ks. kardynał - zaledwie dziewięć lat temu, wielu z nas było tutaj, na tym placu, aby oddać ostatni hołd Janowi Pawłowi II. Nasze oczy, mokre od łez, patrzyły zdumione pamiętacie to? obserwowały Ewangeliarz leżący  na prostej dębowej  trumnie, umieszczonej w centrum placu przed bazyliką. Nagle wiatr, ku zdumieniu wszystkich, zaczął przewracać karty księgi. Wszyscy w tym czasie zastanawialiśmy  się: Kim był Jan Paweł II? Dlaczego tak bardzo Go kochaliśmy? Niewidzialna ręka przewracająca karty Ewangeliarza zdawała się mówić: Odpowiedź jest w Ewangelii! Życie Jana Pawła II było nieustannym posłuszeństwem Ewangelii Jezusa: i za to Go kochaliście. Rozpoznaliście w Jego życiu odwieczną Ewangelię. Ewangelię, która siała światło i nadzieję wielu pokoleniom chrześcijan.

Cieszymy się, że temu świętemu Papieżowi, z rodu Polaków, udało się nam   w takim ważnym  miejscu  postawić  Statuę, która będzie przez stulecia przypominać  Jego postać.       Czy więc dziwicie się, że chcemy aby ta uroczystość odsłonięcia i poświęcenia wypadła jak najpiękniej? Aby udział Polaków  był imponujący!  Przecież to nasz Rodak! Przez nasz masowy udział w tych ważnych uroczystościach  okażmy naszą narodową jedność, polską wspólnotę,  naszą miłość, naszą wdzięczność Bogu za tak wielkiego Świętego! Niech nasz liczny udział będzie  obowiazkiem&l

ODEZWA DO WIERNYCH PRZED UROCZYSTOSCIĄ POSWIECENIA STATUY ŚW. JANA PAWŁA II.

            Drodzy Rodacy! Pragnę podzielić  się z Wami radosną wiadomością.

            Po wieloletnich, trudnych i mozolnych staraniach wielu osób  duchownych

i świeckich otrzymaliśmy pozwolenie  od władz Paryża na umieszczenie Statuy św. Jana Pawła II największego z Polaków - w bardzo ważnym miejscu, na skwerze papieżśw. Jana XXIII obok katedry Notre Dame w Paryżu.  W miejscu historycznym, które co roku odwiedza około 7 milionów  turystów różnych zakątków świata.  Myślę, że ta piękna  Statua świętego Papieża wykonana przez  rzeźbiarza pana Zuraba   Tsereteli, Rosjanina,  z pochodzenia Gruzina, wyznania  prawosławnego, który ofiarował statuę dla PMK. jestem przekonany, że będzie ona przedmiotem zadumy i medytacji nad Jego nauczaniem  nie tylko dla wierzących. Na cokole Statuy umieszczono  następujące napisy wyjęte z Jego nauczania. Oto one:

„Bracia i Siostry, nie bójcie się przyjąć Chrystusa. Nie bójcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi, Jego zbawczej mocy. Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie. /Fragment homilii Ojca Świętego Jana Pawła II. Plac Świętego Piotra, 22 października 1978 r./

„Nie wojnie! Wojna nigdy nie jest nieuchronna!. Wojna zawsze jest porażką ludzkości. /Fragment przemówienia Ojca Świętego Jana Pawła II do korpusu akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej 13 stycznia 2oo3 r./.

„Nie ma pokoju bez sprawiedliwości, nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia”. / Fragment homilii Ojca św. Jana Pawła II. Rzym 1 styczeń 2002 r./

Na przodzie cokołu „Święty Jan Paweł II 18 05 - 1920 Wadowice Polska +21-04-2005 Watykan.

:           Cieszymy  się   i dziękujemy Opatrzności Bożej  za  otrzymane pozwolenie.

            Wiemy  kim był św. Jan Paweł II. Nie ma słów, by móc opisać to co dał Ojciec  święty Jan Paweł II  Kościołowi, światu  i nam osobiście!

Był pielgrz anej  wolności. Jeździł do wszystkich, wyrywał  się do ludzi, a  dziśświat jedzie do Niego, jedzie z potrzeby serca, z miłości i wdzięczności  Gdy już nie mógł iść  do ludzi, to ludzie z Ewangelią i modlitwą, przyszli do Niego, tak gromadnie i spontanicznie i to bez względu na przekonania religijne a dziś idą do Jego grobu ze swoimi prośbami!

Po kanonizacji,  28 kwietnia, na placu św. Piotra została odprawiona Msza św.  dla Polaków pod przewodnictwem kard.  Angelo  Comastriego. Oto wzruszające słowa ks. kardynała  o św. Janie Pawle II.

„8 kwietnia 2005 roku –  mówił  Ks. kardynał - zaledwie dziewięć lat temu, wielu z nas było tutaj, na tym placu, aby oddać ostatni hołd Janowi Pawłowi II. Nasze oczy, mokre od łez, patrzyły zdumione pamiętacie to? obserwowały Ewangeliarz leżący  na prostej dębowej  trumnie, umieszczonej w centrum placu przed bazyliką. Nagle wiatr, ku zdumieniu wszystkich, zaczął przewracać karty księgi. Wszyscy w tym czasie zastanawialiśmy  się: Kim był Jan Paweł II? Dlaczego tak bardzo Go kochaliśmy? Niewidzialna ręka przewracająca karty Ewangeliarza zdawała się mówić: Odpowiedź jest w Ewangelii! Życie Jana Pawła II było nieustannym posłuszeństwem Ewangelii Jezusa: i za to Go kochaliście. Rozpoznaliście w Jego życiu odwieczną Ewangelię. Ewangelię, która siała światło i nadzieję wielu pokoleniom chrześcijan.

Cieszymy się, że temu świętemu Papieżowi, z rodu Polaków, udało się nam   w takim ważnym  miejscu  postawić  Statuę, która będzie przez stulecia przypominać  Jego postać.       Czy więc dziwicie się, że chcemy aby ta uroczystość odsłonięcia i poświęcenia wypadła jak najpiękniej? Aby udział Polaków  był imponujący!  Przecież to nasz Rodak! Przez nasz masowy udział w tych ważnych uroczystościach  okażmy naszą narodową jedność, polską wspólnotę,  naszą miłość, naszą wdzięczność Bogu za tak wielkiego Świętego! Niech nasz liczny udział będzie  obowiazkiem

06/07/2014 Dimanche Sacrement de la Confirmation avec Monseigneur Dominique LEBRUN Eglise Saint Joseph Beaulieu

Sakrament Bierzmowania dla 9 młodych katolików w kościele Swiętego     Józefa w dzielnicy  Beaulieu-parafii Polskiej w   Roche la Molière

Niedziela 6 lipca 2014 roku byla wyjątkowo ważnym dniem dla naszej młodzieży, która po dwóch latach przygotowania przez księdza Zdzisława Początek ; była gotowa na przyjęcie nowego Sakramentu: Bierzmowania.

 

Nad ołtarzem umieszczona   biala gołębica – symbol Ducha Świętego, bowiem w tej postaci pojawił sie On nad Chrystusem w rzece Jordan.                                                                                                                                         Uroczystą Mszę Świętą sprawuje ksiądz Biskup Dominique LEBRUN i ksiądz Zdzisław. Ksiądz biskup podkreślając swą sympatie dla zebranych Polaków rozpoczyna modlitwą po polsku .                                                                W kazaniu ksiadz Biskup porusza dwa tematy, a mianowicie istote modlitwy oraz istote i znaczenie sakramentu Bierzmowania.

 

Jakie znaczenie ma dla nas modlitwa,czy jest to „odklepanie” na pamięć w pośpiechu kilku słów, znanego pacierza, czy jest to przemyślana, autentyczna rozmowa z Bogiem, z Matką Świętą lub innymi świętymi? Czy my katolicy mamy czas na zatrzymanie się i zwróceniu do Boga naszych próśb, podziękowań czy uwielbienia? Sam Jezus w ciągu swego życia wiele razy modlił się do Swego Ojca, przekazywał też swoim uczniom słowa modlitwy.Tu rodzi sie refleksja osobista: jak ja się modlę? Ile czasu w ciągu dnia ofiaruję, poświęcam na modlitwe????

 

W drugiej części ksiądz biskup omówił, zanalizował istote i znaczenie sakramentu Bierzmowania jako przekazanie Ducha Świętego, umocnienie i obrone wiary .Jest to sakrament dojrzałości chrześcijańskiej.                               Dary Ducha Świętego (dar mądrości, rozumu, rady, umiejętności, męstwa, pobożności i bojaźni Bożej) są to nadprzyrodzone uzdolnienia nadające władzom naszej duszy taką sprawność stają się szybko posłuszne natchnieniom łaski. To właśnie dzięki tym darom łatwo postępuje się w doskonałości chrześcijańskiej.

 

Młodzi przejęci, nieco zestresowani godnie przyjęli sakrament Bierzmowanie rozpoczynając słowami “Oto jestem”- Oto jestem Panie Boże gotowy bronić Twej wiary, oto jestem rycerzem.

 

Rodziny, przyjaciele i wszyscy zgromadzeni parafianie na Mszy Świętej   odczuli wspaniałą atmosferę, a parafialny chór „Polskie Pokolenia”  odśpiewał wspaniale kilka pieśni. Jakże wymowne  są słowa  księdza Biskupa na zakończenie Mszy Świętej do młodzieży.....”Dzisiaj poprzez Ducha Świętego otrzymaliście Jego dary, teraz idźcie i rozdajcie te Dary wokół Was”....

 

                                                 Pani Zofia Charroin

 

06/07/2014 Dimanche Sacrement de la Confirmation avec Monseigneur Dominique LEBRUN Eglise Saint Joseph Beaulieu

Sakrament Bierzmowania dla 9 młodych katolików w kościele Swiętego     Józefa w dzielnicy  Beaulieu-parafii Polskiej w   Roche la Molière

Niedziela 6 lipca 2014 roku byla wyjątkowo ważnym dniem dla naszej młodzieży, która po dwóch latach przygotowania przez księdza Zdzisława Początek ; była gotowa na przyjęcie nowego Sakramentu: Bierzmowania.

Nad ołtarzem umieszczona   biala gołębica – symbol Ducha Świętego, bowiem w tej postaci pojawił sie On nad Chrystusem w rzece Jordan.                                                                                                                                         Uroczystą Mszę Świętą sprawuje ksiądz Biskup Dominique LEBRUN i ksiądz Zdzisław. Ksiądz biskup podkreślając swą sympatie dla zebranych Polaków rozpoczyna modlitwą po polsku .                                                                W kazaniu ksiadz Biskup porusza dwa tematy, a mianowicie istote modlitwy oraz istote i znaczenie sakramentu Bierzmowania.

 

Jakie znaczenie ma dla nas modlitwa,czy jest to „odklepanie” na pamięć w pośpiechu kilku słów, znanego pacierza, czy jest to przemyślana, autentyczna rozmowa z Bogiem, z Matką Świętą lub innymi świętymi? Czy my katolicy mamy czas na zatrzymanie się i zwróceniu do Boga naszych próśb, podziękowań czy uwielbienia? Sam Jezus w ciągu swego życia wiele razy modlił się do Swego Ojca, przekazywał też swoim uczniom słowa modlitwy.Tu rodzi sie refleksja osobista: jak ja się modlę? Ile czasu w ciągu dnia ofiaruję, poświęcam na modlitwe????

 

W drugiej części ksiądz biskup omówił, zanalizował istote i znaczenie sakramentu Bierzmowania jako przekazanie Ducha Świętego, umocnienie i obrone wiary .Jest to sakrament dojrzałości chrześcijańskiej.                               Dary Ducha Świętego (dar mądrości, rozumu, rady, umiejętności, męstwa, pobożności i bojaźni Bożej) są to nadprzyrodzone uzdolnienia nadające władzom naszej duszy taką sprawność stają się szybko posłuszne natchnieniom łaski. To właśnie dzięki tym darom łatwo postępuje się w doskonałości chrześcijańskiej.

 

Młodzi przejęci, nieco zestresowani godnie przyjęli sakrament Bierzmowanie rozpoczynając słowami “Oto jestem”- Oto jestem Panie Boże gotowy bronić Twej wiary, oto jestem rycerzem.

 

Rodziny, przyjaciele i wszyscy zgromadzeni parafianie na Mszy Świętej   odczuli wspaniałą atmosferę, a parafialny chór „Polskie Pokolenia”  odśpiewał wspaniale kilka pieśni.
Jakże wymowne  są słowa  księdza Biskupa na zakończenie Mszy Świętej do młodzieży.....”Dzisiaj poprzez Ducha Świętego otrzymaliście Jego dary, teraz idźcie i rozdajcie te Dary wokół Was”....

 

                                                 Pani Zofia Charroin

 

Jean Paul II

LamissioncatholiquedeBeaulieus’associeàlacérémoniedecanonisationdupapeJean­PaulII,Polonais,
de son vrai nom Karol Jozef Wojtyla, par une messe solennelle qui sera célébrée demain dimanche en l’église Saint­ Joseph. Zdzislaw Poczatek, l’aumônier polonais de la mission catholique de Roche­la­Molière et de La Ricamarie, salue sa mémoire. 

Comment la mission catholique polonaise de Beaulieu s’associe­t­elle à la messe de canonisation de Jean­Paul II qui aura lieu dimanche à Rome ? Par une messe qui sera célébrée demain à 9 heures en l’église Saint­Jo­ seph. Au début, nous allons chanter un chant en polonais qui raconte sa vie.

« Beaucoup
de gens ont pleuré lors de sa nomination »

Zdzislaw Poczatek, aumônier

Nous poserons un portrait à sa mémoire dans l’église sur un autel qui sera régu­ lièrement fleuri et orné de bougies. Nous avons de plus proposé durant la semaine une préparation

spirituelle au cours de laquelle a été projetée une vidéo sur la vie de ce pape qui a beaucoup compté pour la communauté polo­ naise. Cette préparation se tient encore ce samedi à la chapelle de La Ricamarie à 17h30.

Pourquoi a­t­il beaucoup compté pour les fidèles polonais ?
La grande majorité des Polonais n’hésite pas à désigner le souverain pontif comme le plus grand personnage du XXe siècle. Il a été le 1er pape polonais de l’Histoi­ re, immensément populai­ re dans les plus de cent pays où il avait porté la parole de l’Église.

À l’époque, c’était un évé­ nement pour la Pologne. Dans le monde entier, des gens ont pleuré devant leur écran de télé à

« Un portrait sera apposé sur un autel dans l’église », explique Zdzislaw Poczatek.

l’annonce de son élection. Il reste aux yeux de beau­ coup de Polonais, celui qui a œuvré pour la liberté des pays de l’Est et la démo­ cratie.

Il possède aussi le pontifi­ cat le plus long de l’histoi­ re:ilaéténommépape en octobre 1978 et est décédé en avril 2005.

Il a été unanimement aimé, cela se ressent dans les témoignages que j’ai

demandés aux paroissiens et qui seront lus au cours de la messe.

Quels sont­ils ?

J’ai demandé aux parois­ siens de nos deux villes de me dire ce que représen­ tait pour eux le pape Jean­Paul II. Tous sont très émouvants : certains par­ lent de son action pour la liberté. Pour d’autres, res­ tera ancrée son action auprès des jeunes. Cer­ tains se souviennent de lui comme celui qui est allé en terre sainte pour le 2000e anniversaire du christianisme.

Un autre fait état d’un « homme exceptionnel, qui grâce à sa position, son talent, son amour et son aide, la politique a com­ mencé à changer : solidari­ té, ouverture des frontiè­ res, chute du mur de Berlin, etc. »

EUROPEJSKA PIELGRZYMKA POLAKÓW DO LOURDES

 

28 MAJA – 1 CZERWCA 2014

 

Wierzę w Syna Bożego.

 

Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie.

 

Przez wiarę i chrzest do świadectwa.

 

Pielgrzymka zorganizowana przez:

Polską Misję Katolicką we Francji

 

Polskie Zjednoczenie Katolickie Regionu Paryskiego

 

 

 

Kierownictwo:   Ksiądz Infułat Stanisław Jeż, Rektor PMK

 

Animacja: Ks. prałat dr Krystian GAWRON – Wicerektor PMK, oraz administrator Polskiego Seminarium w Paryżu;                    Ks. kanonik Kazimierz KOPACZ – Kapelan domu „BELLEVUE”;                    Zespół „IN VIA”.

 

 

 

 

Suite à la canonisation de Jean-Paul II et Jean XXIII, le Secrétariat des Œuvres du Sacré-Cœur a édité un feuillet de prière. Les papes Jean-Paul II et Jean XXIII ont toujours invité leurs contemporains à prier le Cœur de Jésus.

Dans ce feuillet, vous trouverez les commentaires et les prières de chaque pape, suivis d'une belle prière de saint Jean-Paul II "Ton Cœur, O Christ, ancre de notre espérance".

Comme le dit le pape François,"ils ont été des prêtres, des évêques, des papes du XXème siècle (…) En ces deux hommes, demeurait une « vivante espérance », avec une « joie indicible et glorieuse » (1P 1,3.8). L'espérance et la joie que le Christ ressuscité donne à ses disciples, et dont rien ni personne ne peut les priver."

"Ce sont l'espérance et la joie que les deux saints Papes ont reçues en don du Seigneur ressuscité qui, à leur tour, les ont données au peuple de Dieu, recevant en retour une éternelle reconnaissance."

Vous trouverez sur le site des spécimens du feuillet-prière, ainsi que le bon de commande. Faites comme les nombreux priant(e)s qui ont déjà commandé des feuillets pour témoigner, avec Jean-Paul II et Jean XXIII, de leur joie de se savoir aimés de Dieu, et partager l'amour que Jésus vous porte.

Retrouvez aussi sur notre site ICI de nombreuses prières de saint Jean-Paul II et saint Jean XXIII.

Taille du feuillet de prière ouvert : 14 x 18 cm. Tarifs dégressifs selon la commande.

 

Biographie Jean-Paul II, apôtre de la jeunesse et de la liberté (1920-2005)

Karol Wojtyla est, indubita- blement, un fils éminent de la Pologne. Sa culture, son

histoire et ses traditions irriguent l’intelligence, la formation et les origines de cet enfant né le 18 mai 1920 à Wadowice, dans le sud du pays, près de Cracovie. Troisième enfant d’une famille que la mort décime avec le décès en bas âge de sa sœur, de sa mère (1929), de son frère médecin (1932) et de son père ancien sous-officier (1941). En pleine guerre mondiale, Karol n’a plus de famille proche.

Il a pourtant un goût de la vie et manifeste une joie, teintée de pro- fonde spiritualité, dans son enfance. S’il a reçu la première communion à 9 ans, il attendra 18 ans pour être confirmé. Son adolescence se déroule à Wadowice avec son père, un exemple de foi. Les deux hommes s’accompagnent dans la vie quotidienne comme dans la prière. Après son bac, Karol s’inscrit à l’université Jaguelone, de Cracovie. Mais dès l’année suivante, l’inva- sion nazie conduit à la fermeture de l’université et à l’arrestation du corps professoral. Le jeune étudiant, désormais orphelin, travaille dans une carrière puis dans l’entreprise chimique Solvay afin de ne pas devoir aller en Allemagne.

La littérature et le théâtre polo- nais habitent le cœur du jeune Karol qui devient un des promoteurs du théâtre rapsodique avec plusieurs de ses amis. Mais un autre questionne- ment le travaille intérieurement : est- il appelé à devenir prêtre ? Dans un contexte très défavorable, il franchit le pas en entrant clandestinement au séminaire de Cracovie avec l’accord de l’archevêque Mgr Adam Stefan Sapieha. Il continue ses études après la guerre et la libération du pays.

Puis il est envoyé à Rome après son ordination le 1er novembre 1946. Etudiant à l’université dominicaine Angelicum, il obtient son docto- rat en théologie sur la foi dans les œuvres de saint Jean de la Croix. La spiritualité de ce saint a joué un rôle essentiel dans le discernement du P. Wojtyla, qui se serait bien vu devenir carme. Durant son séjour romain, le jeune prêtre polonais a profité des temps de vacances pour découvrir la France, la Belgique et la Hollande. Signe de sa soif de décou- vrir le monde.

De retour en Pologne en 1948, il est vicaire dans la banlieue puis le centre de Cracovie. Aumônier d’étu- diant aussi avant de reprendre ses études de philosophie sur l’éthique de Max Scheler. Plus tard, il devient professeur de théologie morale et d’éthique au séminaire de Cracovie comme à l’université de Lublin. Le P. Karol y déploie une pédagogie qui impressionne et séduit nombre d’étudiants, dont il est très proche. Son aisance avec les jeunes comme avec les couples le pousse à accom- pagner ses étudiants et paroissiens à une réflexion approfondie sur le mariage, l’amour et la sexualité. Ses écrits se révèlent d’une grande pro- fondeur humaine, morale et spiri- tuelle, comme sa pièce de théâtre La boutique de l’orfèvre.

Le 4 juillet 1958, Pie XII le nomme évêque auxiliaire de Cracovie, il est ordonné le 28 septembre par Mgr Eugène Baziak, à la mort duquel en 1962 il assume l’intérim avant d’être nommé par Paul VI arche- vêque le 13 janvier 1964. Premier roturier à assumer cette charge à Cracovie, il est ensuite créé cardinal le 26 juin 1967.

S’il n’a rien demandé pour lui, les qualités personnelles et intellectuelles de Karol Wojtyla lui valent la reconnaissance de ceux avec qui il travaille et vit.

Tout jeune évêque, il devient un acteur important du concile Vatican II, surtout lors de la discus- sion de la Constitution Gaudium et spes (sur l’Église dans le monde de ce temps). Il participe aux cinq synodes des évêques qui suivent le concile. Durant ses années de ministère épiscopal, la Pologne subit le joug du pouvoir communiste qui empêche l’Église d’agir librement et de pou- voir mener sa mission d’évangéli- sation, d’éducation et d’aide envers les pauvres. Mgr Wojtyla fait preuve d’une grande détermination en par- ticulier dans la ville symbolique de Nowa Huta, que le pouvoir commu- niste voulait sans aucun lieu de culte.

Le cardinal Wojtyla participe en août 1978 au conclave qui élit Jean- Paul Ier. Celui-ci décède au bout de 33 jours de pontificat. Devant la sur- prise de cette disparition, les cardi- naux osent l’inimaginable : élire un non-italien, provenant de l’autre côté du rideau de fer et qui, de plus, est très jeune : 58 ans.

La surprise est totale ce 16 octobre 1978. La foule et les journa- listes peinent à comprendre le nom de l’élu (Karol Wojtyla). Le nouveau pape se place dans la continuité de son prédécesseur qui avait très rapi- dement témoigné d’une simplicité chaleureuse. Jean-Paul II, en réfé- rence à Jean XXIII et Paul VI, papes du Concile, tranche par une sponta- néité et une intelligence évidentes.

Au jour de son installation, le 22 octobre, Jean-Paul II s’adresse aux fidèles et plus particulièrement aux jeunes : n’ayez pas peur, ouvrez vos portes au Christ.

Son long pontificat débute sans laisser imaginer tous ses déploiements futurs. Le pape s’ap- proche de tous, et parle beaucoup de langue, dont le français. Il veut voya- ger et le fera souvent (104 voyages et pèlerinages). Les 26 années de pontificat sont trop riches pour être résumées en quelques lignes mais on peut citer aussi les 146 visites pastorales en Italie, les 317 paroisses romaines visitées sur 322, sans oublier son enseignement en particulier les 14 encycliques et 15 exhortations apostoliques, plus des lettres aux enfants, aux femmes. Le pape Jean-Paul II a osé aussi accor- der des entretiens à des journalistes et publier des livres : Entrez dans l’espérance (1994), Don et mystère pour ses 50 ans d’ordination (1996), Tryptique romain (méditations poétiques, 2003), Lève-toi et marche (2004) et Mémoire et identité (2005).

D’autres chiffres évoquent aussi son action pastorale avec les 15 assemblées du synode des évêques, la création de 231 cardinaux ou les 51 canonisations et les 147 béatifications.

Une image touchante et haute- ment symbolique réside dans son recueillement fréquent, comme devant la grotte de Lourdes le 15 août 2004 lors de son dernier voyage pèlerinage. Un homme silencieux qui impressionne tous ceux qui l’entoure parce qu’il prie. Tout le dynamisme et le zèle pasto- ral, toute l’énergie nécessaire, Jean- Paul II les a puisés dans la prière et la méditation. Il lui a fallu de la force pour supporter le poids des jours et les difficultés, voire la maladie et les souffrances, en particulier après l’attentat qui a failli lui coûter la vie le 13 mai 1981. Il a interprété sa sur- vie comme le signe d’une protection divine, de Notre-Dame de Fatima célébrée ce jour-là. Sa dévotion à Marie (Totus tuus) en a été décuplée. Liant toujours l’histoire du monde à celle du salut, il a voulu vivre intensément le Jubilé de l’An 2000 avant des moments particuliers d’intense prière commune. Une de ses initiatives majeures demeure les Journées mondiales de la jeunesse lancées à Rome au terme de l’année de la rédemption. Si la première hors de Rome s’est déroulée à Buenos Aires en 1987, la longue liste des suivantes, dont Paris en 1997, révèle une aventure sur tous les continents.

Le dimanche 13 avril, en la fête des Rameaux, jour des JMJ, le pape François a annoncé que le prochain saint Jean-Paul II deviendra le patron et protecteur des Journées mondiales de la jeunesse. Quel plus bel exemple de la fécondité spiri- tuelle de celui qui a toujours valorisé les jeunes. Les prochaines JMJ se dérouleront d’ailleurs à Cracovie en juillet 2016, sur le thème : Bienheureux les miséricordieux.

Jean-Paul II, marqué par la dévo- tion à la Divine Miséricorde dont le sanctuaire est à Cracovie, a canonisé Sœur Faustina. Il a aussi institué la fête de la Divine Miséricorde. Et il s’est éteint au premier soir de cette fête, le samedi 2 avril 2005, alors que d’immenses foules priaient pour lui non seulement sur la place Saint- Pierre mais dans le monde entier. Au jour de ses obsèques, parmi les millions de fidèles, des voix se sont élevées pour appeler à reconnaître sa sainteté (Santo Subito). Ses deux successeurs, Benoît XVI et François, ont permis un processus rapide avec une béatification le 1er mai 2011 et la canonisation ce 27 avril 2014.

Jean-Paul II aura habité son siècle et fait entrer l’Église dans le

XXIe siècle par la célébration du grand Jubilé et surtout l’impulsion à aller au large (Duc in altum). Ne s’arrêtant devant aucun obstacle, par sa persévérance, sa foi et son espérance sans faille, il a conduit l’Église pendant un quart de siècle, insistant sur la liberté des croyants et à l’épanouissement des jeunes.

 

“N’ayez pas peur, je suis avec vous tous les jours”

 

“Nie lękajcie się, ja jestem z Wami”

Słowo Rektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji na Tydzień Miłosierdzia Bożego.

Paryż, dnia 09 marca 2014 r.

 

Słowo Rektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji na Tydzień Miłosierdzia Bożego. 

Drodzy Współbracia Kapłani, Siostry Zakonne, Drodzy Bracia i Siostry Kochani Rodacy!

Jak co roku w okresie Wielkiego Postu na początku kolejnego „Tygodnia Miłosierdzia” pragnę skierować moje słowa do wszystkich naszych Rodaków mieszkających na terenie Francji. Władysław St. Reymont  swoją powieść „Chłopi” za którą otrzymał nagrodę Nobla, rozpoczął słowami: ”Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”!

I ja, duchowy opiekun całej polskiej emigracji we Francji, na początku mojej tegorocznej odezwy, w obecnym roku duszpasterskim – w roku poświęconym Osobie Jezusa Chrystusa chcę zwrócić się do Was wszystkich, Umiłowani Rodacy, tym samym pozdrowieniem; „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.

Całą prawdę o Jezusie Chrystusie wyznajemy często w modlitwie: „Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego”, kiedy mówimy  „wierzę w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i, pogrzebion, zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał; wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga, Ojca wszechmogącego, stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych”. I to jest cała prawda o Jezusie Chrystusie naszym Zbawicielu
i Odkupicielu.

Trzeba zauważyć, że wiara w Jezusa Chrystusa w naszych czasach jest niestety zagrożona u swoich podstaw. Do mentalności, do świadomości wielu wkrada się nowa bezbożna ideologia, ideologia odrzucająca Dekalog, Ewangelię, Chrystusa. To ideologia wygodnego życia, ideologia przyjemności. Ideologia ta rozsiewana jest przez potężne mass media, które często nie służą dobru ani prawdzie. Służą tylko pieniądzom i potężnym siłom, które chcą opanować świadomość narodów.

            Należy z bólem powiedzieć, że i u nas w Polsce dzieje się coś niedobrego. Ktoś napisał, że moda na ateizm dotarła także do Polski, do Polaków niezależnie gdzie mieszkają – w kraju czy na emigracji! Zagrożenia płyną poprzez środki masowego przekazu, przez różnych ludzi, którzy realizują ściśle plan zwalczania, niszczenia religii, odsuwanie jej na plan dalszy.

Dzika, bezbożna nocna manifestacja przed Pałacem Prezydenckim: krzyż z puszek po piwie, wołanie: „Chcemy Barabasza”, udawanie biczującego się Chrystusa, wykrzykiwanie pewnego polityka: ”Nie zabijam, nie kradnę, nie wierzę”. Próba zdejmowania krzyża w sali sejmowej, próba zbeszczeszczenia Obrazu na Jasnej Górze. Jest to sytuacja bolesna, co więcej – tragiczna. Wobec tych przejawów atakowania Chrystusa i Kościoła nie można milczeć i być obojętnym,  trzeba  być świadomym tych zagrożeń.

Pamiętajmy, że wiara Chrystusowa jest potężną siłą w życiu każdego chrześcijanina
i każdego narodu. To dzięki wierze Chrystusowej nasz Naród przetrwał tysiąc lat swojej niezwykle trudnej historii. Zachował wszystkie wartości naszej narodowej kultury, naszej cywilizacji. Każdy chrześcijanin powinien się czuć dumny z tego, że jest człowiekiem  wierzącym, bo nauka i rozum  nie wyklucza wiary w Boga.

Jan Paweł II na początku swego pontyfikatu, będąc z  pierwszą pielgrzymką w Polsce, cytował słowa wybitnego naszego kaznodziei narodowego Ks. Piotra Skargi. Mówił, że Polska jest jak dąb kilkusetletni, którego nie obaliły żadne burze, żadne wichry, bo jego korzeniem jest Chrystus. Dopóki korzeniem naszej cywilizacji, naszej kultury będzie Chrystus, nikt nas nie obali, nikt nie zniszczy naszej kultury, świadomości narodowej i wartości, dzięki którym  przetrzymaliśmy naszą trudną historię.

Obowiązkiem PMK jest ugruntowanie tej wiary i rozbudzanie miłości do Jezusa Chrystusa w sercach naszych Rodaków! Nasza tu obecność na francuskiej ziemi, nasze wysiłki duszpasterskie są podejmowane w tym celu, by prawda o Jezusie Chrystusie docierała do wszystkich  naszych Rodaków i by On był jeszcze bardziej umiłowany. Dlatego wielką moją troską jest to, by Kapłanów było coraz więcej w PMK, a potem by zapewnić im możliwość uczenia się języka francuskiego, ubezpieczyć ich. Oczywiście, to wszystko wymaga nakładów finansowych, których coraz mniej. W trosce o naszych Rodaków otwierane są nowe ośrodki duszpasterskie, podejmowane są różne inicjatywy duszpasterskie przez naszych Księży i nasze wspólnoty polonijne. Aby pogłębić naszą wiarę z wielkim wysiłkiem wydajemy tygodnik „Głos Katolicki”, gdzie tyle jest dobrych i pouczających artykułów, wiadomości z życia Kościoła i z życia naszych polonijnych wspólnot. W każdej polskiej rodzinie powinien być nie tylko obecny, ale także czytany! To wszystko wymaga nakładów finansowych. I tu kieruję mój serdeczny apel i zachętę do prenumerowania czy nabywania tego pożytecznego „Tygodnika” – jedynego
w całej Europie.

Trudno mi wyliczać wszystkich działań Misji. To dla dobra naszych Rodaków otwarte są domy rekolekcyjno – wypoczynkowe, gdzie można odpocząć, przeżyć w radosnej atmosferze nasze święta, a przecież one wymagają nieustannej modernizacji, remontów dla lepszej wygody przybywających tam Gości, a to wszystko wymaga wielkich nakładów pieniężnych. Korzystajcie  z tych domów.

            PMK nie jest własnością Rektora, lecz jest własnością całej naszej Polonii. Proszę Was! Dbajcie o nią jak o własny dom,  jak możecie wspomagajcie ją materialnie. Bez Waszej pomocy trudno będzie spełnić wyznaczone jej zadania. Róbcie to z życzliwością i serdeczną troską. Dzielę się z Wami  moimi troskami, troskami całej PMK, bo stan finansów Misji jest bardzo trudny. Dlatego zmuszony jestem zwrócić się z serdeczną prośbą do wszystkich Rodaków o materialne wsparcie. Przy okazji dziękuję za każdą  ofiarę, za każdą pomoc szczególnie w „Tygodniu Miłosierdzia”. Dziękuję za modlitwy w intencji PMK i wszelkie ofiary.

            Moi drodzy! Wspomniany Władysław Reymont kończy swoją powieść „Chłopi” słowami „Zostajcie z Bogiem” i ja  tymi samymi słowami pragnę zakończyć  moją odezwę!

Drodzy Rodacy i Dobrodzieje naszej Misji: „Zostajcie z Bogiem” i niech On wynagradza Waszą hojność.

           Ks. inf. Stanisław Jeż

                                                                                     Rektor

                                                                                    Polskiej Misji Katolickiej we Francji

P.S.

1. List proszę odczytać w II niedzielę Wielkiego Postu (16.03.2014 r.)

2. Ofiary na Tydzień Miłosierdzia prosimy przesyłać na adres: Polska Misja Katolicka, 263bis, rue St-Honoré, 75001 PARIS;

3. czekiem na: Mission Catholique Polonaise (La Banque Postale 0126875N020)

 

4. PMK we Francji funkcjonuje poprzez Association Concorde. Każdy ofiarodawca jeśli chce otrzymać odpowiednie zaświadczenie (reçu fiscal) dla własnej deklaracji podatkowej, ofiary prosimy przesłać czekiem na: Association Concorde (La Banque Postale 3427210U033).

Le Pape François nous adresse à chacun un livre pour 2014

http://www.vatican.va/auguri-francesco/fr/index.html#1

Faire défiler en cliquant sur la flèche blanche

 

La première exhortation apostolique du pape François « Evangelii gaudium », « la joie de l’Évangile »

EXHORTATION APOSTOLIQUE

EVANGELII GAUDIUM

DU PAPE

FRANÇOIS

AUX ÉVÊQUES

AUX PRÊTRES ET AUX DIACRES

AUX PERSONNES CONSACRÉES

ET À TOUS LES FIDÈLES LAÏCS

SUR L'ANNONCE DE L'ÉVANGILE

DANS LE MONDE D'AUJOURD'HUI

TABLE DES MATIÈRES

1. La joie de l’Évangile remplit le coeur et toute la vie de ceux qui rencontrent Jésus. Ceux qui se laissent sauver par lui sont libérés du péché, de la tristesse, du vide intérieur, de l’isolement. Avec

Jésus Christ la joie naît et renaît toujours. Dans cette Exhortation je désire m’adresser aux fidèles chrétiens, pour les inviter à une nouvelle étape évangélisatrice marquée par cette joie et indiquer

des voies pour la marche de l’Église dans les prochaines années. 1. Une joie qui se renouvelle et se communique 2. Le grand risque du monde d’aujourd’hui, avec son offre de consommation multiple et écrasante, est une tristesse individualiste qui vient du coeur bien installé et avare, de la recherche malade de plaisirs superficiels, de la conscience isolée. Quand la vie intérieure se ferme sur ses propres

intérêts, il n’y a plus de place pour les autres, les pauvres n’entrent plus, on n’écoute plus la voix de Dieu, on ne jouit plus de la douce joie de son amour, l’enthousiasme de faire le bien ne palpite

plus. Même les croyants courent ce risque, certain et permanent. Beaucoup y succombent et se transforment en personnes vexées, mécontentes, sans vie. Ce n’est pas le choix d’une vie digne et

pleine, ce n’est pas le désir de Dieu pour nous, ce n’est pas la vie dans l’Esprit qui jaillit du coeur du Christ ressuscité. 3. J’invite chaque chrétien, en quelque lieu et situation où il se trouve, à renouveler aujourd’hui même sa rencontre personnelle avec Jésus Christ ou, au moins, à prendre la décision de se laisser rencontrer par lui, de le chercher chaque jour sans cesse. Il n’y a pas de motif pour lequel

quelqu’un puisse penser que cette invitation n’est pas pour lui, parce que « personne n’est exclus de la joie que nous apporte le Seigneur ».[1] Celui qui risque, le Seigneur ne le déçoit pas, et

quand quelqu’un fait un petit pas vers Jésus, il découvre que celui-ci attendait déjà sa venue à bras ouverts. C’est le moment pour dire à Jésus Christ : « Seigneur, je me suis laissé tromper, de

mille manières j’ai fui ton amour, cependant je suis ici une fois encore pour renouveler mon alliance avec toi. J’ai besoin de toi. Rachète-moi de nouveau Seigneur, accepte-moi encore une

fois entre tes bras rédempteurs ». Cela nous fait tant de bien de revenir à lui quand nous nous sommes perdus ! J’insiste encore une fois : Dieu ne se fatigue jamais de pardonner, c’est nous qui

nous fatiguons de demander sa miséricorde. Celui qui nous a invités à pardonner « soixante-dix fois sept fois » (Mt 18, 22) nous donne l’exemple : il pardonne soixante-dix fois sept fois. Il revient

nous charger sur ses épaules une fois après l’autre. Personne ne pourra nous enlever la dignité que nous confère cet amour infini et inébranlable. Il nous permet de relever la tête et de

recommencer, avec une tendresse qui ne nous déçoit jamais et qui peut toujours nous rendre la joie. Ne fuyons pas la résurrection de Jésus, ne nous donnons jamais pour vaincus, advienne que

pourra. Rien ne peut davantage que sa vie qui nous pousse en avant ! 4. Les livres de l’Ancien Testament avaient annoncé la joie du salut, qui serait devenue surabondante dans les temps messianiques. Le prophète Isaïe s’adresse au Messie attendu en le saluant avec joie : « Tu as multiplié la nation, tu as fait croître sa joie » (9, 2). Et il encourage les habitants de Sion à l’accueillir parmi les chants : « Pousse des cris de joie, des clameurs » (12, 6). Qui l’a déjà vu à l’horizon, le prophète l’invite à se convertir en messager pour les autres : « Monte

sur une haute montagne, messagère de Sion ; élève et force la voix, messagère de Jérusalem » (40, 9). Toute la création participe à cette joie du salut : « Cieux criez de joie, terre, exulte, que

les montagnes poussent des cris, car le Seigneur a consolé son peuple, il prend en pitié ses affligés » (49, 13). Voyant le jour du Seigneur, Zacharie invite à acclamer le Roi qui arrive, « humble, monté sur un âne » : « Exulte avec force, fille de Sion ! Crie de joie, fille de Jérusalem ! Voici que ton roi vient à toi : il est juste et victorieux » (Za 9, 9). Cependant, l’invitation la plus contagieuse est peut-être

celle du prophète Sophonie, qui nous montre Dieu lui-même comme un centre lumineux de fête et de joie qui veut communiquer à son peuple ce cri salvifique. Relire ce texte me remplit de vie : « Le

Seigneur ton Dieu est au milieu de toi, héros sauveur ! Il exultera pour toi de joie, il tressaillera dans son amour ; il dansera pour toi avec des cris de joie » (3, 17).

C’est la joie qui se vit dans les petites choses de l’existence quotidienne, comme réponse à l’invitation affectueuse de Dieu notre Père : « Mon fils, dans la mesure où tu le peux, traite-toi bien

[…] Ne te prive pas du bonheur d’un jour » (Si 14, 11.14). Que de tendresse paternelle s’entrevoit derrière ces paroles ! 5. L’Évangile, où resplendit glorieuse la Croix du Christ, invite avec insistance à la joie. Quelques exemples suffisent : « Réjouis-toi » est le salut de l’ange à Marie (Lc 1, 28). La visite de Marie à Élisabeth fait en sorte que Jean tressaille de joie dans le sein de sa mère (cf. Lc 1, 41). Dans son cantique, Marie proclame : « Mon esprit tressaille de joie en Dieu mon Sauveur » (Lc 1, 47). Quand Jésus commence son ministère, Jean s’exclame : « Telle est ma joie, et elle est complète »

(Jn 3, 29). Jésus lui-même « tressaillit de joie sous l’action de l’Esprit-Saint » (Lc 10, 21). Son message est source de joie : « Je vous dis cela pour que ma joie soit en vous et que votre joie soit

complète » (Jn 15, 11). Notre joie chrétienne jaillit de la source de son coeur débordant. Il promet aux disciples : « Vous serez tristes, mais votre tristesse se changera en joie » (Jn 16, 20). Et il

insiste : « Je vous verrai de nouveau et votre coeur sera dans la joie, et votre joie, nul ne vous l’enlèvera (Jn 16, 22). Par la suite, les disciples, le voyant ressuscité « furent remplis de joie » (Jn

20, 20). Le Livre des Actes des Apôtres raconte que dans la première communauté ils prenaient « leur nourriture avec allégresse » (Ac 2, 46). Là où les disciples passaient « la joie fut vive » (8, 8),

et eux, dans les persécutions « étaient remplis de joie » (13, 52). Un eunuque, qui venait d’être baptisé, poursuivit son chemin tout joyeux » (8, 39), et le gardien de prison « se réjouit avec tous

les siens d’avoir cru en Dieu » (16, 34). Pourquoi ne pas entrer nous aussi dans ce fleuve de joie ? 6. Il y a des chrétiens qui semblent avoir un air de Carême sans Pâques. Cependant, je reconnais

que la joie ne se vit pas de la même façon à toutes les étapes et dans toutes les circonstances de la vie, parfois très dure. Elle s’adapte et se transforme, et elle demeure toujours au moins comme

un rayon de lumière qui naît de la certitude personnelle d’être infiniment aimé, au-delà de tout. Je comprends les personnes qui deviennent tristes à cause des graves difficultés qu’elles doivent

supporter, cependant peu à peu, il faut permettre à la joie de la foi de commencer à s’éveiller, comme une confiance secrète mais ferme, même au milieu des pires soucis : « Mon âme est

exclue de la paix, j’ai oublié le bonheur ! […] Voici ce qu’à mon coeur je rappellerai pour reprendre espoir : les faveurs du Seigneur ne sont pas finies, ni ses compassions épuisées ; elles se

renouvellent chaque matin, grande est sa fidélité ! […] Il est bon d’attendre en silence le salut du Seigneur » (Lm 3, 17.21-23.26). 7. La tentation apparaît fréquemment sous forme d’excuses et de récriminations, comme s’il devrait y avoir d’innombrables conditions pour que la joie soit possible. Ceci arrive parce que « la société technique a pu multiplier les occasions de plaisir, mais elle a bien du mal à secréter la joie....

Liczba chrześcijan zabitych za wiarę

Chrześcijanie padają ofiarami ataków w krajach, gdzie żyją od 2 tys. lat Liczba chrześcijan zabitych za swoją wiarę zwiększyła się w ubiegłym roku niemal dwukrotnie w porównaniu z rokiem 2012 - ogłosiła zajmująca się prześladowaniami chrześcijan organizacja Open Doors. Kolebka chrześcijaństwa bez chrześcijan? Amerykańska organizacja niezwiązana z żadnym Kościołem czy związkiem wyznaniowym udokumentowała w ubiegłym roku śmierć 2123 męczenników, jak pisze o nich Open Doors. W roku poprzednim organizacja naliczyła 1201 zabójstw chrześcijan na tle wiary. - To liczba minimalna oparta na raportach medialnych, którą możemy potwierdzić - powiedział Frans Veerman z Open Doors. Szacunki innych organizacji zajmujących się tą tematyką są o wiele wyższe, niektóre z nich mówią nawet o 8 tys. zabitych za wiarę chrześcijan. Tylko z S... pochodzi 1213 udokumentowanych przez Open Doors przypadków śmiertelnych ataków, z N... 612 (791 w 2012 roku), P... 88 (15) i E... 83 (19). Według amerykańskiej grupy badawczej Pew Forum, na świecie jest ok. 2,2 miliardów chrześcijan, czyli ok. 32 proc. światowej populacji. Pew podaje również, że spotykają się oni z wrogością lub obostrzeniami w 111 krajach.

Open Doors zaczęło swoją działalność w latach 50. XX wieku od szmuglowania Biblii do państw komunistycznych, teraz działa w ponad 60 krajach na całym świecie.

 

"Polska i Świat" z 29 sierpnia 2013 roku

Zakończenie Roku Wiary

Mszą św. na placu św. Piotra pod przewodnictwem papieża Franciszka 24 listopada, w niedzielę Chrystusa KrólaWszechświata zakończył się Rok Wiary. W obecności ponad 60 tys. wiernych z całego świata papież rozważał znaczenie obecności Chrystusa w centrum: stworzenia, Ludu Bożego oraz historii ludzkości i każdego człowieka.

Na zakończenie Mszy św. Ojciec Święty przekazał swoją pierwszą adhortację apostolską "Evangelii gaudium" - "Radość Ewangelii", która stanowi podsumowanie zgromadzenia zwyczajnego Synodu Biskupów nt. nowej ewangelizacji. W związku z zakończeniem Roku Wiary, po raz pierwszy publicznie zostały wystawione relikwie św. Piotra.

 Evangelii gaudium, la première exhortation apostolique du pape François « Evangelii gaudium », « la joie de l’Évangile », première exhortation apostolique du pape François, a été rendue publique mardi midi 26 novembre au Vatican. Dans ce long texte de 165 pages à la « signification programmatique », le pape entend inviter les chrétiens « à une nouvelle étape évangélisatrice marquée par cette joie et indiquer des voies pour la marche de l’Église dans les prochaines années ».

Travaux à L'Eglise Saint Joseph à Beaulieu

Saint Nicolas 2017

Messe 8 Décembre 2017

Zegar

Dzisiaj jest

niedziela,
17 grudnia 2017

(351. dzień roku)

Auberge de la Pinatelle

AUBERGE DE LA PINATELLE - ROCHE-LA-MOLIÈRE

http://www.aubergedelapinatelle.fr

Wędliny Polskie

Wędliny Polskie

Firma

Handlowo - Transportowa

na zamówienie

tel 0695873939

Pharmacie de Lanlyre

Pharmacie de Lanlyre

Chantal SENETAIRE

Dominique BOREL

6, impasse Jean Bouin

42230 Roche la Molière

Imprimerie Sud Offset

Imprimerie Sud Offset

Lucia BREJON

Parc d’Entreprises

Le Crêt de Mars

42150 La Ricamrie

Restaurant

Restaurant LA CASA FIESTA

Spécialités marocaines

13 Rue Gambetta

Roche la Molière

Tél 04 77 90 01 49

GAEC DE LA FLEURIERE

Ets Chevalier Frères

Chrysanthèmes

Plants de légumes

Alinhac 43200 Yssingeaux

tel: 04 71 65 19 49

Atelier Créatif

Pracownia Twórcza 

Zuzi Górskiej

https://zuziagorska.pl

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia: